Ας ξεκινήσουμε από τα οφθαλμοφανή: ο Παναθηναϊκός το φετινό καλοκαίρι δεν ψώνισε “καραβίσια”. Δεν ήρθαν στην ομάδα ούτε… Κάιπερ, Μπούι, Εσπάρθα και Καζιγιάμα, ούτε οι “λάτιν” που έβαλε στο δυναμικό του είναι επιπέδου… Φορναρόλι.
Αντιθέτως, ήρθαν παίκτες με διεθνείς παραστάσεις, με φιλοδοξίες και κυρίως με χαρακτηριστικά που έλειπαν από την ομάδα και είναι ικανά να αναβαθμίσουν σημαντικά την ανταγωνιστικότητα και την ποιότητά του.
Υπάρχει, εν ολίγοις, σε εξέλιξη η ποιοτική αναβάθμιση της ομάδας (κατά κύριο λόγο από τον Στραματσόνι) αυτό δηλαδή που φαινόταν από τον Γενάρη εξαιρετικά πιθανό να συμβεί, σε όσους τουλάχιστον μπορούσαν και ήθελαν να το διακρίνουν, παραμερίζοντας με ψυχραιμία και σύνεση την κατάμαυρη κουρτίνα των δεινών της περασμένης σεζόν που πλήγωσε τους πάντες και τα πάντα.
"Χτίζεται” ένας Παναθηναϊκός με υλικά που εμπεριέχουν επιτέλους -στην πλειονότητά τους- ευρωπαϊκή λογική και στόχευση, όπως έπρεπε να γίνεται επί σειρά ετών αλλά δεν συνέβαινε διότι απλούστατα δεν υπήρχαν οι διεθνείς άκρες και οι απαιτούμενες γνώσεις της αγοράς.
Ενας νέος Παναθηναϊκός που σαφώς και έχει ακόμα αδυναμίες στο ρόστερ του, πλην όμως είναι δεδομένα πιο “γεμάτος” σε όλες τις γραμμές και ξεκάθαρα ο πιο ποιοτικός των τελευταίων ετών.
Μία πρόχειρη σύγκριση με τα ρόστερ των περασμένων ετών ανά θέση, αρκεί για να καταδείξει του λόγου το αληθές. Στα άκρα και στο κέντρο της άμυνας, στη μεσαία γραμμή, στην επίθεση, σε όλες τις γραμμές.
Παντού ο Παναθηναϊκός έχει δυναμώσει αισθητά και δείχνει ικανός για το πρώτο βήμα προκειμένου να επαναφέρει σταδιακά την ευρωπαϊκή του υπόσταση και αξιοπρέπεια.
Το να πάμε βέβαια από την “καταστροφή” και το “όλα λάθος” στην απόλυτη “ευφορία” και το “όλα σωστά”, εκτός από αφελές είναι και επικίνδυνο για το σύλλογο.
Ναι, φαίνεται επιτέλους ευρωπαϊκή προοπτική, ναι ο Στραματσόνι δείχνει να έχει κατανοήσει πλέον πού ακριβώς βρίσκεται και τι συμβαίνει γύρω του, ναι οι μεταγραφές που έγιναν είναι "ψαγμένες" και ποιοτικές στην πλειοψηφία τους και αυτό οφείλεται πρωτίστως στον Ιταλό, αλλά ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος.
Ακόμη δεν είμαστε καν στην αφετηρία και η… μπάλα πρέπει να μείνει χαμηλά. Στο έδαφος. Με συγκρατημένη αισιοδοξία, δίχως φανφάρες και υπερβολές.
Μετά και το φιλικό στην Πόλη με τη Φενέρ και τον υψηλό βαθμό δυσκολίας που εμπεριείχε, αλλά και το υλικό που είδαμε στο βασικό στάδιο της προετοιμασίας στην Ολλανδία είναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός έχει αυξήσει την ανταγωνιστικότητά του σε επίπεδο παικτών.
Τα πάντα ωστόσο κρίνονται εκ του αποτελέσματος και δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάρουν τα μυαλά κανενός… αέρα, όταν μπροστά μας υπάρχουν τα προκριματικά της Ευρώπης και, όπως σοφά είπε και ο Σεμπάστιαν Λέτο στο SDNA, στην Ευρώπη τα πράγματα δεν είναι ποτέ εύκολα, όποιον κι αν αντιμετωπίζεις.
Ο Παναθηναϊκός, έτσι όπως είναι σε αυτή τη χρονική στιγμή το ρόστερ του, έχει σαφώς κενά που σε ιδανικές συνθήκες θα έπρεπε να καλύψει πάραυτα. Σε αυτή τη φάση και με τα υπάρχοντα οικονομικά δεδομένα ωστόσο είναι αναγκασμένος κάπου να... ρισκάρει.
Να πάρει το μικρότερο δυνατό ρίσκο, πιο σωστά, από τη στιγμή που είναι πρακτικά αδύνατο (από πλευράς μπάτζετ) να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα μεταγραφικά αποκτήματα και τερματοφύλακας και δεξί μπακ και ο Σίλντενφελντ και ο Ρινάλντι ή εν πάση περιπτώσει ένας ακόμα επιθετικός για το ενεργό ροτέισον.
Είναι προφανές ότι η ομάδα τα χρειάζεται όλα για να έχει το κεφάλι της ήσυχο, αλλά στην ιεράρχηση των αναγκών ο “Σίφο” θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα εξαιτίας της σχετικής ανασφάλειας που υπάρχει μετά τη νέα επέμβαση του Τελάντερ και του ερωτηματικού που συνοδεύει τον Ιβανόφ, ο οποίος δεν είναι κακός αμυντικός και σίγουρα διαθέτει προσωπικότητα, όμως δεν σου δείχνει προς το παρόν ότι μπορείς να βασιστείς πάνω του.
Με το "πακέτο" ενός Σίλντενφελντ στη “φαρέτρα” του ο Παναθηναϊκός θα μπορέσει να “κλειδώσει” ανασταλτικά τις αδυναμίες του και ως εκ τούτου πιθανή προσθήκη του θα ήταν το ιδανικό σενάριο.
Στη θέση του τερματοφύλακα πίσω από τον Στιλ είναι σαφές ότι υπάρχει έλλειμμα και η κατάσταση στην οποία θα βρίσκεται ο Αγγλος “κίπερ”΄καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν θα παίξει βαρύνουσα σημασία στην επίτευξη των στόχων.
Στα άκρα της άμυνας το Τριφύλλι έχει πλέον δύο… κανονικούς “φουλ μπακ”, τον Μέστο και τον Χουλτ, που μπορούν να περάσουν το κέντρο και να κάνουν μία προσωπική ενέργεια, να σεντράρουν, να βγάλουν ασίστ, αλλά και να καλύψουν τακτικά τον τομέα ευθύνης τους με σχετική ισορροπία. “Μπακ απ” για δεξιά μπορεί να αναδειχθεί ο Ρέις, ενώ για αριστερά υπάρχει ο Νάνο, υπό την έννοια ότι Μαρινάκης και Χουχούμης προβλέπεται να δοθούν δανεικοί.
Στη μεσαία γραμμή, ο υψηλού επιπέδου “πλέι μέικερ” της πίσω ζώνης, Κριστιάν Λεντέσμα, αποτελεί το ιδανικό συμπλήρωμα του Ζέκα (με την έννοια ότι ο Πορτογάλος μπορεί να βγάζει το λάδι στους αντιπάλους του δίχως να επωμίζεται και το δημιουργικό βάρος) και φαντάζει ως το κομμάτι που έλειπε (συν τα εξαιρετικά στημένα που εκτελεί ο Αργεντινός).
Ποσοτικά και ποιοτικά υπάρχει σαφής βελτίωση του υλικού στο χώρο του κέντρου, γενικότερα, καθώς στις ήδη υπάρχουσες λύσεις θα προστεθεί και ο 41 φορές διεθνής Γκανέζος, Μουμπάρακ Γουακάσο που μπορεί να αναδειχθεί σε υπερπολύτιμη μονάδα για την ομάδα.
Συν τοις άλλοις ο Λουντ είναι μεταμορφωμένος προς το καλύτερο και διεκδικεί με αξιώσεις θέση στο αρχικό σχήμα (εντυπωσιακός απέναντι στη Φενέρ και μάλιστα ως αριστερό "φτερό" στην επίθεση!), ενώ κοτζάμ Βιγιαφάνιες (ενδιαφέρουσα η παρουσία του ως 8άρι κόντρα στους Τούρκους) θα πρέπει να παλέψει με… λύσσα για να μην “κινδυνεύσει” ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στην ομάδα.
Στα άκρα της επίθεσης, η προσθήκη του Ιμπάρμπο, ενός παίκτη με προδιαγραφές “top” επιπέδου (που σε πολλές στιγμές ενός αγώνα δείχνει ράθυμος, αλλά η σωματοδωμή, η ταχύτητα, η τεχνική και κυρίως τα... ξεσπάσματά του προκαλούν τον “τρόμο” στην αντίπαλη άμυνα,) μοιάζει με πολυτέλεια, τη στιγμή που υπάρχουν ακόμα ο Μπουμάλ, ο Κλωναρίδης, ο Βλαχοδήμος, αλλά και (ως έξτρα επιλογές) ο Λουντ με τον Γουακάσο για τα “φτερά”.
Στη δε κορυφή, ο Μπεργκ με τον Λέτο αποτελούν δύο πανίσχυρα όπλα που χρειάζονται απλώς ένα συμπλήρωμα για παν ενδεχόμενο.
Το κυριότερο όλων, εντούτοις, για το νέο Παναθηναϊκό που χτίζεται είναι ότι με το ρόστερ που έχει επιλεχθεί/δημιουργηθεί μπορεί να αγωνιστεί με κάθε πιθανό σχηματισμό.
Ενας Παναθηναϊκός παντός... συστήματος! Ηδη στην προετοιμασία δουλεύτηκαν τρία διαφορετικά (4-1-3-2, 4-2-3-1 και 4-4-2) ενώ απέναντι στη Φενέρ οι “πράσινοι” έπαιξαν με τρεις στην άμυνα. Και σε γενικές γραμμές το έκαναν επιτυχώς!
Ετοιμαστείτε για όλα: ανάλογα με τον αντίπαλο (τις αδυναμίες και τα προτερήματά του), τη φόρμα των παικτών και τις -εκάστοτε- διαθέσιμες επιλογές. Και 4-2-3-1 και 4-4-2 και 4-3-3 (με Γουακάσο αριστερό 8άρι) και 3-4-3 (ειδικά στα ευρωπαϊκά ματς) θα (ξανα)δούμε. Ενας-δύο βασικοί σχηματισμοί (θα) υπάρχουν στην ομάδα, αλλά στη διάρκεια της σεζόν είναι σαφές ότι θα δούμε τα πάντα...
Ετοιμαστείτε για ένα πρωτόγνωρο ταξίδι με έναν Παναθηναϊκό απρόβλεπτο για τους αντιπάλους του που θα έχει την ευελιξία να αλλάζει σύστημα και πλάνο, όποτε το επιθυμεί ο προπονητής του, ακόμα και στη διάρκεια των αγώνων.
Κι αυτό το γεγονός αποτελεί απόρροια της ευελιξίας του υλικού του, των παικτών που έμειναν ή αποκτήθηκαν το καλοκαίρι, καθώς είναι πλέον πολλοί αυτοί που μπορούν να προσαρμοστούν και να αντεπεξέλθουν σε περισσότερους από έναν ρόλους.
Το ερώτημα όσον αφορά στους σχηματισμούς άλλωστε ήταν ανέκαθεν ίδιο, ανεξαρτήτως ομάδας και φανέλας: με το υλικό που έχεις τι σύστημα μπορείς να παίξεις; Και τι δεν μπορείς;
Πέρυσι τέτοια εποχή για παράδειγμα ο Παναθηναϊκός, με το πλάνο και τους παίκτες που επέλεξε να έχει στο ρόστερ του, μπορούσε να αγωνιστεί μόνο με 4-4-2 σε ρόμβο. Ασχέτως αν μπήκε... σφήνα το... 4-2-2-2 που απέτυχε φυσιολογικά με κρότο. Δεν υπήρχαν εξτρέμ, δεν υπήρχαν οι παίκτες για κάτι άλλο, απουσίαζε η ευελιξία έξτρα λύσεων για κάτι εναλλακτικό/διαφορετικό, απρόβλεπτο για τον αντίπαλο.
Προφανώς και δεν είναι εύκολο να αλλάζει μια ομάδα σύστημα σαν τα πουκάμισα. Αλλά εάν ο Στραματσόνι τα καταφέρει ως γνήσιο τέκνο της ιταλικής σχολής και δεν μπερδευτεί στην πορεία η ομάδα, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να μας εκπλήξει ευχάριστα…
