Με λιγότερες από δέκα μέρες προετοιμασία και μόλις πέντε εδώ στα «ξένα» το να πάρεις στα (πολύ) σοβαρά και να αρχίσεις τις αναλύσεις επί αναλύσεων για το δεύτερο φιλικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού είναι λάθος ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ. Ούτε αναθέματα, ούτε άκρατος ενθουσιασμός λοιπόν παρά λογική, αναμονή και επί του παρόντος κριτική μονάχα σε συγκεκριμένα πρόσωπα που θα σου κάνουν «κλικ» και όχι συνολικά στην ομάδα.
Με λίγα λόγια είναι ακόμη νωρίς για πολλά λόγια άσχετα αν ο χρόνος είναι λίγος κι αυτό το ξέρει καλά και ο Στραματσόνι. Δεν είναι τυχαίο ότι έριξε στο φιλικό ΑΠΟ ΤΩΡΑ τόσο τον Ιμπάρμπο, όσο και τον Χουλτ, ενώ υπό άλλες συνθήκες θα τους πήγαινε λάου – λάου μέχρι να μπουν κι άλλο στο κλίμα. Οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις όμως δεν μπορούν να περιμένουν και είναι αυτό που λέει και η ίδια η λέξη: ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.
Από αυτό το δεύτερο φιλικό πάντως η παρουσία του Κολομβιανού μπαίνει στα θετικά και μάλιστα δικαίως. Αλίμονο αν περιμέναμε να δούμε αν είναι καλός παίκτης ο Ιμπάρμπο. Ο βαθμός προσαρμογής του είναι το θέμα και η διάθεσή του, στοιχεία που κρίνονται άκρως ικανοποιητικά και βοήθησαν να (ξανά) δούμε με το καλημέρα και μέρος της κλάσης του. Τρομερή πρώτη επαφή με τη μπάλα, απίστευτη έκρηξη, δυνατός στις μονομαχίες και πολύ ποιοτικός. Για αρχή...
Για μένα μεγάλη ιστορία για τον Παναθηναϊκό είναι και ο Βιγιαφάνες, ο κορυφαίος παίκτης του τριφυλλιού και στα φιλικά και στις προπονήσεις. Θα είναι δεδομένα από τα βαρόμετρα της ομάδας και δεν είναι τυχαίο πως μόλις βγήκε σταμάτησε αισθητά και η παραγωγή φάσεων. Η παρουσία του ομορφαίνει απίστευτα το παιχνίδι της ομάδας, όπως επίσης και ο τρόπος που «μιλάει» με τον Λέτο μέσα στο γήπεδο.
Και ο Χουλτ έδειξε καλά στοιχεία, όσο νωρίς και αν είναι. Για μένα ο Σουηδός αποτελεί την πιο safe από τις επιλογές που έχουν γίνει και θεωρώ ότι έχει και τις περισσότερες πιθανότητες για απόσβεση εν συγκρίσει με οποιονδήποτε άλλον. Όλα αυτά βέβαια είναι σχετικά, εδώ μια απλή εκτίμηση – πρόβλεψη κάνουμε και τίποτα παραπάνω.
Το ζητούμενο επίσης τέτοια εποχή είναι να βγάζεις στο παιχνίδι αυτά που δουλεύεις στις προπονήσεις. Ε, το πρώτο γκολ της ομάδας, το οποίο ήταν και πολύ όμορφο, το είχαμε δει καμιά… τριανταριά φορές μια μέρα πριν, κάτι που δείχνει πως τα «θέλω» του κόουτς έγιναν άμεσα κατανοητά. Όπως και άλλα πράγματα που μπορεί να μην σου βγήκαν αλλά τα έψαξες.
Βέβαια, το θέμα της ημέρας ήταν άλλο και αφορούσε φυσικά τον Λεντέσμα, που προορίζεται για μια θέση που λέγαμε και εδώ πως πονάς. Η μεταγραφή του Αργεντίνου παιχταρά δεν έχει κλείσει αλλά από μόνο του το γεγονός ότι έρχεται εδώ στην Ολλανδία δείχνει ότι οι πιθανότητες είναι αυξημένες. Επειδή μπορεί να το ακούσουμε και αυτό θεωρώ αυτονόητο για οποιονδήποτε σκαμπάζει τα προφανή πως οποιαδήποτε μουρμούρα ΚΑΙ γι’ αυτή την κίνηση αγγίζει τα όρια του ανέκδοτου. Αν δεν μας κάνει ούτε κι αυτός, τότε ειλικρινά τα λόγια είναι περιττά.
Εννοείται πως όλες οι μεταγραφές κρίνονται στο γήπεδο αλλά εδώ μιλάμε για «άλλη κλάση» ποδοσφαιριστή, χωρίς ιδιαίτερα βεβαρημένο παρελθόν (δεν λέει κάτι ότι έχει καιρό να παίξει, είναι «καθαρός» από τραυματισμούς) και… Αργεντίνο. Το τελευταίο μετράει και με το παραπάνω αφού πρόκειται για τις πιο «τίμιες» ράτσες, που ειδικά στον Παναθηναϊκό τα δίνουν όλα και μόνο ευχάριστες αναμνήσεις έχουμε.
Με αυτά και με αυτά και σε συνέχεια των κινήσεων που ξεκίνησαν το Γενάρη (και ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί καθώς έπεται συνέχεια, ενώ προσθέτεις και όσους προϋπήρχαν) αυτό που φαίνεται καθαρά είναι ότι ο Παναθηναϊκός αρχίζει να γεμίζει ποιότητα και προσωπικότητες. Φυσικά το ζητούμενο είναι να γίνεις και ομάδα, ωστόσο σε πρώτη φάση φαίνεται και ότι ψωνίζεις τα σωστά εργαλεία και ότι το κάνεις με σχετική ταχύτητα, αν δεις μάλιστα τι έχουν κάνει και οι άλλοι. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά του Ιταλού ώστε να δούμε μέσα στο γήπεδο αυτό που ΠΡΕΠΕΙ, αυτό που δεν είδαμε πέρσι…
