Υπάρχουν ήττες. Υπάρχουν κακές βραδιές. Υπάρχουν περίοδοι ντεφορμαρίσματος. Και υπάρχει και αυτό που ζει ο Παναθηναϊκός απέναντι στον Ολυμπιακό:
Δέκα συνεχόμενες ήττες στην Ευρωλίγκα. 10-0. Όχι σε μια τυχαία περίοδο. Όχι με ρόστερ «φτωχό». Όχι σε εποχές ανοικοδόμησης. Αλλά σε μια εποχή που ο Παναθηναϊκός υποτίθεται ότι επέστρεψε. Που επένδυσε. Που σήκωσε Ευρωλίγκα. Που διαφημίστηκε ως «φόβητρο». Και όμως, απέναντι στον Ολυμπιακό μετρά μόνο… μηδενικά.
Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα – και είναι αμείλικτοι
Από αυτό το σερί 10-0, οι 5 ήττες φέρουν την υπογραφή του Εργκίν Αταμάν. Του προπονητή που ήρθε για να αλλάξει τη νοοτροπία. Του ανθρώπου που ξέρει από ντέρμπι. Του κόουτς που υποτίθεται πως δεν φοβάται κανέναν. Κι όμως, απέναντι στον «αιώνιο», ο Παναθηναϊκός δεν είναι απλώς κατώτερος. Είναι πνευματικά ηττημένος πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και το άλλο σερί. Το ακόμα πιο οδυνηρό.
5-0 από τους περσινούς τελικούς – και συνεχίζεται…
Το 5-0 σερί που ξεκινά από τους περσινούς τελικούς του Πρωταθλήματος δεν είναι απλώς μια προέκταση. Είναι απόδειξη ότι το πρόβλημα δεν είναι η διοργάνωση, ούτε η έδρα, ούτε οι συγκυρίες.Είναι πρόβλημα νοοτροπίας. Είναι πρόβλημα διαχείρισης. Είναι πρόβλημα αντίδρασης – ή μάλλον, της πλήρους απουσίας της. Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στα ντέρμπι χωρίς ένστικτο επιβίωσης. Χωρίς πείσμα. Χωρίς την οργή που θα έπρεπε να συνοδεύει μια ομάδα που βλέπει τον αντίπαλό της να την κερδίζει ξανά και ξανά.
Η ντροπή δεν είναι οι ήττες – είναι η συνήθεια
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι το 10-0. Είναι ότι αρχίζει να μοιάζει “φυσιολογικό”. Και τίποτα δεν σκοτώνει έναν σύλλογο πιο γρήγορα από το να συνηθίσει τη μετριότητα απέναντι στον μεγαλύτερό του αντίπαλο. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί –και δεν επιτρέπεται– να πανηγυρίζει τίτλους, επενδύσεις και μεγάλα ονόματα, την ώρα που απέναντι στον Ολυμπιακό μετρά μόνο ήττες. Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα ντέρμπι είναι καθρέφτης. Και αυτή τη στιγμή, ο καθρέφτης δείχνει κάτι πολύ άσχημο.
Ντροπή δεν είναι να χάνεις. Ντροπή είναι να χάνεις συνεχώς – και να μην αλλάζει τίποτα.
