Απάθεια, αδιαφορία, έλλειψη συγκέντρωσης, «ωχαδερφισμός», μη κατανόηση περιβάλλοντος και τουρισμός. Μπορούν να ειπωθούν και άλλα, αλλά είναι αρκετά. Γράφει ο Νίκος Ιωάννου
Ο Παναθηναϊκός χάνει συνεχώς βαθμούς στο τέλος των αγώνων και δεν λέει να σηκώσει κεφάλι. Και άντε η τύχη τα έχει φέρει έτσι που όντως η ομάδα στο τέλος χάνει τον αγώνα. Εκείνοι που φοράνε την φανέλα δεν ντρέπονται; Ορισμένοι είναι λες και βρίσκονται σε μόνιμες διακοπές.Και τι διακοπές; Με τις ευλογίες της διοίκησης
Περίπτωση 1η
Έχεις καταφέρει να γυρίσεις το σκορ με τα χίλια ζόρια. Είσαι στο 88' και έχεις την ευκαιρία να τελειώσεις μια και καλή τον αγώνα, να φύγεις από την Λάρισα με τρεις βαθμούς. Τι κάνεις; Χάνεις τετ α τετ (για ακόμη μια φορά). Τα πόδια σου, που αμείβονται με 2.7 εκατομμύρια τον χρόνο, λυγίζουν και στέλνεις την μπάλα με πλασεδάκι πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Και δεν είναι η πρώτη φορά φέτος. Επομένως είτε είναι επειδή είσαι κακός παίκτης, είτε είναι επειδή θεωρείς πως στην Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό είσαι για τουρισμό. Σε κάθε περίπτωση δεν αξίζεις τα 2.7.
Περίπτωση 2η
Ο αγώνας σκορ 90+5'. Θέλει δευτερόλεπτα για να λήξει και κάνεις παρατεταμένο τράβηγμα σε φανέλα και σορτσάκι αντιπάλου παίκτη μέσα στην περιοχή. Κοίτα τώρα κάτι ανυκουστα πράγματα. Ο διαιτητές καταλογίζει πέναλτι. Οποία έκπληξις. Και εσύ τι κάνεις; Χαζογελάς. Παίρνεις δεύτερη κίτρινη και φεύγεις με χαμόγελο στα αποδυτήρια. Ούτε κάθεσαι να δεις αν ο τερματοφύλακας πιάσει το πέναλτι που με τόση ευκολία έδωσες, και σώσει το τομάρι σου και την ομάδα στην οποία παίζεις.Και εδώ και υπάρχουν δύο εκδοχές. Είτε δεν μπορείς να κατανοήσεις που βρίσκεσαι, τι πρεσβεύει ο σύλλογος και έχεις άγνοια, είτε δεν υπάρχει καμία ευαισθησία. Και στις δύο περιπτώσεις είσαι αδικαιολόγητος. Και άντε ας πάει στην ευχή το παιχνίδι με την ΑΕΛ. Υπάρχουν άλλα τόσα μέσα στη σεζόν έως τώρα που γίνονται τα ίδια και τα ίδια.
Ο Ράφα Μπενίτεθ είναι σε μια γωνιά και παλεύει να κατανοήσει τι μπορεί να περισώσει τον Ιανουάριο. Πρέπει να δημιουργήσει ένα σύνολο που να έχει ψυχή και να κυνηγήσει πια μόνο το Κύπελλο Ελλάδας. Όχι ότι αν ο Παναθηναϊκός πάρει το Κύπελλο είναι επιτυχία. Δεν του λείπει αυτό, αλλά από το τίποτα και ολότελα. Τουλάχιστον να κλειδώσει μια θέση για την Ευρώπη.
Φυσάει αδιαφορία
Και για να μην μείνει η κουβέντα στους δύο προαναφερθέντες ποδοσφαιριστές (;) , είναι άλλοι τόσοι και άλλοι τόσοι που δείχνουν να μην νοιάζονται αν ο Παναθηναϊκός χάσει ή αν νικήσει. Που φαίνεται πως αν τους δείξεις την βαθμολογία δεν θα τους ενοχλήσει. Χορός εκατομμυρίων στα πόδια τους. Ο κακός αγωνιστικός χώρος και λοιπές δηλώσεις είναι απλά δικαιολογίες. Ας βγουν να πάρουν ευθύνη, να παραδεχτούν πως είτε δεν μπορούν, είτε αδιαφορούν παντελώς.
Να πουν κάτι. Να γνωρίζει ο φίλαθλος κόσμος πώς λειτουργεί η όλη κατάσταση. Να μην σκορπάει τις Κυριακές του μπροστά από την τηλεόραση και να μην μπορεί να ηρεμήσει εξ αιτίας τους. Γιατί στην τελική να ασχολείται ο κόσμος με κάποιους που δεν θέλουν να τιμήσουν την φανέλα και να μην χαρεί την ημέρα με την οικογένειά του. Πώς να στηρίξει την ομάδα όταν εκείνη τον κρεμάει συνεχώς. Ποιος γονιός να πάει το παιδί του στο γήπεδο και να του δώσει χαρά; Όχι επειδή η ομάδα χάνει, αυτό γίνεται, αλλά επειδή εκείνοι που την απαρτίζουν αδιαφορούν και σφυράνε ανέμελα.
Μηδέν εγωισμός, μηδέν λάθος, μηδέν ενδιαφέρον, μηδέν ουσία. Μόνιμα χαβαλές λες και είναι σχολική εκδρομή.
Και μιας και αναφέρθηκε το σχολείο. Βάλτε τις ακαδημίες να παίξουν, πιο πολύ τσαγανο και ενσυναίσθηση θα έχουν. Το πρωτάθλημα έχει χαθεί που έχει χαθεί, τουλάχιστον να πάρουν ευκαιρίες τίποτα παιδιά που πονάνε την ομάδα.
