Ξεκινάμε από τα βασικά. Το 3-0 επί του Λεβαδειακού είναι το λιγότερο. Εχει συμβεί κι άλλες φορές και θα επαναληφθεί και στο μέλλον. Και πέρσι για παράδειγμα πέρασες με περίπατο στην πρεμιέρα στο Αγρίνιο και μετά σε πήρε και σε σήκωσε. ΆΛΛΑ είναι αυτά που μας φτιάχνουν, που μας κάνουν να γουστάρουμε και να αισιοδοξούμε.
Το θέμα είναι αυτό το καινούργιο που γεννιέται. Πόσο όμορφο και πειστικό είναι, πόσο το γουστάρει ο κόσμος και στην τελική πόσο ανάγκη το είχαμε και πόσο μας είχε λείψει. Να βλέπει ξανά ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ. Να μπαίνει με το μαχαίρι στα δόντια και να καθαρίζει σαν αυγό τον αντίπαλο. Εγραφα πριν το ματς ότι οι πράσινοι πρέπει να στείλουν μήνυμα για το «πρωτάθλημα ξανά». Ότι δεν το φωνάζει απλά και νοσταλγικά η εξέδρα, αλλά το ΕΝΝΟΕΙ. Ε το έκαναν λοιπόν και μάλιστα με απόλυτα εμφατικό τρόπο.
Αρκεί να έβλεπες την απόλυτη κυριαρχία μέσα στο γήπεδο της Λιβαδειάς, την λύσσα για επιπλέον τεμάχια μέχρι και τις καθυστερήσεις, την ποιότητα και την προσωπικότητα που ξεχειλίζει. Και που δεν καθρεφτίζονται τόσο στην 11άδα, όσο στον… πάγκο βλέποντας ποιοι περιμένουν να μπουν. Αλλά ακόμη - διότι αυτό λέει και δείχνει ΠΟΛΛΑ - και στις «αντιδράσεις» των απέναντι για ένα από τα πιο καθαρά πέναλτι ever. Αν δεν το βλέπεις ρε αδερφέ το τελευταίο δύο τινά συμβαίνουν. Πιο βλάκας πεθαίνεις ή πιο στημένος. Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή κύριοι. Διαλέξτε και πάρτε. Και μην ξεφτιλίζεστε άλλο γιατί γελάνε μαζί σας και τα ξυλάκια από τα σουβλάκια της Λιβαδειάς. Ποντάρατε «Κομπότη», δεν σας έκατσε, πάμε παρακάτω και η ζωή συνεχίζεται.
Αλλά άμα έχεις συνηθίσει σε παιχνίδια καλή ώρα με τον Λεβαδειακό στο ΟΑΚΑ να σπάνε την κλείδα του Μάρκους και ο κόραξ να δείχνει «παίζεται» λογικό είναι μια φάση σαν αυτή του 8ου λεπτού να σου φαίνεται «κάπως». Και στην τελική, αν θέλετε να ανοίξουμε κουβέντα για διαιτησία, ΜΙΑ είναι η χοντρή φάση και αυτή είναι το δεύτερο γκολ που ακυρώθηκε στον Μπεργκ. Ένα ακόμη «ανθρώπινο λάθος», με το ματς στο 1-0. ΟΚ, μπορεί το πιθανότερο να είναι πως ακόμη και να φεύγαμε από το γήπεδο και να παίζανε μόνοι τους, γκολ δεν θα βάζανε οι γηπεδούχοι. Ποιος μου λέει εμένα όμως ότι από μια στραβοκλοτσιά δεν μπορεί να γινόταν το 1-1 και το ματς ροντέο; Ε κύριε Ευθυμιάδη, βοηθέ του Σιδηρόπουλου; Για να μην νομίζεις ότι το ξεχάσαμε επειδή κερδίσαμε…
Sorry παρασύρθηκα. Είναι όμως κι αυτό μέρος του παιχνιδιού. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε, δεν πρέπει να τους αφήνουμε. Και δεν μου λέει και κάτι το γεγονός ότι είσαι πιο έτοιμος επειδή είχες τέσσερα επίσημα ευρωπαϊκά παιχνίδια και ο αντίπαλος κανένα, συν προβληματικές μεταγραφές και απουσίες. Ξέρετε πόσους πεθαμένους είχαμε αναστήσει παλιά; Αρά ΕΣΥ ήσουν και είσαι το θέμα και όχι ο αντίπαλος. Και στην νοοτροπία σου πήρες ΑΡΙΣΤΑ, κάτι που πέραν των προσωπικοτήτων που διαθέτεις πιστώνεται ΚΑΙ στον προπονητή. Να τα (ξανά) λέμε. ΜΠΡΑΒΟ Αντρέα, που δεν είσαι μόνο καλός μάνατζερ όπως σου λένε αλλά ΚΑΙ κόουτς. Οκ;
Και κάτι τελευταίο, γιατί δεν χρειάζεται να λέμε και πολλά. Πέντε πράγματα να «νοιώθεις» από Παναθηναϊκό το καταλαβαίνεις. Για την ΤΡΕΛΑ του κόσμου λέμε. Για το πώς η αρχική επιφυλακτικότητα έχει γίνει απόλυτη εμπιστοσύνη και… καύλα. Σε όποιον πράσινο περίγυρο κι αν κινείσαι το εισπράττεις. Πριν 1,5 μήνες κάναμε λόγο για τα λίγα διαρκείας και τη γενικότερη παγωμάρα. Τώρα υπάρχει κανείς που να αμφιβάλει πως αν παίζαμε την Πέμπτη με τον Αγιαξ στο ΟΑΚΑ δεν θα το τιγκάραμε; Αυτό λέει πολλά, αυτό θα είναι από τα μεγάλα μας όπλα, θα είναι η ασπίδα μας. Πάμε λοιπόν δυνατά και Παναθηναϊκά. Και όπου μας βγάλει!
