Ο Παναθηναϊκός εδώ και μήνες φωνάζει. Όχι στα αποδυτήρια, όχι στο παρκέ, αλλά… στα μικρόφωνα. Φωνάζει ότι θέλει 5άρι. Φωνάζει ότι θέλει 4άρι. Φωνάζει ότι υπάρχει πρόβλημα στη ρακέτα. Και τι κάνει τελικά; Πετάει χαρταετό, περιμένοντας ίσως να φυσήξει ούριος άνεμος από μόνος του.
Κάθε αγωνιστική είναι deja vu. Οι αντίπαλοι κάνουν πάρτι κοντά στο καλάθι, τα ριμπάουντ χάνονται σαν να είναι… καυτές πατάτες, η άμυνα μέσα είναι διάτρητη και το spacing στην επίθεση μοιάζει με ανέκδοτο. Κι όμως, η συζήτηση μένει ίδια: «Ναι, θέλουμε ένα κορμί στο 5», «ναι, λείπει ένα σύγχρονο 4άρι». Λόγια, λόγια, λόγια. Πράξεις; Μηδέν.
Ο Παναθηναϊκός δεν είναι ομάδα που ανακάλυψε ξαφνικά το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι γνωστό από πέρσι, επιβεβαιώθηκε το καλοκαίρι, φώναξε δυνατά στην αρχή της σεζόν και πλέον ουρλιάζει σε κάθε παιχνίδι. Κι όμως, ο προπονητής δείχνει να λειτουργεί με τη λογική «ας βγάλουμε τη χρονιά έτσι και βλέπουμε». Μόνο που στο υψηλότερο επίπεδο, αυτό μεταφράζεται σε ήττες, απογοήτευση και χαμένο έδαφος.
Δεν γίνεται να μιλάς για στόχους, Final Four και πρωταθλητισμό, όταν μπαίνεις στο παρκέ με ρόστερ που… παρακαλάει να μην φορτωθούν με φάουλ οι μοναδικές λύσεις στη ρακέτα. Δεν γίνεται να απαιτείς σταθερότητα όταν το «4» παίζει συχνά εκτός θέσης και το «5» παλεύει μόνο του με δύο και τρία κορμιά. Και σίγουρα δεν γίνεται να συνεχίζεις να λες ότι «το ξέρουμε, το δουλεύουμε», χωρίς να αλλάζει τίποτα.
Ο κόσμος δεν είναι αφελής. Βλέπει. Καταλαβαίνει. Και κουράστηκε να ακούει τα ίδια. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις, ούτε άλλες συνεντεύξεις με γενικόλογες ατάκες. Χρειάζεται αποφάσεις. Χρειάζεται παίκτες. Χρειάζεται άμεσα ένα κανονικό 5άρι και ένα σύγχρονο 4άρι, αλλιώς το έργο θα συνεχίσει να παίζεται με το ίδιο βαρετό φινάλε.
Γιατί στο μπάσκετ, όποιος πετάει χαρταετό, αργά ή γρήγορα… προσγειώνεται ανώμαλα.
