Πρόθεση του Παναθηναϊκού είναι να ενισχύσει το ρόστερ του με ένα «εξάρι» πρώτης γραμμής. Έναν ποδοσφαιριστή που θα μπορεί να σηκώσει… στις πλάτες του το κέντρο της ομάδας και να εξυπηρετήσει τον τρόπο παιχνιδιού της, όποιος κι αν είναι αυτός. Στο «τριφύλλι» χρειάζονται δεδομένα έναν αμυντικό μέσο που θα κάνει τη διαφορά, έναν αμυντικό μέσο που έλειψε τα τελευταία χρόνια και που στο παρελθόν παίκτες τέτοιας ποιότητας ήταν κάτι παραπάνω από κομβικοί για την ομάδα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως στις καλύτερες σεζόν του ο Παναθηναϊκός είχε έναν ποδοσφαιριστή που είτε με την τεράστια κλάση του, είτε με τη δουλειά που έκανε «αθόρυβα» στο γήπεδο, βοηθούσε στο να υπάρχει μια στιβαρή μεσαία γραμμή που ήταν το ίδιο αποτελεσματική τόσο ανασταλτικά όσο και δημιουργικά.
Ειδικότερα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, η θέση του αμυντικού χαφ είναι κάτι παραπάνω από… ζωτικής σημασίας για όποια ομάδα έχει βλέψεις να πρωταγωνιστήσει. Ο Παναθηναϊκός είναι υποχρεωμένος να έχει τέτοιους στόχους και επιβάλλεται να βαδίσει στο σωστό μονοπάτι για να βρει αυτού του τύπου τον ποδοσφαιριστή. Διότι ξεκάθαρα φέτος, έγινε λάθος με την επιλογή του Εσιέν. Ο Γκανέζος ήρθε για να δώσει το κάτι παραπάνω, πλην όμως δεν βοήθησε πουθενά την ομάδα και μάλλον δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα ανισορροπίας στο «τριφύλλι».
Η «Π» παρουσιάζει περιπτώσεις παικτών που έκαναν τη διαφορά στη θέση αυτή, είτε ήρθαν έχοντας ήδη ένα βαρύ βιογραφικό και δικαίωσαν τις προσδοκίες είτε «βγήκαν» ως… λαχεία στους «πράσινους», αλλά και παίκτες που αποκτήθηκαν για να λύσουν το πρόβλημα στα χαφ και το… έκαναν μεγαλύτερο όπως ο 32χρονος Εσιέν.
Ο Ζάετς τη διαφορά
Μπορεί να ήταν διαφορετικό το ποδόσφαιρο πριν από 30 χρόνια, πλην όμως ο Βέλιμιρ Ζάετς ήταν ίσως το πρώτο 6άρι που είδαμε στην Ελλάδα να παίζει τη θέση όπως γίνεται… τώρα. Ήρθε στον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 1984, έχοντας μεγάλη καριέρα στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ και στην Εθνική της Γιουγκοσλαβίας με την οποία αγωνίστηκε στο Μουντιάλ του 1982. Ο τρόπος με τον οποίο καθοδηγούσε ο «Ζέκο» όλη την ομάδα, ήταν μοναδικός για τα δεδομένα του Παναθηναϊκού. Τόσο με τα τρεξίματα που έδινε στη μεσαία γραμμή, όσο και με τον τρόπο που οργάνωνε το παιχνίδι.
Η διαφορά που έκανε στο παιχνίδι της ομάδας ο Ζάετς ήταν τεράστια και φάνηκε στις σεζόν που αγωνίστηκε στο «τριφύλλι». Με 67 συμμετοχές και 11 γκολ ο Κροάτης σταμάτησε πρόωρα την καριέρα του λόγω τραυματισμού, κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και δυο κύπελλα με τον Παναθηναϊκό ενώ έφτασε στους «4» του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1985 με εκείνη την εντυπωσιακή ομάδα του «τριφυλλιού».
Ο τεράστιος Ζιλμπέρτο
Το μεγαλύτερο όνομα που ήρθε και αγωνίστηκε σε αυτή τη θέση στον Παναθηναϊκό, αναμφίβολα είναι ο Ζιλμπέρτο Σίλβα. Το καλοκαίρι του 2008 ο εν ενεργεία αρχηγός της Εθνικής Βραζιλίας ήρθε στο «τριφύλλι» με μια μεταγραφή που προκάλεσε… παγκόσμια συζήτηση. Ο Ζιλμπέρτο έδωσε πράγματα πολύ περισσότερα από την αγωνιστική του συμπεριφορά στο γήπεδο, αφού η προσωπικότητά του βοήθησε τους «πράσινους» και εκτός των τεσσάρων γραμμών δίνοντας πολλά και στα αποδυτήρια της ομάδας. Ο τεράστιος Βραζιλιάνος μέσος έμεινε ως το 2011 στο «τριφύλλι» και αγωνίστηκε σε 78 αναμετρήσεις, σκοράροντας έξι φορές. Κατέκτησε το νταμπλ του 2010, ήταν κομβικός στην πρόκριση στους «16» του Champions League το 2009 και σε αυτή σε βάρος της Ρόμα στο Europa League την επόμενη σεζόν.
Ευρωπαϊκός αέρας
Μια παρόμοια περίπτωση, ήταν κι αυτή του Πάουλο Σόουζα. Ο Πορτογάλος μέσος ήρθε και προκάλεσε «πάταγο» το καλοκαίρι του 2000. Έδωσε στον Παναθηναϊκό ευρωπαϊκή λάμψη και ήταν ο «οδηγός» της ομάδας στις δυο εντυπωσιακές πορείες στο Champions League τις σεζόν 2000-2001 και 2001-2002. Δεν κατέκτησε κάποιον τίτλο, αλλά η παρουσία του στην ομάδα ήταν κάτι παραπάνω από ουσιαστική και σε κάθε περίπτωση δικαίωσε το βιογραφικό και το σπουδαίο του όνομα σε κάθε μια από τις 21 εμφανίσεις του με το «τριφύλλι», όπου είχε σκοράρει και το μοναδικό του γκολ κόντρα στη Γιουβέντους στην οποία είχε αγωνιστεί στο παρελθόν!
«Κόφτες»… λαβράκια
Η παρουσία των Σόουζα και Ζιλμπέρτο, είχε διπλό «κέρδος» για τον Παναθηναϊκό διότι δίπλα τους προετοιμάστηκαν και ποδοσφαιριστές που έπαιξαν τον ρόλο τους και χωρίς αυτούς. Ο Πορτογάλος είχε δίπλα του τον Άγγελο Μπασινά, που αποδείχθηκε εξαιρετικά κομβικός στην καριέρα του στον Παναθηναϊκό όταν αποφασίστηκε να μετακινηθεί από τη θέση του δεξιού μπακ στον άξονα της μεσαίας γραμμής. Ο διεθνής μέσος, βασικός της Εθνικής στο Euro 2004, κατέκτησε το νταμπλ του 2004 και ήταν βασικός σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες από το 2000 ως το 2005! Έπαιξε 199 ματς με τον Παναθηναϊκό κι είχε 44 γκολ, όντας ένας από τους καλύτερους Έλληνες αμυντικούς χαφ!
Στο πλευρό του Ζιλμπέρτο, έμαθε πάρα πολλά ο Σιμάο Μάτε Τζούνιορ. Ο Μοζαμβικανός που ήρθε στον Παναθηναϊκό το 2007 με τις ευλογίες του Κάρλος Κεϊρός, κατάφερε σταδιακά να βελτιωθεί και να εκμεταλλευτεί τα φυσικά του προσόντα, τη δύναμη και την ταχύτητα, για να γίνει ένας εξαιρετικός αμυντικός χαφ που βοήθησε πολύ τον Παναθηναϊκό ως το 2011 και σήμερα κάνει καριέρα στην Primera Division και τη Χετάφε. Ο Σιμάο ήταν μέλος της ομάδας που πήγε στους «16» του Champions League το 2009, αλλά και αυτής που πήρε το νταμπλ το 2010. Στο «τριφύλλι» είχε 112 συμμετοχές και πέτυχε 2 τέρματα.
Μια διαφορετική περίπτωση «λίρας 100» ήταν αυτή του Έρικ Μίκλαντ. Ο Νορβηγός αμυντικός μέσος ήρθε στον Παναθηναϊκό εντελώς… αθόρυβα το καλοκαίρι του 1997 και για μια τριετία ήταν ότι καλύτερο είχε το «τριφύλλι» στα χαφ του! Μάλιστα, όταν το «κουνούπι» έπαιζε στη Λιντζ της Αυστρίας, ο τότε βοηθός του Βασίλη Δανιήλ στον πάγκο του «τριφυλλιού», Βαγγέλης Βλάχος, είχε πάει για να παρακολουθήσει τον Φρανκ Στράντλι σε αγώνα της Εθνικής Νορβηγίας. Του άρεσε όμως… περισσότερο ο Μίκλαντ και έτσι ήρθαν… πακέτο στον Παναθηναϊκό με τον Νορβηγό χαφ να είναι ο βασικός «κόφτης» της ομαδάρας του Κυράστα τη σεζόν 1999-2000 και να σημειώνει 71 συμμετοχές και τρία τέρματα ως την αποχώρησή του από τους «πράσινους».
Αστοχίες που κόστισαν
Στην προσπάθεια του Παναθηναϊκού να βρει το «εξάρι» που θα κάνει τη διαφορά και θα τον ανεβάσει επίπεδο, υπήρξαν και αστοχίες. Μια τέτοια υπήρξε με τον Μάικλ Εσιέν που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες των ανθρώπων της ομάδας. Στο παρελθόν υπήρξαν κι άλλα τέτοια… παθήματα. Τη σεζόν 2002-2003 οι «πράσινοι» απέκτησαν τον Έρικ Λίνκαρ, ο οποίος ήταν ο βασικός αμυντικός χαφ της Στεάουα Βουκουρεστίου και είχε παίξει στο Euro 2000 με την Εθνική Ρουμανίας. Στο «τριφύλλι»… πέρασε και δεν ακούμπησε με 10 συμμετοχές και την επόμενη χρονιά βρέθηκε ως και στον Ακράτητο…
Το πάθημα δεν έγινε μάθημα κι οι «πράσινοι» το καλοκαίρι του 2005 απέκτησαν τον Φλάβιο Κονσεϊσάο. Τον Βραζιλιάνο που είχε 44 συμμετοχές στην Εθνική της χώρας του, είχε πάρει Champions League με τη Ρεάλ Μαδρίτης κι ήταν από τα μεγαλύτερα ονόματα που είχαν έρθει στη χώρα. Στον Παναθηναϊκό όχι μόνο δεν έκανε τη διαφορά αλλά έφυγε ως πλήρως αποτυχημένος, με 14 συμμετοχές κι ένα γκολ. Στην ίδια κατηγορία και ο Ίγκορ Μπίτσκαν που ήρθε την ίδια σεζόν στην ομάδα, έχοντας κατακτήσει το Champions League την προηγούμενη με τη Λίβερπουλ. Προφανώς και δεν απέδωσε αυτό που περίμεναν στο «τριφύλλι», έπαιξε ωστόσο δυο σεζόν καθώς τη δεύτερη έγινε… στόπερ και μετά από 36 συμμετοχές και 3 γκολ αποχώρησε από την ομάδα το 2007.
