Υπάρχουν ιστορίες που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Ιστορίες που δεν γράφονται μόνο με τίτλους, αλλά με ανθρώπους.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΤ
Στον κόσμο του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, η «Συντροφιά του Δαχτυλιδιού» δημιουργήθηκε για έναν σκοπό. Δεν αποτελούνταν από τους ισχυρότερους, αλλά από εκείνους που πίστευαν ότι μόνο ενωμένοι μπορούσαν να αλλάξουν την ιστορία. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα και η εικόνα του Παναθηναϊκού.
Μετά από χρόνια, τέσσερις άνθρωποι που συνέδεσαν τα ονόματά τους με τη σπουδαιότερη εποχή του συλλόγου βρίσκονται ξανά μαζί. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Ο Μάικ Μπατίστ. Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης. Τέσσερις προσωπικότητες που έζησαν τα μεγαλύτερα βράδια της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας του Παναθηναϊκού. Άνθρωποι που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τι σημαίνει το Τριφύλλι, γιατί το έγραψαν με τα ίδια τους τα χέρια.
Όμως σε κάθε μεγάλη συντροφιά υπάρχει πάντα και ο άνθρωπος που δείχνει τον δρόμο. Στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» ήταν ο Γκάνταλφ. Όχι επειδή κρατούσε το μεγαλύτερο σπαθί ή επειδή αναζητούσε τη δόξα. Αλλά επειδή ενέπνεε, ένωνε και θύμιζε σε όλους γιατί άξιζε να συνεχίσουν το ταξίδι.
Στην ιστορία του Παναθηναϊκού, αυτόν τον συμβολικό ρόλο της ηγεσίας τον κράτησε η οικογένεια Γιαννακόπουλου.
Ο Παύλος Γιαννακόπουλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος έχτισαν μια αυτοκρατορία. Με όραμα, αγάπη και πίστη στον σύλλογο, μετέτρεψαν τον Παναθηναϊκό σε σημείο αναφοράς του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Δεν δημιούργησαν μόνο μια ομάδα που κατακτούσε τίτλους. Δημιούργησαν μια νοοτροπία νικητή.
Σήμερα, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος συνεχίζει αυτή την παρακαταθήκη. Με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετική εποχή, αλλά με τον ίδιο στόχο: να βλέπει τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης.
Και ίσως γι’ αυτό η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, του Δημήτρη Διαμαντίδη, του Μάικ Μπατίστ και η διαχρονική παρουσία του Φραγκίσκου Αλβέρτη να αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Δεν είναι μια απλή επανένωση. Είναι η επιστροφή ανθρώπων που γνωρίζουν τι σημαίνει να κατακτάς την Ευρώπη με το Τριφύλλι στο στήθος.
Ο Ομπράντοβιτς φέρνει το όραμα και τη γνώση. Ο Διαμαντίδης την ηρεμία, την προσωπικότητα και την ηγετική του αύρα. Ο Μπατίστ τη νοοτροπία του νικητή και την ένταση που χαρακτήριζε εκείνη τη μεγάλη ομάδα. Ο Αλβέρτης αποτελεί τη ζωντανή συνέχεια του DNA του Παναθηναϊκού, έναν άνθρωπο που έζησε κάθε εποχή του συλλόγου. Και πάνω από όλους, η διαχρονική ηγεσία της οικογένειας Γιαννακόπουλου λειτουργεί ως η δύναμη που ενώνει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.
Όπως στη «Συντροφιά του Δαχτυλιδιού», κανείς δεν μπορούσε να ολοκληρώσει το ταξίδι μόνος του. Χρειαζόταν πίστη. Χρειαζόταν ενότητα. Χρειαζόταν ανθρώπους που ήξεραν τι σημαίνει να μάχεσαι ο ένας για τον άλλον. Αυτό ακριβώς ονειρεύονται σήμερα οι φίλοι του Παναθηναϊκού. Να δουν τη «Συντροφιά του Τριφυλλιού» να γράφει ένα νέο κεφάλαιο δόξας. Γιατί οι μεγαλύτεροι θρύλοι δεν επιστρέφουν για να θυμηθούν το παρελθόν. Επιστρέφουν για να χτίσουν το μέλλον.
Και πιστέψτε με, αυτή την συντροφιά και τη φοβούνται και την ζηλεύουν οι αντίπαλοι γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ότι και αν κάνουν κάποια πράγματα δεν θα μπορέσουν να τα αποκτήσουν ποτέ. Κι αυτό πονάει και καίει την ψυχή τους όπως έκαψε και η λάβα το δαχτυλίδι στο τέλος της ιστορίας.
Ο Άρχοντας και η συντροφιά του είναι ξανά εδώ και ετοιμαζόμαστε για ένα νέο λαμπερό ταξίδι όπου νέα αστέρια θα προστεθούν και νέες εικόνες δόξας θα δημιουργηθούν που θα αποδεικνύουν την μοναδικότητα αυτού του Συλλόγου αλλά και την ευλογία να λες ότι είσαι οπαδός του!
