Ο αγώνας της Τετάρτης 13 Απριλίου εξελίχθηκε σε μία αιχμαλωσία άνευ προηγουμένου για τον Σάσα Τζόρτζεβιτς και τους παίκτες του. Μια βραδιά βγαλμένη από τους χειρότερους εφιάλτες της πράσινης ιστορίας, που όσο πιο γρήγορα ξεχαστεί τόσο το καλύτερο θα είναι. Η πρώτη ευκαιρία για break χάθηκε χωρίς μάχη και απόψε καλούνται όλοι όσοι φέρουν το τριφύλλι στο στήθος τους, να παρουσιαστούν διαφορετικοί και να γυρίσουν το τσιπάκι. Είχαμε γράψει και σε προηγούμενο άρθρο μας ότι μόνο εύκολο δεν είναι το παιχνίδι με τη Λαμποράλ, αλλά φαίνεται τελικά ότι παίκτες και προπονητής δεν ενστερνίστηκαν τη συγκεκριμένη άποψη. Δεν εξηγείται διαφορετικά η εικόνα διάλυσης που παρουσίασε η ομάδα προχθές. Μία ομάδα ανέτοιμη για τις απαιτήσεις ενός τόσου κρίσιμου αγώνα.
Το δεύτερο παιχνίδι της σειράς είναι και το πιο σημαντικό για την τελική έκβαση. Ανέκαθεν στο συγκεκριμένο παιχνίδι έσπαγαν πολλές έδρες και ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Δύο φορές με αντίπαλο τη Μπαρτσελόνα το πέτυχε αυτό, το 2011 και το 2013, με ισάριθμες νίκες στο Παλάου Μπλαουγκράνα. Σε αυτές τις σειρές αγώνων μέτρησε μία πρόκριση και έναν αποκλεισμό. Βρέθηκε όμως και με την πλάτη στον τοίχο άλλες δύο φορές όταν στο δεύτερο παιχνίδι γνώρισε την ήττα στο ΟΑΚΑ. Η πρώτη φορά ήταν το 2009 με αντίπαλο τη Σιένα και η δεύτερη φορά το 2012 με τη Μακάμπι. Κοινή συνισταμένη των δύο αυτών σειρών ήταν οι ισάριθμες προκρίσεις του τριφυλλιού στο φάιναλ 4. Γενικά προσφέρεται το δεύτερο παιχνίδι για ανατροπές γιατί έχει προηγηθεί το πρώτο και αυτός που χάνει διαβάζει καλύτερα τις αδυναμίες του αντιπάλου και προσπαθεί να μην επαναλάβει τα ίδια λάθη. Όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι έχει τη δυνατότητα και την απαραίτητη καθοδήγηση για να τα πετύχει.
Η αναφορά στη Σιένα, που διαβάσατε στον τίτλο του άρθρου, έχει σκοπό να μας θυμίσει το πως μία ομάδα μπορεί να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της και να μεταμορφωθεί από ασχημόπαπο σε κύκνος. Ήταν τα προημιτελικά του 2011 όταν η τότε πρωταθλήτρια Ιταλίας αντιμετώπιζε τον πολύ δυνατό Ολυμπιακό όντας το απόλυτο αουτσάιντερ. Οι ερυθρόλευκοι είχαν στο ρόστερ τους Τεόντοσιτς, Παπαλουκά, Σπανούλη, Μπουρούση και στον πάγκο τον Ίβκοβιτς. Πολλοί στοιχημάτιζαν ακόμα και για <<σκούπα>> με 3-0 απέναντι στην ομάδα της Τοσκάνης. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς ήρθε να επιβεβαιώσει αυτές τις προβλέψεις καθώς το τελικό 89-41 υπέρ των Πειραιωτών έδειχνε ότι υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες. Την επόμενη ημέρα ο προπονητής των Ιταλών Σιμόνε Πιανιτζιάνι δεν έκανε προπόνηση στο ΣΕΦ αλλά απομόνωσε την ομάδα σε ένα μικρό γήπεδο. Το τι ειπώθηκε εκεί το γνωρίζει μόνο αυτός και οι παίκτες του. Η μεταμόρφωση που επήρθε την επόμενη ημέρα ήταν εντυπωσιακή. Ο δεύτερος αγώνας ήταν τελείως διαφορετικός. Η Σιένα με σκυλίσια άμυνα και ενέργεια επί 40 λεπτά κέρδισε κατά κράτος τον Ολυμπιακό με 65-82. Μαγική εικόνα έμοιαζε το παιχνίδι σε σχέση με αυτό που προηγήθηκε δύο ημέρες πιο πριν. Προφανώς και πειράχθηκε ο εγωισμός των Ιταλών από τον διασυρμό και αυτό ακριβώς περιμένουμε να συμβεί και με τους παίκτες του Παναθηναϊκού απόψε. Η σειρά τότε τελείωσε με 3-1 υπέρ της Σιένα που προκρίθηκε πανηγυρικά στο φάιναλ 4 της Βαρκελώνης όπου συνάντησε τον μετέπειτα πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό.
Η Σιένα αποτελεί όμως παράδειγμα και για ακόμα έναν λόγο εκτός από την επική ανατροπή που αναλύσαμε πιο πάνω. Ήταν η επιτομή της ομάδας και είχε στις τάξεις της παίκτες πολεμιστές. Όλοι πάλευαν για κάθε μπάλα και ήταν πολύ δύσκολο να την κερδίσει κάποιος. Δεν είχε σούπερ σταρ αλλά ρολίστες, που έκαναν όμως πολύ καλά τη δουλειά τους . Έπαιζε τρομερή άμυνα και αυτό ισοσκέλιζε το έλλειμμα ποιότητας της ομάδας. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η μικρομεσαία, για τα δεδομένα της ευρωλίγκας, ομάδα είχε παρουσία σε 4 φάιναλ φορ. Είχε μία φιλοσοφία και την υπηρετούσε πιστά. Έκανε δηλαδή όλα όσα δεν έκαναν οι πράσινοι του Τζόρτζεβιτς στο πρώτο παιχνίδι στη Βασκονία. Τη στιγμή που δεν μπορείς να εκμεταλλευτείς το καλύτερο ρόστερ και το βάθος του πάγκου, που δεδομένα έχεις απέναντι στους Βάσκους, ας βγάλεις ψυχή και ας κερδίσεις με την άμυνα. Ας πειραχθεί ο εγωισμός σου και ας μπεις στο γήπεδο με το μαχαίρι στα δόντια όπως έκανε η Σιένα στο ΣΕΦ.
Δύο μέρες πριν αναφερθήκαμε στις μεγάλες εκτός έδρας νίκες του τριφυλλιού και ότι υπήρξε μεγάλη συνέπεια στα μεγάλα ραντεβού. Τότε βέβαια στην άκρη του πάγκου υπήρξε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς που ήταν μανούλα στο να προετοιμάζει την ομάδα για τα κρίσιμα παιχνίδια. Στο πρώτο παιχνίδι ο Περάσοβιτς πήρε το σκαλπ του Σάλε καθώς χτύπησε σε όλες τις πιθανές και απίθανες αδυναμίες του Παναθηναϊκού. Ας ελπίσουμε πως παίκτες και προπονητής πήραν το μάθημά τους και απόψε θα παρουσιαστεί μία διαφορετική ομάδα στο παρκέ. Η φανέλα ποτέ δεν κερδίζει από μόνη της. Το αποψινό διαγώνισμα θα αποδείξει αν οι πράσινοι πάρουν προαγωγή ή αν θα μείνουν μετεξεταστέοι…
