Υπήρχαν στιγμές μέσα στη σεζόν που ο Παναθηναϊκός έμοιαζε ικανός να κατακτήσει ξανά την Ευρώπη. Υπήρχαν βραδιές που το ατομικό ταλέντο, η προσωπικότητα κάποιων παικτών και η ώθηση του ΟΑΚΑ έκρυβαν κάτω από το χαλί όλες τις παθογένειες. Όμως η πραγματικότητα στο τέλος πάντα εμφανίζεται. Και η πραγματικότητα για τον φετινό Παναθηναϊκό ήταν σκληρή, εκκωφαντική και ντροπιαστική.
Γράφει ο ΜΑΤ
Ο αποκλεισμός από τη Valencia Basket με φόντο ένα Final Four που θα διεξαχθεί στο ΟΑΚΑ δεν είναι απλώς μια αποτυχία. Είναι ιστορικό φιάσκο. Είναι μία από τις μεγαλύτερες μπασκετικές αποτυχίες στην ιστορία του οργανισμού. Και το χειρότερο; Ήταν απολύτως προβλέψιμο για όποιον έβλεπε καθαρά τι συνέβαινε όλη τη χρονιά και δεν κρυβόταν πίσω από επικοινωνιακές νίκες, μεγάλα λόγια και στιγμιαίες εκλάμψεις.
Ο Παναθηναϊκός απέτυχε συνολικά. Από την κορυφή μέχρι το τελευταίο κομμάτι του οργανισμού.
Απέτυχε στο χτίσιμο του ρόστερ. Δημιουργήθηκε μια ομάδα χωρίς ισορροπία, χωρίς σαφείς ρόλους, χωρίς αθλητικότητα εκεί που έπρεπε, χωρίς μπασκετική συνοχή. Παίκτες εκατομμυρίων έμοιαζαν χαμένοι στο παρκέ. Όχι επειδή ξαφνικά ξέχασαν το μπάσκετ, αλλά επειδή κανείς δεν τους έδωσε δομή, αρχές και ξεκάθαρο πλάνο. Ο καθένας έπαιζε για τον εαυτό του, χωρίς αυτοματισμούς, χωρίς ταυτότητα, χωρίς πραγματική καθοδήγηση.
Απέτυχε αγωνιστικά. Αυτό που παρουσίαζε ο Παναθηναϊκός για μεγάλα διαστήματα της σεζόν δεν ήταν σύγχρονο μπάσκετ. Ήταν μια μπασκετική καρικατούρα. Πέντε παίκτες με πράσινες φανέλες να προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα από το ατομικό ταλέντο τους, χωρίς αρχή, μέση και τέλος στο παιχνίδι τους. Χωρίς άμυνα με συνέπεια. Χωρίς κυκλοφορία. Χωρίς πειθαρχία. Χωρίς καμία απολύτως εικόνα ομάδας επιπέδου Final Four.
Απέτυχε προπονητικά ο Ergin Ataman. Και η ευθύνη του είναι η μεγαλύτερη από όλους. Γιατί όταν μία ομάδα με τόσο μεγάλο μπάτζετ, τόση ποιότητα και τέτοιες απαιτήσεις εμφανίζεται διαρκώς ασύνδετη, πνευματικά άδεια και τακτικά χαοτική, τότε ο πρώτος που κρίνεται είναι ο άνθρωπος στον πάγκο. Ο Αταμάν δεν κατάφερε ποτέ να δημιουργήσει πραγματική ομάδα. Δεν κατάφερε ποτέ να βάλει κανόνες. Δεν κατάφερε ποτέ να παρουσιάσει έναν Παναθηναϊκό με προσωπικότητα και σταθερότητα.
Και μαζί με αυτό ήρθε και κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο: η αλαζονεία.
Μια γενικότερη έπαρση ότι “ο Παναθηναϊκός θα κερδίσει απλώς επειδή είναι ο Παναθηναϊκός”. Μια άρνηση να ειπωθούν οι αλήθειες όταν έπρεπε. Μια άρνηση να παραδεχθεί ο οργανισμός ότι η ομάδα δεν έπαιζε καλό μπάσκετ σχεδόν σε κανένα σημείο της χρονιάς. Όποιος τολμούσε να το πει, παρουσιαζόταν περίπου ως υπερβολικός ή αρνητικός. Μέχρι που ήρθε η πραγματικότητα να διαλύσει κάθε ψευδαίσθηση με τον πιο οδυνηρό τρόπο.
Και τώρα ο Παναθηναϊκός δεν έχει χρόνο να κρύβεται άλλο.
Δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη χαμένη χρονιά. Δεν υπάρχει περιθώριο για νέα πειράματα. Δεν υπάρχει περιθώριο για άλλες επικοινωνιακές κινήσεις. Ο οργανισμός πρέπει άμεσα να περάσει στην επόμενη μέρα. Να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα και να πάρει τη μεγαλύτερη απόφαση των τελευταίων ετών.
Και αυτή η απόφαση έχει μόνο ένα όνομα: Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Ο Ζέλικο δεν είναι απλώς ένας τεράστιος προπονητής. Είναι ο άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει Παναθηναϊκός. Ξέρει τι σημαίνει πίεση. Ξέρει τι σημαίνει απαιτήσεις. Ξέρει τι σημαίνει να χτίζεις ομάδες με αρχές, πειθαρχία, χαρακτήρα και μπασκετική ταυτότητα. Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να επαναφέρει την κανονικότητα σε έναν οργανισμό που έχασε φέτος κάθε αγωνιστική του πυξίδα.
Ο κόσμος τον λατρεύει άνευ όρων. Ο κόσμος θα στηρίξει την επιστροφή του από το πρώτο λεπτό. Και κυρίως, ο ίδιος ο οργανισμός έχει ανάγκη από μία προσωπικότητα που θα επιβάλει ξανά standards νικητή μέσα στα αποδυτήρια και στο παρκέ.
Η αγορά των προπονητών είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Δεν υπάρχουν πολλές σοβαρές και διαθέσιμες επιλογές αυτού του επιπέδου. Και σίγουρα δεν υπάρχει άλλη επιλογή που να συνδυάζει γνώση της ομάδας, τεράστια προσωπικότητα, μπασκετική ιδιοφυΐα και απόλυτη σύνδεση με τον κόσμο του συλλόγου.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πρέπει να κάνει τα πάντα για να ντύσει ξανά στα πράσινα τον Ζέλικο. Τα πάντα.
Γιατί μετά από μια χρονιά γεμάτη λάθη, σύγχυση, αλαζονεία και τελικά ιστορική αποτυχία, ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται απλώς έναν νέο προπονητή.
Χρειάζεται ξανά έναν ηγέτη.
