Ο Παναθηναϊκός εκ των πραγμάτων χθες έπαιζε μόνο για ένα αποτέλεσμα. Κάθε άλλο παρά εύκολο έργο είχε καθώς η Τσεντεβίτα είναι μία σκληρή και δύσκολη ομάδα που έχει κάνει αρκετές ζημιές στη διοργάνωση. Οι παίκτες του Τζόρτζεβιτς όμως μπήκαν με το μαχαίρι στα δόντια και έπιασαν από το λαιμό τους Κροάτες από το πρώτο λεπτό της αναμέτρησης δείχνοντας με εμφατικό τρόπο ποιος είναι το αφεντικό. Ήταν μία εμφάνιση βγαλμένη από το χρονοντούλαπο της ένδοξης ιστορίας του συλλόγου. Από τις εποχές που η ομάδα σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της και ήταν ο φόβος και ο τρόμος των αντιπάλων της.
Τα καλά σημάδια φάνηκαν από την πρώτη περίοδο όπου με φοβερή άμυνα καθηλώσαμε τους αντιπάλους μας στους 13 πόντους και παρόλο που ακόμα δεν υπήρχε ο κατάλληλος ρυθμός στην επίθεση, φαινόταν ότι ήταν θέμα χρόνου να πατήσουμε το γκάζι και να εξαφανιστούμε. Η δεύτερη περίοδος έσφιξε ακόμα πιο πολύ τη θηλιά στο λαιμό των Κροατών επιτρέποντάς τους να πετύχουν μόλις 9 πόντους. Συνεχίζοντας στον ίδιο ρυθμό καταφέραμε να αυξήσουμε τη διαφορά πάνω από τους 20 πόντους στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου και σεμνή τελετή να λάβει τέλος.
Οι δύο πιο ακριβές μεταγραφές του καλοκαιριού πήραν από το χέρι την ομάδα και την οδήγησαν εκ του ασφαλούς στη νίκη. Ο Καλάθης οργάνωνε με μαεστρία το παιχνίδι και ο Ραντούλιτσα ήταν σημείο αναφοράς στην επίθεση. Ο Νικ παρόλο τη κούραση και τους τραυματισμούς που τον έχουν χτυπήσει πολύ φέτος έδωσε τα πάντα σε άμυνα και επίθεση. Κατάφερε να πετύχει 10 πόντους και να έχει αντίστοιχες ασίστ ενώ για ακόμα μία φορά είχε αναλάβει να περιορίσει τον πιο επικίνδυνο παίκτη των αντιπάλων (Πούλεν) περιορίζοντάς τον στους 5 μόλις πόντους. Καθόλου εύκολο πράγμα να προσφέρεις και στις δύο άκρες του παρκέ εξίσου. Ο Ραντούλιτσα ήταν σωστός οδοστρωτήρας χθες… Μπήκε ορεξάτος στο γήπεδο και αφού δεν είχε τη φθορά των φάουλ έκανε πλάκα στους αντιπάλους του. Είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση παίκτη ο Σέρβος σέντερ. Δείχνει πολλές φορές να απολαμβάνει το παιχνίδι και άλλες να βαριέται στη κυριολεξία. Πρόκειται για την επιτομή του παίκτη ψυχολογίας. Εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα του Τζόρτζεβιτς. Να καταφέρει να τον κρατάει σε εγρήγορση και να παίρνει το 100% από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Στην εθνική Σερβίας το κατάφερε γιατί όχι και στον Παναθηναικό.
Το χθεσινό παιχνίδι εκτός από τη καλή εμφάνιση και τη πολύτιμη νίκη είχε και μία σειρά από άλλα γεγονότα που μας επιτρέπουν να χαμογελάμε και να αισιοδοξούμε. Καταρχήν στα αγωνιστικά θέματα ήταν η απόλυτη προσήλωση από το πρώτο λεπτό του αγώνα πράγμα που δεν γινόταν σχεδόν ποτέ τη φετινή σεζόν. Ποιος ξεχνά το 14-0 από τη Φενέρ και φυσικά το ντέρμπι της ντροπής στο ΣΕΦ. Μετά ήταν η καταπληκτική άμυνα που πάντα δίνει έξτρα ενέργεια στην επίθεση και η αίσθηση ανωτερότητας του Παναθηναϊκού σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Τέλος στα θετικά συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού δεν επηρεαζόταν καθόλου η εικόνα της ομάδας όσες αλλαγές και να έκανε ο προπονητής αφού σχεδόν στο σύνολό τους όλοι οι παίκτες ανταποκρίθηκαν στα καθήκοντά τους. Στα έξωαγωνιστικά τώρα, αλλά ενδοοικογενειακά, ήταν ωραία η κίνηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να κατέβει στα αποδυτήρια μαζί με όλη την ομάδα για το καθιερωμένο ζντο. Αυτό δείχνει το κλίμα αγάπης και σεβασμού προς το τριφύλλι και την εικόνα της οικογένειας που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια σε αυτή την ομάδα.
Μακάρι η ομάδα να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό και να κερδίσει και το τελευταίο ματς με την Εφες την άλλη βδομάδα. Μόνο τότε θα εξαργυρωθεί η χθεσινή νίκη και θα έχει νόημα. Κάθε παιχνίδι είναι τελικός. Δε χρειάζονται υπερβολές και διθύραμβοι για το διπλό στη Κροατία. Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον Παναθηναϊκό των 6 αστεριών που έχει αλώσει τόσες και τόσες έδρες. Απλά ήταν άλλη μία συνηθισμένη ημέρα στη δουλειά!!
