Γράφει ο Ματ
Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ανάλυση. Αρκεί να βλέπεις. Να παρακολουθείς τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου και να μην προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι “είναι ιδέα σου”. Και αυτό που συμβαίνει στη σειρά του Παναθηναϊκού με τη Βαλένθια δεν είναι ούτε σύμπτωση, ούτε υπερβολή, ούτε “φωνές ηττημένων”. Είναι μια κατάσταση ολοφάνερη.
Η Euroleague παίζει με τεθωρακισμένα και ο Παναθηναϊκός καλείται να επιβιώσει με τον σταυρό στο χέρι.
Το Game 4 ήταν μια διαιτητική παράσταση ντροπής. Μια χυδαία γύμνια απέναντι στον Παναθηναϊκό, που ξεπέρασε κάθε όριο ανοχής. Οι “πράσινοι” έστειλαν βίντεο, έστειλαν φάσεις, έστειλαν αποδείξεις, έκαναν όσα προβλέπονται θεσμικά. Και ποια ήταν η απάντηση της Euroleague; Απόλυτη σιωπή. Καμία ουσιαστική τοποθέτηση, καμία προστασία της ισονομίας, κανένα μήνυμα ότι αυτό το πράγμα δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Αντιθέτως, η απάντηση ήρθε μέσα από τους ορισμούς των διαιτητών για το Game 5. Γιαβόρ ξανά. Νέντοβιτς ξανά. Λότερμόζερ.
Τα… αρχικομάντος της Euroleague επιστρέφουν για να “τελειώσουν τη δουλειά”. Γιατί πλέον δεν κρύβεται κανείς. Είναι ξεκάθαρο ότι ο οργανισμός θέλει να σιγουρέψει πως ο Παναθηναϊκός δεν θα βρεθεί στο Final Four. Και δυστυχώς, όταν φτάνεις να μιλάς έτσι, σημαίνει ότι έχει προηγηθεί μια σειρά γεγονότων που σε έχουν οδηγήσει εκεί.
Το χειρότερο όμως είναι ότι ο Παναθηναϊκός έδωσε δικαιώματα.
Αυτή η σειρά θα έπρεπε ήδη να έχει τελειώσει. Αυτή η ομάδα είχε την ποιότητα, το βάθος και το ταλέντο για να μην φτάσει ποτέ σε πέμπτο παιχνίδι μέσα στη Βαλένθια. Όμως δεν αξιολόγησε σωστά τη σεζόν. Υπήρξε χαλαρότητα. Υπήρξε υπεροψία σε μεγάλα κομμάτια της χρονιάς. Υπήρξαν βράδια που έπαιζε σαν να θεωρούσε δεδομένο ότι στο τέλος “θα το πάρει”. Και κάπως έτσι έφτασε να παίζει τη χρονιά του σε ένα 40λεπτο εκτός έδρας, με όλα να κρίνονται στις λεπτομέρειες και -δυστυχώς- στις ορέξεις της διαιτησίας.
Ο Παναθηναϊκός όλη τη σεζόν έπρεπε να ξεπερνάει σκοπέλους. Τον κακό του εαυτό. Τις εμμονές και τα κολλήματα του Αταμάν. Την έλλειψη έντασης. Το μπλαζέ ύφος πολλών παικτών. Την αδυναμία να παίζει με το μαχαίρι στα δόντια από το πρώτο λεπτό και όχι μόνο όταν έβλεπε τον τοίχο μπροστά του.
Και η αλήθεια είναι πως εδώ και περίπου 11-12 παιχνίδια κάνει έναν αγώνα δρόμου για να διορθώσει όσα “έχτιζε” στραβά σε ολόκληρη τη regular season. Προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του την τελευταία στιγμή. Να βρει χαρακτήρα, ένταση, προσωπικότητα και συνέπεια όταν πλέον δεν υπάρχει κανένα περιθώριο λάθους.
Η σειρά γύρισε πίσω. Ο Παναθηναϊκός έμεινε ζωντανός, παρά τα όσα έγιναν στο Game 4. Όμως τώρα όλα κρέμονται από μια κλωστή. Και προσωπικά θεωρώ δεδομένο πως αυτά που θα δούμε διαιτητικά στο αυριανό Game 5 θα είναι ακόμη χειρότερα. Οι διαιτητές έχουν πάρει το μήνυμα. Ξέρουν πολύ καλά πώς “πρέπει” να σφυρίξουν.
Αυτό σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει μια τεράστια εμφάνιση. Όχι καλή. Τεράστια. Να παίξει μπάσκετ επιβίωσης. Να μπει στο παρκέ με ένταση τελικού, με καθαρό μυαλό και με παίκτες που θα καταλάβουν ότι αυτή είναι η στιγμή που κρίνει ολόκληρη τη χρονιά.
Γιατί το φιάσκο απέχει μόλις 40 λεπτά. Και αν τελικά ο Παναθηναϊκός μείνει εκτός Final Four, τότε οι εξελίξεις θα είναι πολύ μεγάλες. Γιατί μια τέτοια σεζόν, με αυτό το μπάτζετ, με αυτές τις απαιτήσεις και με αυτό το “πρέπει”, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλώς αποτυχημένη. Θα είναι κάτι πολύ χειρότερο...
