Η υπομονή έχει και τα όριά της. Μετά το χθεσινό διαιτητικό έγκλημα στο ΣΕΦ, στο δεύτερο τελικό της GBL, δεν υπάρχει πια ούτε η παραμικρή αμφιβολία: ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζεται με εμπάθεια, απαξίωση και προκλητική αδικία από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και τα όργανά της.
Η εικόνα των διαιτητών να κλείνουν τα μάτια μπροστά σε φάουλ, να διαμορφώνουν συνειδητά ρυθμό και σκορ, και να οδηγούν το ματς σε κατεύθυνση που εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για μια συστηματική και επαναλαμβανόμενη πολιτική εις βάρος του «Επτάστερου». Και όλα αυτά με την ανοχή – αν όχι την καθοδήγηση – της διοίκησης Λιόλιου.
Ο Παναθηναϊκός δεν έχει καμία υποχρέωση να συνεχίσει να συνεισφέρει με τους Έλληνες αθλητές του σε μια Εθνική ομάδα που λειτουργεί υπό το καθεστώς της ΕΟΚ του Βαγγέλη Λιόλιου. Δεν γίνεται η ομάδα που σηκώνει το βάρος του ελληνικού μπάσκετ σε επίπεδο συλλόγων, που εκπροσωπεί τη χώρα σε υψηλότατο ευρωπαϊκό επίπεδο, να αντιμετωπίζεται ως εχθρός του αθλήματος εντός των συνόρων.
Ο σεβασμός κερδίζεται, δεν επιβάλλεται. Και η διοίκηση της ΕΟΚ, με τις επιλογές της, έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Δεν μπορεί να ζητάει τη συμμετοχή παιχτών του Παναθηναϊκού στην Εθνική, όταν την ίδια στιγμή τους πολεμά σε κάθε φάση, σε κάθε απόφαση, σε κάθε παιχνίδι.
Ο Παναθηναϊκός οφείλει να προστατεύσει τους αθλητές του, την επένδυσή του και την αξιοπρέπειά του. Και αυτό σημαίνει ένα ξεκάθαρο «όχι» σε κάθε κλήση Έλληνα παίχτη του στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα μέχρι να αποτελέσει παρελθόν ο Λιόλιος και η παρέα του από την ΕΟΚ.
Το ελληνικό μπάσκετ έχει ανάγκη από εξυγίανση, όχι από καλοστημένες βιτρίνες και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Ήρθε η ώρα ο Παναθηναϊκός να τραβήξει τη γραμμή.
