Η Λεωφόρος λοιπόν ξανά στην πρώτη γραμμή. Μέσα από μια τρίωρη εκπομπή στον ΣΚΑΙ γεμάτη ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ. Κι αυτό για μένα είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Να μπαίνει ΞΑΝΑ ο Παναθηναϊκός μας σε ΟΛΑ τα σπίτια. Και να είστε σίγουροι, αν κρίνω από τις πρώτες «αντιδράσεις», ότι μπήκε και μάλιστα… πολύ βαθιά.
Η (νέα) Λεωφόρος ήταν απλά η αφορμή. Διότι ασχέτως των… αναμενόμενων ειρωνειών των αντιπάλων που τα έχουν βρει όλα χαρισμένα και τα «σιγά μην βάλω εγώ λεφτά για να γίνει μάγκας ο Αλαφούζος» κάποιων Παναθηναϊκών που για διαφορετικούς λόγους ο καθένας αρνούνται να αντιληφθούν τα προφανή, με το φτωχό μου το μυαλό δεν κατάλαβα σε αυτές τις τρεις ώρες να… ζητιανεύει κανείς λεφτά. ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ είδα και γούσταρα. Ένα πράσινο ταξίδι αναμνήσεων, στιγμές και σκηνές με τις οποίες μεγάλωσα ή άκουσα γι’ αυτές και για τις οποίες ήμουν, είμαι και θα είμαι περήφανος. Γιατί ΑΥΤΟ είναι ο Παναθηναϊκός και μπράβο σε όσους δούλεψαν για να το… θυμίσουν.
Και επίσης ΠΡΟΣΩΠΑ. Τόσο καιρό δεν τα «χώνουμε» που τόσοι και τόσοι επώνυμοι αρνούνται να πουν τι ομάδα είναι, να φορέσουν μια μπλούζα, ένα κασκόλ, να μιλήσουν για την τριφυλλάρα ΜΑΣ; Ε το είχε και αυτό η βραδιά, άσχετα τι γνώμη μπορεί να έχει ο καθένας για τον οποιονδήποτε. Χρειάζεται κι αυτό στις μέρες μας. Μην το υποτιμάτε και είναι κάτι που μπορεί να στο προσφέρει η δύναμη της εικόνας, η δύναμη της τηλεόρασης.
Επιστροφή στο θέμα του γηπέδου είναι πάνω απ’ όλους και απ’ όλα. Γι’ αυτό και θα πρέπει να μας βρει ΤΑΛΙΜΠΑΝ. Έτσι οφείλουμε να το βλέπουμε, γιατί έτσι είναι. Γιατί αυτό θα μείνει και οι υπόλοιποι θα είναι/είμαστε περαστικοί. Ούτε του Αλαφούζου είναι, που προς τιμήν του είχε την ιδέα και θα βάλει μεγάλο μέρος των χρημάτων, ούτε κανενός άλλου, πλην του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ. Όταν αυτό γίνει αντιληπτό από τους πάντες, θα έχει γίνει και το μεγαλύτερο βήμα.
Sorry αν κάνω κακό στην… καμπάνια (για καλό το λέω), αλλά ο τρόπος που επιλέχτηκε περισσότερο συμβολικός είναι και λιγότερο ουσιαστικός. Θέλω να πω ότι η Λεωφόρος είτε μαζευτούν αρκετά χρήματα είτε όχι ΘΑ ΓΙΝΕΙ. Για το τελευταίο αν κάποιοι έχουν «άλλα» πράγματα στο μυαλό τους καλύτερα να τα ξεχάσουν γιατί ΜΕΣΑ στη Λεωφόρο αυτά δεν παίζουν και θα σκάσει τσουνάμι. Δεν είναι καλές οι εποχές και αυτό να το έχουν στο νου τους. Εγώ το λέω και ο καθένας ας το πάρει όπως θέλει.
Τι πιο όμορφο λοιπόν από το να έχεις τη χαρά ότι έβαλες και εσύ το… κατιτίς σου στο γήπεδο ΣΟΥ; Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν να βάλει με το ζόρι το χέρι στην τσέπη. Αν και επί της ουσίας στην ΚΑΡΔΙΑ το βάζεις. Όποιος νοιώθει το κάνει. Όποιος δεν γουστάρει περιμένει και όταν γίνει έρχεται για selfie. Σαν αυτούς που βρίζουν τη «13» και σε κάθε coreo είναι με το κινητό στο χέρι και τραβάνε βίντεο για να τα δείχνουν στα γκομενάκια και να λένε «κοίτα μωρό μου τι σκληρό αγόρι είμαι, ήμουν και εγώ εκεί». Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο λόγος να τρωγόμαστε ΚΑΙ γι’ αυτό, να μιζεριάζουμε για κάτι τόσο όμορφο.
Κατανοητό ότι η ψυχολογία ΟΛΩΝ δεν είναι καλά εξαιτίας των αποτελεσμάτων και μας φταίνε τα πάντα, κατανοητό ότι σε πολλούς η προσπάθεια δεν αρκεί και θέλουν το αποτέλεσμα, κατανοητό και το να μην γουστάρεις ρε αδερφέ ακόμη και συγκεκριμένα πρόσωπα όμως επαναλαμβάνω πως το θέμα του γηπέδου πρέπει να σε βρει ΤΑΛΙΜΠΑΝ, είναι λόγος να σε κάνει να πολεμάς αλλά και να χαμογελάς ξανά. Να τραβήξεις γραμμή σε οτιδήποτε σε χαλάει. Ετσι το βλέπω εγώ κι ας κάνω λάθος...
ΥΓ: Άσχετο, κακώς το βάζω στο συγκεκριμένο blog, αλλά με τρώει το χέρι μου. Το πρόβλημα δεν είναι αν ο περίγυρος του ΠΑΟΚ αντέδρασε όπως αντέδρασε μετά την προχθεσινή ισοπαλία. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι τα πιστεύουν κιόλας. Και εκεί όντως υπάρχει «πρόβλημα»…
