Τρία ήταν τα βασικότερα πράγματα που γνωρίζαμε εξ αρχής για τη «μάχη» του Παναθηναϊκού στο Βίγκο απέναντι στη Θέλτα.
Α)ότι το έργο του Παναθηναϊκού θα είναι το δυσκολότερο φετινό, από τη στιγμή που ο συγκεκριμένος αντίπαλός του ανταγωνίζεται τα κορυφαία κλαμπ του πλανήτη, συνήθως από αξιοπρεπώς έως επιτυχώς.
Β)ότι ο ρυθμός των ισπανικών ομάδων που συμμετέχουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις απέχει... έτη φωτός από τον αντίστοιχο του ελληνικού πρωταθλήματος, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται ως προς το ενδεχόμενο να... γείρει το γήπεδο.
Κίνδυνος, προφανώς, υπαρκτός, μιας κι έχει συμβεί κατ' επανάληψη στην συντριπτική πλειονότητα των αγώνων των ελληνικών ομάδων σε ισπανικά εδάφη, εξαιτίας του ξέφρενου ρυθμού και της ποιοτικής διαφοράς που αντικειμενικά υφίσταται και προσμετράται στο οικείο περιβάλλον των -όποιων- Ισπανών αντιμετωπίζουν σε Τσάμπιονς Λιγκ ή Γιουρόπα Λιγκ.
Για όσους λησμονούν τα απολύτως βασικά, απλά να υπενθυμίζουμε ότι ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ (από τον οποίο απουσίαζε κοτζάμ... Μπαρτσελόνα) ήταν πέρυσι ανάμεσα στη Ρεάλ και την Ατλέτικο Μαδρίτης, το Γιουρόπα Λιγκ το κατέκτησε (για μία ακόμη φορά) η Σεβίλλη και προφανώς δεν έχει καμία απολύτως σχέση ο βαθμός δυσκολίας και οι ποδοσφαιρικές απαιτήσεις σε σχέση με αντιπάλους από την Κύπρο, τη Σλοβακία, την Ελβετία, το Βέλγιο, την Ολλανδία κλπ.
Προφανέστατα, επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι καμία ελληνική ομάδα δεν έχει κάνει διπλό σε ισπανικό έδαφος, με φωτεινή εξαίρεση ένα επικό «διπλό» του Αρη στη Μαδρίτη, επί Εκτορ Ραούλ Κούπερ, απέναντι στην Ατλέτικο.
Γ)ότι ο Παναθηναϊκός και ο προπονητής του, εκτός από τη δυσκολία του εγχειρήματος που αφορούσε στον αντίπαλό του και την... προέλευσή του, είχε επίσης και αναπάντεχα/απανωτά προβλήματα με τιμωρίες-(μικρο)τραυματισμούς βασικών παικτών.
Και ήταν υποχρεωμένος να καταστρώσει τα πλάνα του έχοντας να αντιμετωπίσει «γρίφους» για δυνατούς λύτες, βρίσκοντας τις λύσεις με «αλχημείες».
Αυτά ήταν τα δεδομένα πριν από το ματς με τη Θέλτα. Με την ειδοποιό διαφορά ότι στο γήπεδο, για 75 περίπου λεπτά, όσο οι έντεκα «πράσινοι» είχαν ακόμα δυνάμεις, είδαμε εντελώς διαφορετικά πράγματα...
Από τα καλύτερα ημίχρονα της τελευταίας ευρωπαϊκής δεκαετίας
Το στήσιμο της ομάδας κατ' αρχάς, από τακτικής πλευράς και σε επίπεδο «διαβάσματος» του αντιπάλου και ρόλων μέσα στο γήπεδο, άγγιζε το τέλειο.
Ουδείς δικαιούται να το αμφισβητήσει από τη στιγμή που το «έλεγε» αποστομωτικά η ίδια η εικόνα: ο Παναθηναϊκός κυριάρχησε από το πρώτο λεπτό, έκανε ένα από τα καλύτερα ημίχρονα της τελευταίας δεκαετίας σε ευρωπαϊκά στάνταρ και μάλιστα παίζοντας με δύο επιθετικούς, πρεσάροντας ψηλά, ελέγχοντας το ρυθμό, κλέβοντας μπάλες και βγαίνοντας διαρκώς με αξιώσεις στην περιοχή του Αλβαρες.
Για να προκύψει αυτή η εικόνα έπρεπε να συμβούν δύο τεινά και συνέβησαν διότι: α)δεν υπήρχε κανείς που να υστέρησε και άπαντες έκαναν κατάθεση ψυχής, β)το διάβασμα της Θέλτα ήταν το ενδεδειγμένο, με θωρακισμένες τις δύο πλευρές (δεξιά ο Κουλιμπαλί είχε πίσω τον Κουτρουμπή, διαγώνια τον Ζέκα και μπροστά του τον Ιμπάρμπο. Αριστερά ο Λουντ είχε πίσω του τον Μολέδο, διαγώνια τον Λεντέσμα και μπροστά του τον Βιγιαφάνιες).
Με τον άξονα συμπαγή, τον Ζέκα να βρίσκεται... παντού, να μάχεται σαν τρελός και να κλέβει διαρκώς μπάλες, τον Βιγιαφάνιες να οργιάζει πιστοποιώντας την αναγκαιότητα περαιτέρω αξιοποίησής του, αλλά κυρίως τον Λεντέσμα να κάνει «μαγικά» πράγματα που σπάνια βλέπουμε από παίκτη ελληνικής ομάδας σε αυτό το επίπεδο.
Στην επίθεση τη μόνιμη απειλή που λέγεται Μπεργκ δημιουργούσε αναταραχή στους Ισπανούς ενώ ο Ιμπάρμπο μόλις έβαζε το «τούρμπο»... εξαφανιζόταν απ΄ τους αντιπάλους του.
Ο Μπεργκ μπορούσε ενδεχομένως αρκετά περισσότερα ως γενική παρουσία στο ματς, ο Ιμπάρμπο σαφώς και έπρεπε να τελειώσει καλύτερα τις φάσεις που βρέθηκε τετ α τετ, αλλά συνολικά το «διάβασμα» και το στήσιμο του προπονητή αλλά και η ατομική απόδοση των παικτών της ομάδας παίρνει σαφέστατα πάρα πολύ υψηλό βαθμό.
Εάν δεν ήταν αυτή η εικόνα του ματς, άλλωστε, δεν θα το παραδεχόταν ο ίδιος ο αντίπαλος προπονητής της Θέλτα και μόνο εμπαθείς δεν αναγνωρίζουν ότι ο Παναθηναϊκός άξιζε πέρα ως πέρα, να είναι μπροστά στο σκορ με μίνιμουμ ένα γκολ διαφορά στο πρώτο ημίχρονο.
Το πέναλτι, και το… πράσινο διναμό που έπεφτε
Στο δεύτερο και μέχρι το 75', το εύρος της «πράσινης» κυριαρχίας δεν ήταν το ίδιο, αλλά ο Παναθηναϊκός παρέμενε η πιο επικίνδυνη ομάδα στο χορτάρι, ενώ ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι η φάση του 66', με το καθαρό σπρώξιμο στον Ιμπάρμπο από τη «μαγική» 20άρα μπαλιά με το εξωτερικό του Λεντέσμα που τον έβγαλε τετ α τετ με τον Αλβαρες, δεν επηρέασε την έκβαση του ματς.
Ο Καμπράλ, που έσπρωξε τον Ιμπάρμπο με τα δύο χέρια, είχε ήδη μία κίτρινη και πέραν του πέναλτι οι Ισπανοί θα έπρεπε να συνεχίσουν με παίκτη λιγότερο για το υπόλοιπο 25λεπτο.
Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, δε, υπό αυτές τις συνθήκες, το πρώτο διπλό στην Ισπανία θα ήταν γεγονός, όπως και τα διθυραμβικά σχόλια για τον προπονητή και τους πάντες στην ομάδα, ως είθισται σε όσους κρίνουν υπό το πρίσμα της λογικής (sic) «δοκάρι και μέσα, θεός», «δοκάρι και έξω, άμπαλος»...
Οι ευκαιρίες εν τούτοις δεν έγιναν γκολ, στο πέναλτι ο γνωστός και μη εξαιρετέος ανά την Ευρώπη, Ιταλός διαιτητής, Μπάντι, «έκλεισε τα μάτια» και όσο περνούσε η ώρα το «πράσινο διναμό» έπεφτε.
Ο προπονητής της Θέλτα αποφάσισε να κυνηγήσει την τύχη του και να εκμεταλλευτεί τη... συγκυρία και έριξε ως αλλαγές τα τρία «βαριά» χαρτιά που είχε την ευτυχία να διαθέτει στον πάγκο του: Σίστο, Βας και Ασπας, μπήκαν στο ματς για να δώσουν ενέργεια και να αλλάξουν το ρυθμό.
Η Θέλτα πίεσε ξεκάθαρα και πήρε τα... ηνία μετά το 75', σε ένα σημείο που αρκετοί «πράσινοι» είχαν εξαντληθεί από την υπερπροσπάθεια και η ομάδα χρειαζόταν εμπειρία (με βάση το χρονικό σημείο του ματς και το σκορ) και «φρέσκα» πόδια μαζί.
Με την ειδοποιό διαφορά ότι στον πάγκο δεν βρίσκονταν ο Γουακάσο, ο Χουλτ, ο Λέτο, ο Ιβανόφ κι ο Μέστο, αλλά ο Χουχούμης, ο Μαρινάκης, ο Εμποκού, ο Ρινάλντι και οι πιτσιρικάδες Ευαγγέλου και Στάικος, συν τον Κοτσόλη.
Οι λύσεις… βρίσκονταν στην Αθήνα
Μόνο ο Εμποκού θα είχε κάποια λογική να μπει νωρίτερα στο ματς (αντί του Ιμπάρμπο που όμως είχε ξεσπάσματα που έριχνε... σκόνη στους αντιπάλους και έφτιαχνε φάσεις με τον Μπεργκ) αλλά ο Κονγκολέζος είναι ως γνωστόν εξτρέμ και δεν ήταν σε αυτή τη θέση ανάγκη της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής.
Επί της ουσίας οι λύσεις δεν βρίσκονταν καν στο Βίγκο. Βρισκόταν αλλού... Στην Αθήνα...
Α ρε Γουακάσο...
Ο παρορμητισμός, η κακιά στιγμή και κυρίως η... αφέλεια του Γκανέζου άσου (το μοναδικό «κουσούρι» που φαίνεται να έχει, διότι από πλευράς αγωνιστικών χαρακτηριστικών διαθέτει όλο το «πακέτο» για να δεσπόζει σε «top» επίπεδο), που έφερε την αποβολή του στο ματς της πρεμιέρας με τον Αγιαξ, έμελε να στοιχίσει διπλά...
Με τους τραυματισμούς, αντιθέτως δεν μπορείς να τα βάλεις. Αποτελούν μέρος του παιχνιδιού και μόνο εάν συμβαίνουν σε υπερβολικό βαθμό χρίζουν ουσιαστικού προβληματισμού.
Ο Χουλτ δεν τα κατάφερε και ήταν μέγα πλήγμα η απουσία του διεθνούς Σουηδού από το ματς στο Βίγκο, έστω κι αν ο Λουντ, ως άλλος πιστός στρατιώτης ήταν άψογος στο πρώτο ημίχρονο, έκανε το καλύτερο που μπορούσε στο δεύτερο και ουδείς δικαιούται να τον ψέξει για το παραμικρό.
Ο Μέστο μπορεί να μην έλειψε, σε σημείο απώλειας... μνήμης της απουσίας του, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Κουλιμπαλί ήταν εντυπωσιακός στην ευρωπαϊκή του πρεμιέρα, πιστοποιώντας ότι έχει όλα το «πακέτο» για να κάνει σπουδαία καριέρα στον Παναθηναϊκό, αλλά κι η μπαταρία του Αφρικανού άδειασε φυσιολογικά στο τελευταίο τέταρτο του ματς από τα αλλεπάλληλα «πάνω-κάτω» στη δεξιά πλευρά και υπό αυτήν την έννοια (και) ο Ιταλός φουλ μπακ θα ήταν χρήσιμος για τα τελευταία λεπτά.
Ο μοναδικός του οποίου... λησμονήθηκε η απουσία από το Βίγκο, εξαιτίας της σούπερ παρουσίας της τριπλέτας των Κουτρουμπή, Σάμπα και Μολέδο, ήταν ο Ιβανόφ... Η υπόθεση πρόκριση είναι πασιφανές ότι έχει δυσκολέψει σε μεγάλο βαθμό για τον Παναθηναϊκό.
Τέσσερις ή έξι βαθμούς στα δύο παιχνίδια με τη Σταντάρ
Όσο υπάρχουν μαθηματικές ελπίδες οι «πράσινοι» είναι υποχρεωμένοι να τις εξαντλήσουν. Πρακτικά ωστόσο ουσιαστική ελπίδα μπορεί να υπάρξει, έστω και αμυδρά, εάν στα δύο απανωτά ματς με τη Σταντάρ Λιέγης σε Βέλγιο και Αθήνα κατακτηθούν έξι ή στη χειρότερη τέσσερις βαθμοί, προκειμένου το ματς με τον Άγιαξ στο Αμστερνταμ να γίνει... τελικός.
Και την τελευταία αγωνιστική με τη Θέλτα, βλέποντας και κάνοντας... Αλλά πριν απ' όλα αυτά υπάρχει το επικίνδυνο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης την Κυριακή στη Λεωφόρο.
Επικίνδυνο για μια σειρά από λόγους: α)διότι η προηγούμενη αγωνιστική κατέδειξε πως κάθε ματς εμπεριέχει δυσκολίες και χρίζει απόλυτης συγκέντρωσης από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, β)επειδή ο Αστέρας έρχεται στη Λεωφόρο με νέο προπονητή (τον Ελευθερόπουλο) και πάντοτε το πρώτο ματς μετά από αλλαγή προπονητή του αντιπάλου θέλει διπλή... τσίτα και γ)διότι από το ματς της Πέμπτης μέχρι την Κυριακή μεσολαβεί μία προπόνηση και ελάχιστη ξεκούραση
Και επειδή δεδομένα κάποιοι παίκτες θα χρειαστούν «ανάσες», οι -όποιοι- αντικαταστάτες τους θα πρέπει να συμβάλουν στη διατήρηση του υψηλού επιπέδου της ομάδας...
