Κοίτα μας!
Είμαστε εδώ, όρθιοι και χαμογελάμε!
Μας βλέπεις; Είμαστε καλά! Πραγματικά καλά!
Μα τι νόμιζες; Πώς δε μπορούμε;
Πόσο λίγο μας ξέρεις!
Τι σκέφτηκες δηλαδή; Ότι θα αφεθούμε στη θλίψη μας;
Πόσο λάθος μας μέτρησες!
Εμείς τον πόνο και την στεναχώρια δεν τον φοβηθήκαμε ποτέ! Τον δεχτήκαμε, τον αγκαλιάσαμε, τον κάναμε κομμάτι μας. Ναι του επιτρέψαμε να μας γονατίσει και να νομίζει ότι μπορεί να ορίσει την ιστορία ενός Συλλόγου 114 ετών. Μα ήταν μόνο για λίγο. Για όσο χρειάστηκε μέχρι να βρούμε τη δύναμη να τον αντιμετωπίσουμε.
Τα είδαμε όλα να γκρεμίζονται τριγύρω μας. Αγαπημένα πρόσωπα, όνειρα, συνήθειες, διακρίσεις. Και βρεθήκαμε γονατισμένοι στα συντρίμμια, να προσπαθούμε να μαζέψουμε ένα ένα τα κομματάκια και να τα κολλήσουμε. Κάποια κομμάτια κοφτερά, μας μάτωσαν καθώς τα αγγίξαμε. Κι εμείς συνεχίσαμε να προσπαθούμε να τα ταιριάξουμε, να λειαίνουμε τις αιχμές τους, να μην πληγώνουν. Μα δε γινόταν. Πάντα έλειπε κάτι..Μια γωνίτσα από δω, ένα κομματάκι από κει… και η εικόνα λειψή… η εικόνα του μεγάλου Παναθηναϊκού των Παύλου, Θανάση και Ζοτς…
Μέχρι που καταλάβαμε. Καταλάβαμε πως δεν πρέπει να προσπαθούμε να ξαναφτιάξουμε κάτι που έσπασε. Πρέπει απλά να ξεκινήσουμε να φτιάχνουμε από την αρχή κάτι καινούριο.
Κι αδειάσαμε… Αφήσαμε να πέσει κάτω κάθε σπασμένο κομμάτι, καθετί που μας πόνεσε. Σωριάστηκαν γύρω μας στιγμές 25 χρόνων, στιγμές που μας μεγάλωσαν και που μας έκαναν ευτυχισμένους αλλά προπαντός ανθρώπους και φιλάθλους με παιδεία, αξιοπρέπεια και νοημοσύνη.
Κι αφού έβαλες φωτιά και τα έκαψες όλα μείναμε εκεί να παρακολουθούμε τις φλόγες να τυλίγουν τα κομμάτια της ζωής μας και να τα καίνε. Να εξαφανίζουν κάθε ίχνος τους. Και μαζί να εξαφανίζουν και τον πόνο. Μέχρι που έγιναν όλα στάχτη.
Κι εμείς γονατισμένοι ανάμεσα στις στάχτες, με χέρια ματωμένα και πρόσωπο μουντζουρωμένο… Και γύρω μας σιωπή. Ακόμα και το τρίξιμο της φωτιάς είχε πάψει πια να ακούγεται. Μόνο σιωπή. Τα φώτα είχαν σβήσει όπως τα έσβηναν οι Παύλος και Θανάσης σε κάθε στενοχώρια.
Όχι, δεν κύλισε ούτε ένα δάκρυ. Μόνο μια λάμψη φάνηκε στα μάτια μας στιγμιαία. ‘Ίσως η αντανάκλαση της φωτιάς. Ίσως η επιθυμία μας να νικήσουμε. Ίσως αυτή κληρονομιά που μας άφησαν ο Παύλος και ο Θανάσης την οποία δεν πρέπει να αφήσουμε να χαθεί ποτέ των ποτών.
Μείναμε εκεί. Για λίγο. Αγγίξαμε τα σημάδια απ’ τις πληγές μας, τα χαϊδέψαμε, τα αγαπήσαμε. Τα κάναμε παράσημα, που θα μας θυμίζουν πάντα την μάχη που δώσαμε και νικήσαμε.
Και σηκωθήκαμε. Τινάξαμε τη στάχτη από πάνω μας και ξεκινήσαμε να απομακρυνόμαστε. Δεν θέλαμε να μείνουμε άλλο εκεί. Δεν ρίξαμε ούτε μια ματιά πίσω μας. Τι νόημα θα είχε;
Βήματα αργά στην αρχή, διστακτικά. Καινούρια πορεία και αναγνώριση εδάφους. Μα όσο νιώθαμε ότι πατάμε σε στέρεο έδαφος, τόσο το βήμα γινόταν πιο γρήγορο. Το σώμα στητό, το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα ευθεία μπροστά. Στο άγνωστο.
Γιατί το μόνο που θέλαμε ήταν να φύγουμε. Ν’ αφήσουμε πίσω μας το μάταιο, το ανεκπλήρωτο. Να προχωρήσουμε. Να βρούμε ξανά τον Παναθηναϊκό μας, τις αξίες μας. Να βρούμε ένα λιμάνι καινούριο και να ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες μας.
Και κάθε φορά που ακούγαμε μέσα μας μια φωνή που μας έλεγε να παραιτηθούμε, εμείς βλέπαμε τα λάβαρα, τον Παύλο και τον Θανάση και πεισμώναμε ακόμα περισσότερο. Κι λέγαμε θα τα καταφέρουμε! Στην τελική, θα είμαστε καλά, σκεφτόμασταν. Ίσως όχι απόψε, ούτε αύριο ή σε μια βδομάδα. Μα στην τελική θα είμαστε καλά. Θα ξανακάνουμε τον Παναθηναϊκό μας έτσι όπως τον μάθαμε…
Όχι, δε χάνουμε άλλο χρόνο με εξηγήσεις και φτηνές δικαιολογίες. Και δε φοβόμαστε τα αδιέξοδα. Δεν υπάρχουν αδιέξοδες καταστάσεις. Μόνο δρόμοι που δεν τους είχαμε ακόμα σκεφτεί. Μα τώρα πια θα τους ανακαλύψουμε.
Κοίτα μας Δημήτρη!
Είμαστε εδώ, όρθιοι και χαμογελάμε!
Είμαστε ίδιοι. Μα συνάμα τόσο διαφορετικοί.
Είμαστε ευάλωτοι και εύθραυστοι. Μα δε φοβάμαστε τίποτα και κανέναν. Παναθηναϊκός είμαστε διάολε και οι άλλοι νάνοι μπροστά μας!
Τα καταφέραμε!
Ξαναγεννηθήκαμε απ’ τις στάχτες μας. Και κάνουμε μια καινούρια αρχή!
Και προχωράμε. Αφήνουμε πίσω τις αλυσίδες και τα βάρη μας. Τακτοποιήσαμε τις μνήμες στα κουτάκια τους, κάπου εκεί, δίπλα στις στάχτες.
Ανακαλύπτουμε μια καινούρια εκδοχή του εαυτού μας, πιο σοφή, πιο δυνατή.
Και χτίζουμε μια καινούρια καταπράσινη εποχή, μια νέα αυτοκρατορία.
Ελπίζουμε Δημήτρη γιε του μεγάλου Παύλου να κράτησες κάτι από όλα τα παραπάνω και να έπιασες το βαθύτερο νόημα. Όχι, εμείς ούτε θα σε κατηγορήσουμε, ούτε θα σε βρίσουμε ούτε τίποτα. Πώς μπορούμε να κάνουμε όλα αυτά σε έναν Γιαννακόπουλο; Στον γιο του τεράστιου Παύλου; Εμείς μόνο θα σε ρωτήσουμε γιατί; Γιατί ενώ είχες τα πάντα τους έδωσες μία και τα γκρέμισες όλα; Είσαι (ακόμα και τώρα) ο πιο ευλογημένος ιδιοκτήτης ομάδας. Έχεις έναν γίγαντα και έναν κόσμο που όμοιός του δεν υπάρχει. Σου αρκούσαν αυτά τα δυο για να διαλύσεις τους πάντες. Δεν γίνεται να μην αγαπάς αυτή την ομάδα. Δεν γίνεται να μην πονάς να την βλέπεις τελευταία. Δεν γίνεται να μην θυμώνεις όταν βλέπεις τον Ολυμπιακό να μας κερδίζει και να σε χλευάζουν για λευκές πετσέτες. Δεν γίνεται Δημήτρη να έχουμε πέσει τόσο έξω με σένα. Το αίμα νερό δεν γίνεται Δημήτρη όσο και να προσπαθείς να το απαρνηθείς.
Και σε ρωτάμε Δημήτρη γιε του Παύλου τί έχεις σκοπό να κάνεις; Θα ανέβεις στο βαγόνι μαζί μας να ξαναφτιάξουμε τον Παναθηναϊκό μας; Τον Παναθηναϊκό μας Δημήτρη, αυτόν που έβλεπες από παιδί να σαρώνει τα πάντα. Όλοι μαζί ήμασταν Δημήτρη σε αυτό και σε στηρίξαμε κόντρα σε όλα και νιώθουμε προδομένοι από εσένα. Έχει έρθει ο Παναθηναϊκός μας σε μια κατάσταση και όλοι μας αναρωτιόμαστε γιατί; Ποιος είναι ο λόγος Δημήτρη; Είναι οικονομικό το ζήτημα; Αν είναι αυτό θα βρεθεί η φόρμουλα. Αυτό είναι που μας τρελαίνει που μέσα σε 2 χρόνια καταστράφηκε η ομαδάρα που εσύ έφτιαξες ρε Δημήτρη. Ένας Γιαννακόπουλος δεν θα έκανε ποτέ πίσω όποια δυσκολία και αν έβρισκε γιατί πάντα θα είχε πρώτο το τριφύλλι και τους φιλάθλους του.
Θα έρθεις μαζί μας Δημήτρη γιε του Παύλου; Αν δεν έχεις την παραμικρή διάθεση τότε άσε ελεύθερη την ομάδα για να βρει τον δρόμο της. Κανείς δεν πρόκειται να προσφέρει το ποσό που ζήτησες πριν 2 χρόνια Δημήτρη. Δεν χρειάζεται να στο πούμε εμείς επιτυχημένος επιχειρηματίας είσαι και το ξέρεις πολύ καλύτερα. Έχεις το κίνητρο και την δύναμη να παλέψεις μαζί μας να τα γυρίσουμε όλα τούμπα και να ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες μας; Εμείς τον Παναθηναϊκό μας θα τον ξανακάνουμε μεγάλο με ή χωρίς εσένα. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αποφασίσεις αν θα μπεις στο τελευταίο βαγόνι. Μετά θα είναι πλέον αργά Δημήτρη...
