Blog του ΜΑΤ | Το νέο πρότζεκτ του Παναθηναϊκού μόλις ξεκίνησε. Χρειάζεται χρόνο, στήριξη και πάνω απ' όλα την πρόκριση, ώστε να μην τιναχθεί στον αέρα πριν καν προλάβει να χτιστεί.
Το χθεσινό 1-1 με την ΤΣΣΚΑ 1948 άφησε πικρή γεύση. Όχι γιατί ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε – η πρόκριση παραμένει στα χέρια του – αλλά γιατί για ακόμη μία φορά το κλίμα γύρω από την ομάδα έγινε τοξικό μέσα σε λίγες ώρες.
Μια βόλτα στα social media αρκούσε για να καταλάβει κανείς ότι η υπομονή στον πλανήτη Παναθηναϊκό είναι είδος προς εξαφάνιση. Κριτική, αμφισβήτηση, απαξίωση, ακόμα και ακραίες τοποθετήσεις για τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές, έπειτα από μόλις το τρίτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν.
Κι όμως, αν υπάρχει μία στιγμή που πρέπει να πούμε «κάτω τα χέρια από τον προπονητή και την ομάδα», είναι αυτή.
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στην αρχή ενός εντελώς νέου πρότζεκτ. Νέος προπονητής, νέα φιλοσοφία, νέες απαιτήσεις, αρκετά νέα πρόσωπα και μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια ομάδα με διαφορετική αγωνιστική ταυτότητα. Όλα αυτά δεν μπορούν να λειτουργήσουν με το πάτημα ενός κουμπιού.
Το ποδόσφαιρο απαιτεί χρόνο. Απαιτεί προπονήσεις, παιχνίδια, λάθη, διορθώσεις και επανάληψη. Κανένα σοβαρό πρότζεκτ δεν ολοκληρώθηκε μέσα σε δύο ή τρία επίσημα παιχνίδια.
Βέβαια, μιλάμε για τον Παναθηναϊκό. Έναν οργανισμό όπου ο χρόνος και η υπομονή είναι πολυτέλειες. Η πίεση είναι καθημερινή, η απαίτηση για αποτέλεσμα είναι διαρκής και κάθε στραβοπάτημα μοιάζει με καταστροφή. Είναι η πραγματικότητα ενός μεγάλου συλλόγου και κανείς δεν μπορεί να την αγνοήσει.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη του παρελθόντος.
Η ομάδα οφείλει να προκριθεί στη Βουλγαρία. Όχι μόνο γιατί η ευρωπαϊκή συνέχεια είναι απαραίτητη για το πρεστίζ και τα οικονομικά του συλλόγου, αλλά γιατί μια ενδεχόμενη αποτυχία θα ναρκοθετήσει μια προσπάθεια που ακόμη δεν πρόλαβε να ξεκινήσει πραγματικά. Θα δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερη πίεση, θα αυξήσει την αμφισβήτηση και θα δυσκολέψει αφάνταστα το έργο όλων μέσα στην ομάδα.
Ας μην ξεχνάμε και κάτι ακόμη. Οι ποδοσφαιριστές αυτού του Παναθηναϊκού κληρονόμησαν τις συνέπειες της περσινής αποτυχημένης σεζόν. Η ομάδα δεν έχει το «μαξιλαράκι ασφαλείας» που θα της επέτρεπε να κάνει τα πρώτα της βήματα στην Ευρώπη με μεγαλύτερη ηρεμία. Από το πρώτο κιόλας επίσημο παιχνίδι παίζει με την πλάτη στον τοίχο, γνωρίζοντας ότι κάθε λάθος μπορεί να κοστίσει ολόκληρη τη χρονιά.
Την ίδια στιγμή, είναι εμφανές ότι το ρόστερ εξακολουθεί να έχει ανάγκες. Η έλλειψη προσωπικότητας και ηγετικών χαρακτηριστικών σε κρίσιμα σημεία του γηπέδου είναι κάτι που φαίνεται όταν η μπάλα «καίει». Εκεί όπου χρειάζεται ένας ποδοσφαιριστής να πάρει την ομάδα από το χέρι, να επιβάλει ηρεμία, να αλλάξει τον ρυθμό και να εμπνεύσει τους υπόλοιπους. Αυτό δεν είναι εύκολο να αποκτηθεί από τη μία μέρα στην άλλη και αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που η ενίσχυση πρέπει να συνεχιστεί.
Για όλους εμάς που αγαπάμε τον Παναθηναϊκό είναι δύσκολο. Οι πληγές των τελευταίων ετών είναι ακόμη ανοιχτές και η απογοήτευση επιστρέφει εύκολα με κάθε αρνητικό αποτέλεσμα. Όμως, αν πραγματικά πιστεύουμε ότι αυτή η νέα προσπάθεια μπορεί να οδηγήσει κάπου καλύτερα, τότε οφείλουμε να της δώσουμε αυτό που χρειάζεται περισσότερο.
Στήριξη.
Όχι αποθέωση χωρίς λόγο. Όχι κατάργηση της κριτικής. Η κριτική είναι απαραίτητη όταν γίνεται με επιχειρήματα. Εκείνο που δεν βοηθά είναι η ισοπέδωση, η απαξίωση και η γιούχα από το τρίτο επίσημο παιχνίδι της χρονιάς.
Η ομάδα χρειάζεται να περάσει από τη Βουλγαρία. Χρειάζεται μεταγραφική ενίσχυση. Χρειάζεται δουλειά. Και πάνω απ' όλα χρειάζεται να προστατευθεί αυτό το νέο πρότζεκτ πριν προλάβει να δείξει τις πραγματικές του δυνατότητες.
Γιατί αν το καταστρέψουμε από τον Αύγουστο, δεν θα έχουμε δώσει ποτέ στον Παναθηναϊκό την ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ξανά η ομάδα που όλοι ονειρευόμαστε.
