Και όμως, ακόμη κι αν ο Παναθηναϊκός δεν καταφέρει τελικά κάτι στην υπόθεση του Σαντίνο Αντίνο, έχει πετύχει ήδη κάτι σημαντικό. Μέσα από όλη αυτή τη «σαπουνόπερα» κατάφερε να ακουστεί στην Αργεντινή και –φαντάζομαι– και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
«Και γιατί είναι καλό αυτό;» θα μου πείτε. Γιατί μέσα από αυτή την προσπάθεια φαίνεται πως ο Παναθηναϊκός, πέρα από το ότι επιτέλους κοιτάει και σε άλλες ηπείρους, δείχνει διατεθειμένος να δώσει αρκετά χρήματα για έναν παίκτη που θεωρεί ευκαιρία.
Ναι, ο Ταμπόρδα δεν έχει βγει – τουλάχιστον ακόμη. Όμως δεν είναι λίγοι οι παίκτες που χρειάζονται ακόμη και έναν χρόνο για να δείξουν τι πραγματικά αξίζουν. Το θέμα πάντα είναι αν η εκάστοτε ομάδα μπορεί να «ανεχτεί» αυτή την αναμονή. Στον Παναθηναϊκό, πάντως, υπάρχουν παραδείγματα παικτών που μετά από έναν χρόνο έδειξαν εντυπωσιακά πράγματα.
Για παράδειγμα ο Αϊτόρ. Παρότι Ισπανός, μετά τον πρώτο χρόνο παρουσίας του στην ομάδα δεν τον έπιανε κανένας, μέχρι να έρθει εκείνο το ματς με την ΑΕΚ και ο άτυχος τραυματισμός. Να πάμε και λίγο πιο πίσω; Ο Χουάν Χοσέ Μπορέλι, ερχόμενος μάλιστα από τη Ρίβερ Πλέιτ, ύστερα από έναν χρόνο παρουσίας στον Παναθηναϊκό έδειξε τι πραγματικά άξιζε. Το ίδιο και ο Βραζιλιάνος Μπερνάρ, που ειδικά στο τελευταίο εξάμηνο με το «Τριφύλλι» έδειξε πράγματα. Φυσικά, υπάρχουν και περιπτώσεις όπως ο Έκι Γκονζάλες, που μπήκε κατευθείαν στο κλίμα της ομάδας και έδειξε από την αρχή τρομερά πράγματα.
Δεν θέλω να δικαιολογήσω ούτε τον Ταμπόρδα, ούτε τον Αντίνο αν τελικά έρθει. Απλώς αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο, γιατί μιλάμε για ανθρώπους και όχι για μηχανές.
Τώρα, το μόνο που μένει είναι να κλείσει –αν κλείσει– θετικά η μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό. Τα υπόλοιπα, όπως πάντα, θα φανούν στο χορτάρι.
