Προτού καλά – καλά γραφτεί το τελικό 67-90 υπέρ του Παναθηναϊκού στο κλειστό της Πυλαίας, είχε ολοκληρωθεί το σχετικό search και ένα από τα ανοικτά tabs έδειχνε: ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός 61-84, 14η αγωνιστική, κανονική περίοδος 2010-11, 22 Ιανουαρίου 2011.
Και τότε άρχισαν οι σκέψεις και οι συγκρίσεις. Ας μην το πάμε, όμως, ανάποδα, γιατί θα πρέπει να αναλωθούμε σε προφητείες. Κι αυτό γιατί ο ΠΑΟ της σεζόν 2010-11 είχε κατακτήσει την Ευρωλίγκα στη Βαρκελώνη και το πρωτάθλημα με μειονέκτημα έδρας, ενώ ο ΠΑΟ της φετινής σεζόν βρίσκεται ακόμη στα μισά του Top16 και ακόμη αργούν τα εγχώρια πλέι οφ.
Η ομοιότητα αφορά στους Δημήτρη Διαμαντίδη, Αντώνη Φώτση και Νικ Καλάθη, που είχαν αγωνιστεί στην Πυλαία πριν από πέντε χρόνια και εξακολουθούν να φορούν τα Πράσινα, ασχέτως αν σήμερα (21/2) δεν αγωνίστηκε ο Φώτσης για να προφυλαχθεί.
Ολοι οι άλλοι παίκτες, όπως και ο κόουτς (Ομπράντοβιτς - Τζόρτζεβιτς) είναι διαφορετικοί και αυτό είναι φυσιολογικό, όχι πέντε, αλλά και δύο χρόνια μετά, μερικές φορές. Η ανάλυση, που μπορεί να γίνει, αφορά στο μπάσκετ, που έπαιζε εκείνη η ομάδα και αυτό, που θέλει να παρουσιάσει η φετινή.
Η μέρα με τη νύχτα και αυτό μην το εκλάβετε απαραιτήτως ως αρνητικό για το ρόστερ της τρέχουσας σεζόν. Το μπάσκετ έχει αλλάξει θεαματικά. Οι καλές ομάδες της Ευρώπης δίνουν σκληρή μάχη για να βρουν ποιοτικούς πόιντ γκαρντ και αθλητικούς σέντερ, οι οποίοι από ό,τι φαίνεται δεν επαρκούν για όλες.
Για αυτό και αρκετά κλαμπ, μεταξύ των οποίων ο Παναθηναϊκός (ακούω ότι και ο Ολυμπιακός έχει στρέψει το βλέμμα του προς τα εκεί) ψώνισε από την αναπτυξιακή Λίγκα του ΝΒΑ, τη λεγόμενη D-League.
Και εκεί βρήκε τον Ελιοτ Ουίλιαμς, ο οποίος από τα πρώτα ματς έδειξε αυτό, που μετέφερε στους αναγνώστες του SDNA ο Μάικ Μπατίστ: «Ο Ελιοτ είναι αθλητής και όταν λέμε αθλητής, διαθέτει σπουδαίες αθλητικές ικανότητες, που τον κάνουν γρήγορο και εκρηκτικό. Εχει γρήγορο πρώτο βήμα, του αρέσουν οι διεισδύσεις και η δημιουργία, ενώ είναι πολύ καλός στο σουτ από μέση απόσταση. Οχι ότι δεν διαθέτει και τρίποντο, απλά δεν είναι το φόρτε του. Είχε βραδιές με 4/8 και 5/8 τρίποντα, αλλά και κάποιες στις οποίες ήταν αρκετά άστοχος. Το μεγάλο χάρισμά του είναι η αθλητικότητα».
Τα είπε όλα ο Μάικ μέσα σε μερικές προτάσεις. Θα αναρωτηθεί κάποιος «μα είναι δείγμα γραφής τα ματς με τον Αρκαδικό και αυτό τον ελλιπέστατο ΠΑΟΚ;». Ορθό, αλλά σε δύο ματς ο Αμερικανός έδειξε τι μπορεί να κάνει, όταν συνηθίσει τους κανονισμούς και μάθει να λειτουργεί σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον από αυτό που είχε συνηθίσει. Επίσης, είναι προφανές ότι έχει κερδίσει τους συμπαίκτες του, οι οποίοι έχουν καταλάβει ότι ξέρει μπάσκετ.
«Εσύ πλέι μέικερ!», ήταν σαν να του λέει με ένα νεύμα ο Διαμαντίδης στέλνοντάς τον στην κορυφή. «Εσύ οργάνωσε την επίθεση», ήταν σαν να του φωνάζει ο Καλάθης (χωρίς να φωνάξει) πηγαίνοντας ο ίδιος στην αριστερή πτέρυγα σαν δυάρι για να του αφήσει την μπάλα. Και βέβαια ο χρόνος συμμετοχής, που μαρτυρά την πρόθεση του Τζόρτζεβιτς: 27’05’’ είχε ο Αμερικανός με το Νο.22 σκοράροντας 18 πόντους (με 2/4 δ., 2/4 τρ., 8/9 β.) και έχοντας επίσης 4 ριμπάουντ, 2 ασίστ και 3 λάθη.
Ο Μαρκίζ Χέινς, από την άλλη, έχει εντελώς διαφορετικό στιλ. Δεν (φαίνεται να) χρειάζεται τόσο πολύ την μπάλα, καθώς το βασικό όπλο του είναι το τρίποντο και αυτές τις προϋποθέσεις μπορούν να τις δημιουργήσουν για αυτόν οι συμπαίκτες του. Μέχρι τώρα δεν είναι τόσο σταθερός (0/4 τρ. με Κολοσσό, 2/3 τρ. με Απόλλωνα, 1/6 τρ. με Αρκαδικό, 3/5 τρ. με ΠΑΟΚ), ωστόσο αυτό ξέρει να κάνει καλά.
Εχει ένα ακόμη όπλο, την πίεση στην μπάλα, που θα δώσει σημαντικές ανάσες στον Καλάθη, γιατί πλέον δεν θα γίνεται τοστ ανάμεσα π.χ. σε Ντιλέινι και Ντρέιπερ, όπως συνέβη με αντίπαλο την Λοκομοτίβ Κουμπάν! Και έρχεται ένας ακόμη Αμερικανός, ο Βινς Χάντερ, ο οποίος είναι αυτό που λέμε undersized big man, δηλαδή ψηλός μετρίου αναστήματος (2,03 μ.), όπως αυτοί που κυριαρχούν πλέον στην Ευρώπη.
Προσοχή. Δεν λέμε ότι θα κυριαρχήσει και αυτός, αλλά ότι είναι στην ίδια κατηγορία. Στο χέρι του είναι να αρπάξει την ευκαιρία που του δίνει ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη και να βγει κερδισμένος από αυτή την εμπειρία. Είναι, όμως, ακόμη νωρίς για να πούμε περισσότερα. Το βέβαιο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει υποβληθεί σε ριζικό lifting αποκτώντας δύο γκαρντ και έναν ψηλό, που αν μη τι άλλο εκτοξεύουν τους δείκτες της ενέργειας στο παρκέ. Αυτό είναι αναμφισβήτητο και εκεί έχανε ο Παναθηναϊκός, τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνά του.
Είναι ένα θέμα το πόσο γρήγορα θα αποκτήσουν «χημεία» συνυπάρχοντας με τους συμπαίκτες τους, οι οποίοι αγωνίζονται χρόνια μαζί ή ξεκίνησαν από την αρχή της σεζόν. Και αυτό εκτιμώ πως είναι το μεγάλο στοίχημα του Τζόρτζεβιτς, να ελαττώσει όσο το δυνατό περισσότερο τους κραδασμούς, που φυσιολογικά θα δημιουργήσουν τρεις ολόκληρες προσθήκες και να κερδίσει το μάξιμουμ στο παρκέ.
Η αποστολή του δεν είναι καθόλου εύκολη, καθώς βρισκόμαστε στα μισά του Top16, αλλά αν μη τι άλλο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και αν αποδώσει καρπούς, τότε ο προπονητής θα έχει αποκτήσει το πρώτο παράσημο εκτός της Εθνικής Σερβίας.
