Ακόμα μία μαρτυρική σεζόν για τον Παναθηναϊκό έλαβε τέλος. Μία από τις πολλές των τελευταίων χρόνων, όπου στο φινάλε κάθε χρονιάς παίρνει... τηλεσκόπιο για να δει την κορυφή να αχνοφαίνεται. Η φετινή ήταν η τέταρτη διαδοχική σεζόν που ο Παναθηναϊκός τερματίζει 30+ βαθμούς από τον πρωταθλητή. Μάλιστα η φετινή είναι η πέμπτη από το 2012-13 που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στο -37 την τρέχουσα σεζόν, στο -33 πέρυσι, στο -44 το 2018-19, στο -38 το 2017-18. Ωστόσο το φετινό αποτελεί "μαύρο" ρεκόρ στην Ιστορία του Παναθηναϊκού αφού πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαφορά που διαμορφώνεται αποκλειστικά στο γήπεδο, αφού τις δύο προηγούμενες που ξεπεράστηκε είχαν επιβληθεί αφαιρέσεις βαθμών, όπως και στο προ οχταετίας -37.
Προφανώς βέβαια αυτό το -37 που είχε ως αποκορύφωμα του δράματος το ντροπιαστικό 1-4, αλλά επουδενί μη αναμενόμενο με δεδομένες τις ενδεκάδες που παρατάχθηκαν χθες στη Λεωφόρο, δεν ήρθε... ουρανοκατέβατο. Δεδομένα βασικός υπεύθυνος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πάντα η διοίκηση μίας ομάδας. Αυτό άλλωστε δεν το αμφισβητεί κανείς κι έχει καταγραφεί και από το SDNA. Ενδιαφέρον ωστόσο έχει να δούμε τι γίνεται κι από... κάτω. Γιατί κι άλλες ομάδες έχουν πολύ χαμηλότερο μπάτζετ από τον Παναθηναϊκό, αλλά τέτοιους διασυρμούς δεν υπέστησαν κατά τη φετινή σεζόν. Ο Άρης τερμάτισε μάλιστα ψηλότερα, ενώ ο ΠΑΣ έβγαλε το λάδι του Ολυμπιακού.
Dream job σε... πράσινο φόντο
Εύκολα λοιπόν θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι για πολλούς παίκτες του Παναθηναϊκού, που σε άλλες εποχές βέβαια πιθανότατα δεν θα περνούσαν ούτε έξω από το Κορωπί, η φετινή παρουσία τους στο Τριφύλλι, μοιάζει με... dream job. Συμβόλαια που ούτε κατά διάνοια δεν θα τα έβρισκαν σε άλλες ομάδες, η “λεζάντα” του να λες πως “παίζω στον Παναθηναϊκό”, αξίωση ακροάσεων από τη διοίκηση για τον... κακό προπονητή, καπρίτσια και συμπεριφορές αδιανόητες για επίπεδο Παναθηναϊκού, μόστρα στο Instagram. Μερικά μόνο από τα πολλά που συνθέτουν τη φετινή ζωή ενός ποδοσφαιριστή των “πρασίνων”.
Κι όταν λέμε βέβαια τη λέξη “τουρισμός”, εν προκειμένω σίγουρα την εννοούμε. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ζούμε σε μία χώρα με συνθήκες που όμοιές της βρίσκεις σε λίγα μέρη του κόσμου. Δεν θα ήταν λοιπόν υπερβολικό να μιλήσει κανείς για “τουρίστες”. Τουλάχιστον για ορισμένους εξ αυτών, που απολαμβάνουν τις ομορφιές της Αθήνας και στα... κυριακάτικα ρεπό τους τρώνε τεσσάρες από τον μεγάλο αντίπαλό τους, αποκλείονται στο Κύπελλο από τον ΠΑΣ Γιάννινα και τελειώνουν τη σεζόν χωρίς νίκη σε οχτώ διαδοχικά παιχνίδια.
Ή να μιλήσουμε μήπως για ορισμένους που ενώ η ομάδα τους έχει χάσει, εκείνοι ψάχνουν να βρουν βίντεο με κάποια ντρίμπλα που έκαναν, ένα γκολ που έβαλαν ή μία ασίστ που έβγαλαν για να την ποστάρουν στο Instagram και να δείξουν πόσο παικταράδες είναι; Αναφερόμαστε ομάδα επιπέδου Παναθηναϊκού ή μήπως για την Άνω Ραχούλα; Γιατί όλο αυτό που περιγράφουμε, συνέβαινε καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Να πούμε τέλος μήπως για καπρίτσια του τύπου, δεν παίζω βασικός και αρνούμαι να μπω στο δίτερμα “γιατί... είμαι κρύος”, όπως στο τελευταίο περιστατικό πριν το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό; Ή για εκείνους που στα επτά τελευταία δέχονται δύο κόκκινες κι αφήνουν την ομάδα τους να πάει σε ντέρμπι με στόπερ ένα πιτσιρίκι που δεν έπαιζε μέχρι πρότινος ούτε στα προπονητικά διπλά;
Να μιλήσουμε μήπως για τις γκρίνιες, για τις ακροάσεις που ζητούνταν από τη διοίκηση για τον κακό Μπόλονι, που τους έβαζε να παίζουν μόνο άμυνα; Και τι έγινε όταν βρέθηκε ο ένας που δεν τους έβαλε να παίξουν πίσω; Έκαναν τον Άρη να μοιάζει με... Μπαρτσελόνα, κάνοντας εναντίον τους τα δύο καλύτερα παιχνίδια τους στα πλέι οφ κι έφτασαν να λένε “ευχαριστώ” που δέχτηκαν μόνο τέσσερα γκολ από τον “αιώνιο” αντίπαλό τους.
Υπάρχουν ακόμα απορίες για το πώς ήρθε το -37;
