Ο Παναθηναϊκός έφτασε εκεί που δεν έπρεπε ποτέ να φτάσει. Από το απόλυτο πλεονέκτημα. Από το 0-2. Από την κατάσταση όπου κρατούσε την πρόκριση σφιχτά στα χέρια του. Στο 2-2. Στο άγχος. Στην αμφισβήτηση.
Και στην ανάγκη να παίξει την ευρωπαϊκή του χρονιά σε ένα τελευταίο παιχνίδι που πλέον δεν αφήνει περιθώρια ούτε για excuses, ούτε για μεγάλα λόγια, ούτε για δημόσιες σχέσεις.
Και επειδή η αλήθεια πρέπει να λέγεται, όσο σκληρή κι αν είναι, οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο. Πρώτα από όλους: ο Εργκίν Αταμάν. Και αμέσως μετά: οι ίδιοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού.
Από masterclass… σε αυτοχειρία
Όταν κάνεις break, όταν φεύγεις μπροστά με 0-2 και φέρνεις τη σειρά στο σπίτι σου, η πρόκριση πρέπει να τελειώνει. Τελεία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πεις. Δεν γίνεται ομάδα με τέτοιο budget, με τέτοια ποιότητα, με τέτοιο ρόστερ, με τέτοιο κόσμο και με Final Four να διεξάγεται ουσιαστικά στο ίδιο της το σπίτι, να καταφέρνει να δίνει ξανά ζωή σε μια σειρά που έμοιαζε τελειωμένη.
Κι όμως, ο Παναθηναϊκός το έκανε. Με τον χειρότερο τρόπο. Με μπασκετικό μπλακ άουτ. Με εικόνα που δεν αρμόζει ούτε στο βάρος της φανέλας ούτε στις απαιτήσεις της χρονιάς.
Αταμάν: Η μεγαλύτερη ευθύνη είναι δική σου
Ο Εργκίν Αταμάν ήρθε στον Παναθηναϊκό για τα δύσκολα. Ήρθε για να αλλάξει επίπεδο την ομάδα. Ήρθε για να διαχειρίζεται κρίσεις, να διαβάζει σειρές playoff και να οδηγεί την ομάδα εκεί που πραγματικά ανήκει. Και ακριβώς επειδή είναι προπονητής κορυφαίου επιπέδου, ακριβώς επειδή πληρώνεται για να κουβαλά το μεγαλύτερο βάρος, ακριβώς γι’ αυτό η μεγαλύτερη ευθύνη πέφτει πάνω του.
Γιατί ο Παναθηναϊκός στα τελευταία παιχνίδια έμοιαζε μπλοκαρισμένος. Χωρίς καθαρό πλάνο. Χωρίς ηρεμία. Χωρίς αγωνιστικές απαντήσεις όταν η πίεση ανέβαινε. Κακές διαχειρίσεις. Λάθος αποφάσεις. Εμμονές σε πρόσωπα και καταστάσεις. Αργές αντιδράσεις μέσα στο παιχνίδι. Και μια ομάδα που αντί να δείχνει πιο έτοιμη όσο προχωρούσε η σειρά, έμοιαζε να χάνει το μυαλό της.
Κανείς δεν μηδενίζει την προσφορά του Αταμάν. Αλλά στα playoff, και ειδικά όταν έχεις χτίσει τέτοια ομάδα για Final Four, δεν μπορείς να κρύβεσαι πίσω από τις λεπτομέρειες. Οι μεγάλες επενδύσεις φέρνουν και μεγάλες απαιτήσεις.
Και οι παίκτες; Πού ήταν όταν έκαιγε η μπάλα;
Όμως ας σταματήσει και η εύκολη συνήθεια να τα φορτώνουμε όλα στον προπονητή. Γιατί μέσα στο παρκέ δεν παίζει ο Αταμάν. Παίζουν οι παίκτες. Οι πρωτοκλασάτοι. Οι ακριβοπληρωμένοι. Οι stars. Οι supposed leaders. Και σε στιγμές που ο Παναθηναϊκός έπρεπε να βγάλει προσωπικότητα, πολλοί εξαφανίστηκαν. Λάθος επιλογές. Βιαστικά σουτ. Κακές άμυνες. Έλλειψη καθαρού μυαλού. Μηδενική αίσθηση επείγοντος σε στιγμές που η σειρά φώναζε πως αλλάζει momentum.
Δεν γίνεται να θες να λέγεσαι ομάδα Final Four και να παρουσιάζεις τέτοια εικόνα όταν ο αντίπαλος σε πιέζει. Δεν γίνεται να μιλάμε για ομάδα χτισμένη για κορυφή και να δείχνει τόσο εύθραυστη όταν στραβώνει το παιχνίδι.
Στο σπίτι σου γίνεται το Final Four – Καταλαβαίνετε τι διακυβεύεται;
Εδώ δεν μιλάμε απλώς για μία πρόκριση. Μιλάμε για ένα Final Four που γίνεται στην Αθήνα. Μιλάμε για μια ιστορική ευκαιρία. Μιλάμε για σεζόν όπου δόθηκαν χρήματα, έγιναν μεταγραφές, δημιουργήθηκαν προσδοκίες και χτίστηκε ολόκληρο αφήγημα επιστροφής στην κορυφή.
Και τώρα τι; Θα τελειώσει όλο αυτό πάνω σε μια κατάρρευση από το 0-2 στο 2-3; Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν θα μιλάμε για απλό αποκλεισμό. Θα μιλάμε για αποτυχία τεραστίων διαστάσεων. Για φιάσκο μεγατόνων. Για μία από τις πιο ηχηρές αποτυχίες των τελευταίων ετών.
Γιατί όταν έχεις τέτοιο roster, τέτοιο κόσμο, τέτοια επένδυση και το Final Four γίνεται ουσιαστικά στην αυλή σου, δεν υπάρχει περιθώριο να αποτύχεις έτσι.
Στο Game 5 δεν υπάρχει “καλή προσπάθεια”
Και κάπου εδώ τελειώνουν οι αναλύσεις. Τελειώνουν οι δικαιολογίες. Τελειώνουν οι δημόσιες τοποθετήσεις. Στο Game 5 υπάρχει μόνο μία λέξη: ΠΡΟΚΡΙΣΗ. Δεν ενδιαφέρει κανέναν το πώς. Με άμυνα. Με ξύλο. Με προσωπικότητα. Με μπάσκετ ανάγκης. Με κακή εμφάνιση και νίκη μισού πόντου. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ένα:
Βρείτε τον τρόπο. Οποιοσδήποτε τρόπος. Κόψτε τον λαιμό σας μπασκετικά. Δείξτε γιατί χτίστηκε αυτή η ομάδα. Δείξτε γιατί φοράτε αυτή τη φανέλα. Και επιστρέψτε με την πρόκριση. Γιατί έτσι όπως τα καταφέρατε, πλέον δεν υπάρχει τίποτα άλλο αποδεκτό.
Μόνο νίκη. Μόνο Final Four. Τίποτα λιγότερο.
