Προετοιμασία ήταν και πέρασε λοιπόν. Εννιά μέρες στην Ολλανδία, τρία φιλικά. Με το τελευταίο να είναι και το καλύτερο τουλάχιστον σε ότι αφορά την εικόνα της ομάδας, στο πρώτο ημίχρονο με τους Τούρκους. Και σε ρυθμό και σε δημιουργία και ανασταλτικά και παντού.
Γενικότερα νομίζω ότι με βάση τις δεδομένες και αντικειμενικές δυσκολίες που υπήρχαν και υπάρχουν το πράγμα κύλησε καλά σε γενικές γραμμές για τον Ουζουνίδη. Κι αυτό καθώς όλο αυτό το διάστημα πήρε το καλύτερο που θα μπορούσε να πάρει από τους παίκτες του. Από την άλλη βέβαια είναι αλήθεια και πραγματικότητα πως δεν δούλεψε ακριβώς όπως θα ήθελε και όπως θα έπρεπε τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Για τους… γνωστούς λόγους.
Τα θετικά λοιπόν στην παρούσα φάση είναι συγκεκριμένα και πάνω – κάτω εστιάζονται ως εξής: Καταρχήν στην πολύ καλή παρουσία του Άλτμαν. Ο Ισραηλινός έδειξε με το καλημέρα την ποιότητα που διαθέτει και παρότι είναι καινούργιος στην ομάδα και χωρίς ακόμη μεγάλο βαθμό φρεσκάδας/ταχήτητας παίρνει υψηλό βαθμό και είναι από αυτούς που ξεχώρισαν. Αποκορύφωμα το γκολ που πέτυχε με κεφαλιά ψαράκι κόντρα στην Κορτράικ αλλά και η εξαιρετική μπαλιά στον Μολίνς στο γκολ με τους Τούρκους. Με τον τελευταίο μάλιστα γενικά βρίσκεται καλά μέσα στο γήπεδο και αυτό αν μη τι άλλο είναι μια ευχάριστη είδηση.
Ειπαμε Μολίνς και νομίζω επίσης ότι η παρουσία του είναι ένα ενθαρρυντικό νέο για τους πράσινους. Ειδικότερα σε μια περίοδο που έχουν «θέματα» μπροστά και ψάχνουν βοήθεια και γκολ από… παντού. Και στις προπονήσεις αλλά και στα φιλικά ο Σουηδός απέδειξε ότι έχει πολύ καλά τελειώματα, είναι «ζεστός» στην επαφή του με τα αντίπαλα δίχτυα και αναμένεται να βοηθήσει αρκετά ειδικά στον πρώτο προκριματικό που αναμένεται να ξεκινήσει βασικός.
Στα αξιοσημείωτα, όπως έχουμε ξαναπεί, η αριστερή πλευρά με Χουλτ και Λουντ να βρίσκονται με κλειστά τα μάτια ενώ αν μη τι άλλο είναι ευχάριστο για τον Ουζουνίδη και το ανέφερε και στις δηλώσεις του το γεγονός ότι δεν προέκυψε κάποιος σοβαρός τραυματισμός αυτές τις μέρες (αυτό θα του έλειπε…) καθώς Κουρμπέλης και Κουτρουμπής δεν έπαιξαν κυρίως για προληπτικούς λόγους. Ο πρώτος μάλιστα δεν αγωνίστηκε στα δύο από τα τρία φιλικά και θαρρώ πως όλοι αντιλαμβάνονται πόσο διαφορετικός είναι ο Παναθηναϊκός και σε τρεξίματα και δημιουργικά όταν παίζει μέσα ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής.
Μέσα σε όλα είχαμε και την κλήρωση με τον Παναθηναϊκό να… μισομαθαίνει τον αντίπαλό του. Οι Πολωνοί δείχνουν να έχουν ένα μικρό αβαντάζ ενώ και μέσα στο γήπεδο φαίνονται καλύτερη ομάδα από την Καμπάλα που όσο να ‘ναι ξύπνησε τα φαντάσματα στο άκουσμα της. Εξυπακούεται ότι έτσι όπως είχαν δημιουργηθεί οι υποψήφιοι αντίπαλοι το πρωί τα πράγματα μπορούσαν να είναι πιο απλά, όμως ακόμη και έτσι η πρόκριση θεωρώ πως εξαρτάται πλήρως από το πως θα εμφανιστεί ο Παναθηναϊκός. Αυτός θα είναι ο ρυθμιστής της πρόκρισης και πιστεύω πως ο Μαρίνος παρά τα προβλήματα και την επί της ουσίας ελλιπή προετοιμασία που έκανε θα παρουσιάσει μια ομάδα που θα ξέρει τι θα θέλει αλλά και πως θα το πάρει.
Είναι αυτονόητο πως ο Παναθηναϊκός έχει καθήκον και πρέπει να περάσει, όπως είναι και αυτονόητο και κάτι ακόμη. Αν στο δρόμο του ξαναβρεί την Καμπάλα να μην αρχίσουν οι ηλίθιες συζητήσεις γι’ αυτό που «της χρωστάει», για «ρεβάνς» και άλλες τέτοιες ιστορίες για αγρίους και για… ανιστόρητους. Αν χρωστάει κάπου ο Παναθηναϊκός είναι μόνο στον εαυτό του και στην ιστορία του. Για όνομα του Θεού δηλαδή… Αυτά από την Ολλανδία, τα ξαναλέμε πρώτα ο Θεός επί ελληνικού εδάφους.
