Υπάρχει κάτι πολύ πιο ανησυχητικό από το χθεσινό 2-2 με την Κράλοβε. Και αυτό είναι ότι το χθεσινό δεν ήταν εξαίρεση. Δεν ήταν μια κακή βραδιά. Δεν ήταν μια στραβή. Δεν ήταν μια στιγμή που ο Παναθηναϊκός έχασε τη συγκέντρωσή του και όλα πήγαν στραβά. Είναι ένα μοτίβο που έχει εμφανιστεί ξανά και ξανά στα καλοκαιρινά προκριματικά. Και όταν κάτι επαναλαμβάνεται σε πέντε επίσημα ευρωπαϊκά παιχνίδια, παύει να είναι σύμπτωση. Eίναι πρόβλημα. Και μάλιστα πρόβλημα που φαίνεται να ξεκινάει πολύ πιο ψηλά από τον αγωνιστικό χώρο.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΤ
Ο Παναθηναϊκός παίζει σαν να φοβάται αντιπάλους που δεν πρέπει να φοβάται
Ας πούμε τα πράγματα όπως είναι. Ο Παναθηναϊκός δεν αντιμετωπίζει στα προκριματικά ομάδες που θεωρητικά βρίσκονται στο επίπεδό του. Αντιμετωπίζει πολύ κατώτερους αντιπάλους. Αντιπάλους που, με βάση το ρόστερ, την ποιότητα, το μπάτζετ, την ιστορία, τις απαιτήσεις και τον στόχο που έχει θέσει ο ίδιος ο Παναθηναϊκός, θα έπρεπε να τους αντιμετωπίζει με άλλη αυτοπεποίθηση.
Κι όμως, βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο. Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στα παιχνίδια σαν να παίζει τελικό Champions League. Κάθε φάση αποκτά τεράστια σημασία. Κάθε λάθος μοιάζει καταστροφικό. Κάθε προβάδισμα αντιμετωπίζεται σαν κάτι που πρέπει πάση θυσία να προστατευτεί. Και μόλις ο αντίπαλος βάλει ένα γκολ ή αρχίσει να πιέζει, ο Παναθηναϊκός πανικοβάλλεται.
Αυτό δεν είναι φυσιολογικό για μια ομάδα που θέλει να κάνει το επόμενο βήμα.
Και ο φόβος αυτός δεν μένει στα γραφεία
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αλήθεια της υπόθεσης. Η φοβική αντιμετώπιση των προκριματικών δεν μένει σε επίπεδο διοίκησης ή επικοινωνίας. Περνάει στον προπονητή. Και από τον προπονητή περνάει στους ποδοσφαιριστές. Αν ολόκληρος ο οργανισμός αντιμετωπίζει κάθε καλοκαιρινό προκριματικό σαν μια τεράστια απειλή, τότε είναι λογικό η ομάδα μέσα στο γήπεδο να συμπεριφέρεται ανάλογα.
Και αυτό ακριβώς βλέπουμε. Ο Παναθηναϊκός προηγείται και αντί να πει: «Είμαστε καλύτεροι, πάμε να το τελειώσουμε», σκέφτεται: «Πώς θα το κρατήσουμε;» Και αυτή η διαφορά νοοτροπίας είναι τεράστια. Από τη μία έχεις μια ομάδα που επιβάλλεται. Από την άλλη έχεις μια ομάδα που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. Και ο Παναθηναϊκός, δυστυχώς, στα προκριματικά δείχνει πολλές φορές το δεύτερο.
Ο Νίστρουπ δεν είναι άμοιρος ευθυνών – αλλά δεν είναι μόνο αυτός
Φυσικά και ο Νίστρουπ έχει τεράστια ευθύνη. Χθες, για παράδειγμα, όταν το παιχνίδι άρχισε να αλλάζει, η αντίδρασή του ήταν λανθασμένη. Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν έλεγχο στον άξονα και περισσότερη ασφάλεια. Τα δύο χαφ είχαν ήδη κουραστεί. Η ομάδα είχε αρχίσει να χάνει μέτρα. Ο αντίπαλος έβγαζε περισσότερη ενέργεια. Και αντί να προσθέσει έναν παίκτη στον άξονα, ο προπονητής προχώρησε σε δύο αλλαγές επιθετικών. Αυτό ήταν λάθος.
Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από τον Νίστρουπ. Γιατί όταν το ίδιο έργο το βλέπεις να επαναλαμβάνεται σε πέντε ευρωπαϊκά παιχνίδια, δεν μπορείς να το χρεώσεις αποκλειστικά στον εκάστοτε προπονητή. Κάτι υπάρχει από πίσω. Κάποια νοοτροπία έχει δημιουργηθεί. Κάποιος φόβος έχει εγκατασταθεί. Και αυτός ο φόβος έχει αρχίσει να επηρεάζει την ίδια την ομάδα.
Η ανάγκη για League Phase έχει γίνει εμμονή
Και εδώ βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να περάσει στη League Phase. Το ξέρουν όλοι. Το ξέρει η διοίκηση. Το ξέρει ο προπονητής. Το ξέρουν οι παίκτες. Το ξέρει ο κόσμος. Το ξέρει ολόκληρος ο οργανισμός.
Μόνο που η συγκεκριμένη ανάγκη έχει αρχίσει να λειτουργεί αντίστροφα. Αντί να δίνει αυτοπεποίθηση, δημιουργεί φόβο. Αντί να οδηγεί σε επιθετική νοοτροπία, οδηγεί σε συντηρητική προσέγγιση. Αντί να λες «είμαστε καλύτεροι και θα περάσουμε», λες «μην πάθουμε καμιά ζημιά».
Και όταν μπαίνεις σε ένα παιχνίδι με αυτή τη σκέψη, κάποια στιγμή θα παίξεις και ανάλογα.
Πέντε παιχνίδια. Πέντε φορές το ίδιο έργο.
Αυτό είναι που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Δεν μιλάμε για ένα περιστατικό. Μιλάμε για πέντε επίσημα ευρωπαϊκά παιχνίδια στα καλοκαιρινά προκριματικά. Σε όλα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουμε δει έναν Παναθηναϊκό που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα παιχνίδια όπως θα περίμενε κανείς από μια ομάδα της δικής του δυναμικής.
Άλλοτε θα χαμηλώσει υπερβολικά. Άλλοτε θα δώσει την μπάλα στον αντίπαλο. Άλλοτε θα φοβηθεί να ρισκάρει. Άλλοτε θα κλειστεί πίσω από ένα αποτέλεσμα. Και σχεδόν πάντα υπάρχει η ίδια αίσθηση: «Μην πάθουμε ζημιά».
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Όταν επαναλαμβάνεται, είναι κουλτούρα.
Και εδώ προκύπτει μια τεράστια αντίφαση
Και φτάνουμε στο πιο οξύμωρο σημείο. Αφού όλοι στον Παναθηναϊκό φοβούνται τόσο πολύ αυτά τα παιχνίδια… Αφού όλοι γνωρίζουν πόσο σημαντική είναι η πρόκριση… Αφού όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει περιθώριο για απώλειες για ποιον λόγο ο άξονας της ομάδας στα χαφ έμεινε γυμνός;
Αυτό πραγματικά είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Δεν το έμαθαν χθες ότι ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκες στη μεσαία γραμμή. Δεν το κατάλαβαν στο 2-2 με την Κράλοβε. Οι ανάγκες υπήρχαν. Ήταν γνωστές.
Και ήταν γνωστό ότι σε αυτά τα καλοκαιρινά παιχνίδια θα χρειαστείς παίκτες που θα μπορούν να ανταποκριθούν σε υψηλές απαιτήσεις, να δώσουν ενέργεια, να κρατήσουν τον άξονα και να επιτρέψουν στον προπονητή να διαχειριστεί καλύτερα τα παιχνίδια.
Κι όμως, φτάσαμε εδώ. Με έναν άξονα που δεν έχει την απαιτούμενη πληρότητα. Με δύο χαφ να πρέπει να βγάζουν ολόκληρα παιχνίδια. Και με τον προπονητή να μην έχει τις λύσεις που χρειάζεται όταν το παιχνίδι στραβώνει.
Αυτό είναι ευθύνη ολόκληρου του οργανισμού.
Δεν γίνεται να φοβάσαι το παιχνίδι και ταυτόχρονα να μην έχεις θωρακίσει την ομάδα
Εδώ είναι που η κατάσταση γίνεται πραγματικά αντιφατική. Δεν μπορείς να λες ότι η League Phase είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις τα προκριματικά σαν παιχνίδια ζωής και θανάτου. Δεν μπορείς να φοβάσαι τόσο πολύ την αποτυχία.
Και ταυτόχρονα να αφήνεις την ομάδα χωρίς τις απαραίτητες λύσεις σε έναν τόσο κομβικό χώρο του γηπέδου. Ή θα εμπιστευτείς την ομάδα σου και θα της δώσεις τα εργαλεία για να επιβληθεί ή θα συνεχίσεις να παίζεις με τον φόβο της αποτυχίας. Και τα δύο μαζί δεν γίνεται.
Η Κράλοβε είναι το καμπανάκι – όχι η αιτία
Το 2-2 της Πέμπτης δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί απλώς ως ένα στραβοπάτημα. Πρέπει να αντιμετωπιστεί ως καμπανάκι. Γιατί αν ο Παναθηναϊκός συνεχίσει να αντιμετωπίζει τους προκριματικούς με αυτόν τον τρόπο, κάποια στιγμή θα έρθει ο αντίπαλος που θα τον τιμωρήσει πραγματικά.
Και τότε δεν θα υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Η Κράλοβε είναι ένας υποδεέστερος αντίπαλος. Ο Παναθηναϊκός έχει την ποιότητα για να την αποκλείσει. Αλλά πρώτα πρέπει να το πιστέψει. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους έντεκα που θα μπουν στο γήπεδο. Αφορά όλο τον οργανισμό.
Από τη διοίκηση και τον σχεδιασμό, μέχρι τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές.
Την Πέμπτη πρέπει να τελειώσει η φοβία
Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να πάει στην Τσεχία για να «επιβιώσει». Δεν χρειάζεται να πάει για να προστατεύσει το 2-2. Δεν χρειάζεται να παίξει με το άγχος ενός αποκλεισμού. Πρέπει να πάει και να παίξει σαν αυτό που είναι: Η καλύτερη ομάδα. Να επιβληθεί.
Να πάρει την πρόκριση. Και να τελειώσει αυτή η ιστορία. Γιατί η πρόκριση δεν είναι απλώς ένας στόχος. Είναι υποχρέωση απέναντι στον ίδιο τον Παναθηναϊκό, στον κόσμο του και σε όλο το πρότζεκτ.
Και ίσως το σημαντικότερο που πρέπει να αλλάξει από την Πέμπτη δεν είναι μόνο το σκορ. Είναι η νοοτροπία. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν έχει πρόβλημα να αντιμετωπίζει δύσκολους αντιπάλους. Έχει πρόβλημα να αντιμετωπίζει τους υποδεέστερους αντιπάλους σαν να είναι δύσκολοι.
Και αυτό, πλέον, δεν είναι αγωνιστικό ζήτημα. Είναι ζήτημα ολόκληρου του οργανισμού.
