Υπάρχουν βραδιές που χάνεις γιατί ο αντίπαλος είναι καλύτερος. Υπάρχουν βραδιές που λυγίζεις από τα δικά σου λάθη. Και υπάρχουν και βραδιές που αισθάνεσαι πως το παιχνίδι δεν σε αφήνουν καν να το διεκδικήσεις επί ίσοις όροις. Αυτό ακριβώς βίωσε ο Παναθηναϊκός στα παιχνίδια με τη Βαλένθια. Και όχι μία φορά. Δύο. Μέσα στο ΟΑΚΑ. Μέσα στο σπίτι του. Εκεί που το «τριφύλλι» περίμενε να πάρει ώθηση για το μεγάλο βήμα, είδε ξανά το ίδιο έργο. Σφυρίγματα που προκάλεσαν απορία, φάσεις που έβγαζαν μάτια, επαφές που βαφτίστηκαν διαφορετικά ανάλογα με τη φανέλα και μια συνολική αίσθηση πως ο Παναθηναϊκός έπαιζε όχι μόνο απέναντι στη Βαλένθια, αλλά και απέναντι σε μια κατάσταση που εδώ και χρόνια μοιάζει να τον κυνηγά αλύπητα στην EuroLeague.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΤ
Δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι η συνέχεια ενός έργου που κρατά χρόνια. Όποιος παρακολουθεί πραγματικά τον Παναθηναϊκό στην EuroLeague δεν μπορεί να παριστάνει τον ανήξερο. Δεν πρόκειται για μία isolated βραδιά. Δεν πρόκειται για μία κακή διαιτησία. Πρόκειται για ένα μοτίβο. Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Κρίσιμα ματς, οριακές φάσεις, επαφές που από τη μία πλευρά δίνονται αμέσως και από την άλλη χρειάζονται… αρχαιολογική ανασκαφή για να καταλογιστούν. Τεχνικές ποινές με διαφορετικά μέτρα και σταθμά. Αντιαθλητικά που θυμούνται μόνο όταν βολεύει. Φάουλ που σε άλλες έδρες θεωρούνται αυτονόητα και στο ΟΑΚΑ ξαφνικά εξαφανίζονται. Και κάπου εδώ τελειώνει η ανοχή. Γιατί όταν το ίδιο έργο παίζεται ξανά και ξανά, δεν μιλάμε πλέον για «σύμπτωση». Μιλάμε για μια πραγματικότητα που ο Παναθηναϊκός βιώνει εδώ και χρόνια στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Οι ορισμοί διαιτητών και τα ερωτήματα που γεννήθηκαν
Όταν ορίζονται συγκεκριμένοι διαιτητές σε τόσο κρίσιμες αναμετρήσεις, η κουβέντα αναπόφευκτα ανοίγει. Και άνοιξε. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού είδαν πρόσωπα που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο έντονων αντιδράσεων στο παρελθόν και παρακολούθησαν δύο ματς όπου οι αποφάσεις, αντί να σβήσουν τις αμφιβολίες, τις γιγάντωσαν. Διότι όταν υπάρχουν αμέτρητες φάσεις που ξεσηκώνουν ολόκληρο γήπεδο, όταν οι επαναλήψεις προκαλούν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις και όταν η αίσθηση αδικίας είναι καθολική, τότε η EuroLeague οφείλει να απαντήσει.
Με ποια κριτήρια έγιναν οι ορισμοί; Γιατί σε τόσο κρίσιμη καμπή η εικόνα της διαιτησίας ήταν ξανά στο επίκεντρο; Και κυρίως: πόσο ακόμα θα μένει απροστάτευτος ο Παναθηναϊκός;
Ένα «2-2» που γέννησε υποψίες
Στο πράσινο στρατόπεδο η αίσθηση είναι ξεκάθαρη: τίποτα από όσα έγιναν δεν φάνηκε τυχαίο.
Πολλοί θεωρούν πως η εξέλιξη της σειράς προς το 2-2 μόνο τυχαία δεν ήταν, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι υπήρξε μια αντιμετώπιση που δεν επέτρεψε στον Παναθηναϊκό να τελειώσει τη δουλειά αγωνιστικά. Οι συζητήσεις φούντωσαν ακόμη περισσότερο λόγω της προοπτικής ενός Final Four στην Αθήνα, με αρκετούς να εκφράζουν ανοιχτά την υποψία πως η διοργάνωση δεν επιθυμεί την παρουσία των «πρασίνων» εκεί για λόγους ισορροπιών, εμπορικών επιλογών ή άλλων συμφερόντων. Αποδείξεις; Επίσημα όχι. Ερωτήματα; Πάρα πολλά. Και κυρίως, μια εικόνα που αντί να προστατεύσει το κύρος της διοργάνωσης, το τραυμάτισε ακόμα περισσότερο. Γιατί όταν ο κόσμος μιλά περισσότερο για τους διαιτητές παρά για το μπάσκετ, τότε κάτι έχει πάει πολύ λάθος.
Ο Παναθηναϊκός πρέπει επιτέλους να προστατευτεί
Το μεγαλύτερο ερώτημα, όμως, δεν αφορά μόνο τη EuroLeague. Αφορά και τον ίδιο τον Παναθηναϊκό.
Μπορεί ένας σύλλογος τέτοιου βεληνεκούς να παραμένει θεατής σε όσα συμβαίνουν; Μπορεί να αφήνει κάθε χρόνο τα ίδια παράπονα να χάνονται στην επόμενη μέρα; Μπορεί να αντιμετωπίζει ξανά και ξανά διαιτητικές αποφάσεις που ξεσηκώνουν αντιδράσεις χωρίς ουσιαστική θεσμική πίεση;
Ο Παναθηναϊκός δεν ζητά εύνοια. Ζητά ισονομία. Ζητά να παίζεται το παιχνίδι 50-50. Ζητά να κερδίζει ή να χάνει μέσα στις τέσσερις γραμμές και όχι στη σφυρίχτρα. Γιατί αυτό που είδε ο κόσμος του στα παιχνίδια με τη Βαλένθια δεν θύμιζε ευρωπαϊκή μπασκετική γιορτή. Θύμιζε μια ακόμα πληγή σε μια σχέση εμπιστοσύνης που εδώ και χρόνια έχει διαρραγεί.
Και το χειρότερο; Η οργή πλέον δεν είναι στιγμιαία.Έχει μετατραπεί σε πεποίθηση. Ήρθανε, μας έκλεψαν μέσα στο σπίτι μας και έφυγαν σαν κύριοι. Κι αυτό είναι που πονά περισσότερο...
