Δεν είναι απλά μια φράση κλισέ, αλλά η πραγματικότητα. Η κλήρωση θα μπορούσε να είναι και καλύτερη για τον Παναθηναϊκό, θα μπορούσε να είναι και χειρότερη. Τόσο απλά, μα και τόσο αληθινά.
Η Θέλτα είναι αυτή που σίγουρα έκοψε κάποια από τα χαμόγελα αισιοδοξίας τόσο με βάση την αγωνιστική της εικόνας, όσο και τη χώρα από την οποία προέρχεται καθώς με τέτοιες ομάδες τα βρίσκουμε πάντα σκούρα. Όμως και πάλι αυτό που μετά βεβαιότητας μπορείς να πεις είναι ότι πρόκειται για έναν ανοιχτό όμιλο που παίζουν τα πάντα.
Ηταν γνωστό ότι τα πράγματα δεν θα ήταν εύκολα για το τριφύλλι, που πλήρωσε τις κακές προηγούμενες χρονιές του και μπήκε στην κληρωτίδα ευρισκόμενο στο 4ο γκρουπ δυναμικότητας. Από την άλλη πάντως, ελάτε και στη θέση των υπολοίπων. Δεν πιστεύω να υπήρχε κάποιος που από το συγκεκριμένο γκρουπ να «ζαχάρωνε» τους πράσινους. Αν έκανε μια φορά άνω – κάτω τον όμιλο η παρουσία της Θέλτα, αυτή του Παναθηναϊκού τον έκανε δέκα.
Σε κάθε περίπτωση, για να μην λέμε πολλά και επειδή οι όποιες απαντήσεις δίνονται πάντα στο γήπεδο, αυτό που μπορεί να πει κανείς είναι ότι ο Παναθηναϊκός ΜΠΟΡΕΙ και ΠΡΕΠΕΙ να παλέψει στα ίσια μέσα στο γήπεδο. Τίποτα και κανέναν δεν έχει να φοβηθεί. Ούτε τον Αγιαξ που αποκλείστηκε πρόσφατα όπως αποκλείστηκε, ενώ νωρίτερα κόντεψε να τον πετάξει έξω ο ΠΑΟΚ, ούτε την Σταντάρ, με την οποία έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς και κάθε άλλο παρά καλύτερη από τότε μοιάζει.
Ο Παναθηναϊκός πρέπει να κοιτάξει τη δουλειά του και να συνεχίσει να βελτιώνεται. Το κάνει και αγωνιστικά και σε επίπεδο ρόστερ με τις ποιοτικές προσθήκες που ακολουθούν. Ο Εφιάλτης τελείωσε ένα χρόνο μετά, η ομάδα πατάει ξανά γερά στα πόδια της, επέστρεψε εκεί που ανήκει, μπορεί να κάνει ξανά όνειρα και οι οπαδοί… οικονομίες για το «εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ».
Και κάτι τελευταίο επειδή και η βλακεία έχει όριο. Όταν λέμε ότι ο Παναθηναϊκός γυρίζει εκεί που ανήκει δεν εννοούμε συγκεκριμένα στο Γιουρόπα Λιγκ αλλά γενικά στην Ευρώπη και στα παιχνίδια υψηλού επιπέδου. Κανείς δεν λησμονεί τι έχουμε ζήσει, κανείς ωστόσο δεν πρέπει να υποτιμάει και τη σημερινή κατάσταση. Εκτός κι αν το Τσάμπινς Λιγκ δεν είναι για την Μάντσεστερ, τον Αγιαξ και τόσες ακόμη ομαδάρες, αλλά μόνο για εμάς. Αν το βλέπουμε έτσι, να το «κοιτάξουμε» λίγο. Τέλος πάντων. Ας τα αφήσουμε αυτά και ας κοιτάξουμε μπροστά. Πάμε γερά, γιατί το ταξίδι ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
