Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από μια ομάδα και αφήνουν πίσω τους τίτλους, τρόπαια, στιγμές.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν κάτι πολύ μεγαλύτερο: ένα κομμάτι της ψυχής σου.
Για μένα, ο Ζέλικο ήταν πάντα αυτό.
Από το 2012, από εκείνο το βράδυ που έκλεισε ένας κύκλος που κανείς μας δεν ήθελε να τελειώσει, υπήρχε μέσα μου ένα κενό. Ένα παράξενο συναίσθημα πως ο Παναθηναϊκός συνέχιζε να υπάρχει, να παλεύει, να ζει, αλλά κάτι έλειπε. Κάτι που δεν μπορούσα ποτέ να περιγράψω εύκολα με λέξεις.
Ίσως γιατί ο Ζέλικο δεν ήταν απλώς ένας προπονητής.
Ήταν οι Κυριακές μας.
Ήταν οι φωνές μπροστά στην τηλεόραση.
Ήταν οι ευρωπαϊκές νύχτες που ένιωθες ανίκητος.
Ήταν η πίστη πως ό,τι κι αν συμβεί, στο τέλος θα βρεθεί ο τρόπος.
Και όλα αυτά τα χρόνια… τον αναζητούσα.
Κάθε φορά που ακουγόταν το όνομά του, κάθε φορά που υπήρχε μια μικρή φήμη, μια πιθανότητα, ένα “ίσως”, μέσα μου γεννιόταν ξανά η ίδια ελπίδα.
“Μακάρι να γυρίσει σπίτι…”
Πέρασαν 14 χρόνια.
14 ολόκληρα χρόνια γεμάτα αναμνήσεις, νοσταλγία και μια διαρκή προσμονή. Και ίσως πολλοί να μην το καταλάβαιναν. Ίσως για κάποιους να ήταν υπερβολή. Όμως όσοι έζησαν πραγματικά εκείνη την εποχή, ξέρουν.
Ορισμένοι άνθρωποι δένονται με μια ομάδα περισσότερο κι από το ίδιο το παιχνίδι.
Και σήμερα…
Σήμερα ένιωσα ξανά εκείνο το συναίσθημα που είχα χάσει.
Τον είδα από κοντά.
Τον άκουσα.
Βρέθηκα δίπλα του.
Και μέσα μου ήταν σαν να έκλεισε ένας κύκλος που είχε μείνει ανοιχτός από το 2012.
Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω ακριβώς τη χαρά που ένιωσα τη στιγμή που τον καλωσόρισα ξανά στο σπίτι του. Γιατί ναι… ο Παναθηναϊκός ήταν πάντα σπίτι του. Ακόμα κι όταν έλειπε.
Υπάρχουν επιστροφές που γράφονται στην ιστορία.
Και υπάρχουν επιστροφές που τις νιώθεις στην καρδιά σου πριν ακόμα συμβούν.
Η σημερινή μέρα για μένα ήταν κάτι περισσότερο από μια επιστροφή.
Ήταν η επιστροφή ενός συναισθήματος που μου είχε λείψει για 14 χρόνια.
Καλώς ήρθες σπίτι σου, Ζέλικο.
Μας έλειψες περισσότερο απ’ όσο μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις.
