Ρε τον Παπουτσέλη… Ο τύπος αυτός είναι ακόμη εδώ λοιπόν. Ζει ανάμεσά μας, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, μιλάμε την ίδια γλώσσα. Ούτε τον φούρνο (που δεν έχει) του κάψανε, ούτε το αμάξι, ούτε τίποτα απρόσμενες συναντήσεις με «άσβερκους» του έτυχαν, όλα καλά και όλα ανθηρά του πάνε. Δεν πρέπει να έχει κανένα παράπονο από τη ζωή του δηλαδή… Εχει όμως θράσος. Και μεγάλο. Όπως ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ.
Βγαίνει, μιλάει και δεν τρέχει κάστανο. Και τι λέει; Για την «μαλακία» του Καλλιτζάκη, όχι για την δικιά του. Που δεν ήταν κιόλας, διότι εκείνος ΗΞΕΡΕ τι έκανε. Δεν του έφυγε η φάση. Και στη σέντρα να το είχε κάνει ο «Νίντζα» πάλι θα το σφύριζε. Ετσι λέγεται ότι έλεγε. Τρομερά πράγματα. Όσο για το ότι φωνάζει με καμάρι ότι είναι Ολυμπιακός ποσώς μας ενδιαφέρει, ούτε και αμφιβάλλαμε. Όχι πως λέει κάτι. Σάμπως ο Κουκούλας που δήλωνε Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος; Τα ίδια και χειρότερα έκανε.
Κάποιοι μεγάλωσαν και ξέχασαν, κάποιοι είναι μικροί και δεν άκουσαν (από ΠΟΙΟΝ άλλωστε με τέτοια χούντα και ψέμα;), κάποιοι όμως δεν θα ξεχάσουν ΠΟΤΕ όλα αυτά τα κουμάσια που έφεραν το ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ που βρίσκεται σήμερα. Και όποτε μας δίνονται τέτοιες ευκαιρίες θα τα λέμε ξανά και ξανά.
Ο Παπουτσέλης λοιπόν δεν είναι απλά ο μέντορας του… Αρετόπουλου, αυτός που εφηύρε τα πέναλτι έξω από την περιοχή (άσχετο αλλά ποιος ξεχνάει επίσης και ένα νούμερο καθηγητή διαιτησίας από την Κύπρο που είχε βγει στο ΦΩΣ και έλεγε ότι ήταν μέσα;;;). Ούτε έκανε ένα από αυτά που βαφτίζουν οι αυτοαποκαλούμενοι αντικειμενικοί «ανθρώπινα λάθη». Είναι το εργαλείο που επιλέχτηκε από τον Θωμά για το πρώτο «αίμα» της παράγκας. Με αυτόν έστειλε το μήνυμα, σαν τα ταχυδρομικά περιστέρια.
Ακολούθησαν σημεία και τέρατα μετά και την περίφημη ιστορία της «Αλεξανδρούπολης» μέχρι που φτάσαμε εικοσιτόσα χρόνια μετά στη σύγχρονη παράγκα, την εγκληματική οργάνωση. Δεν θα θυμίσω άλλα, βαριέμαι να γράφω. Αλλωστε για blogger ήρθα στο σάιτ, όχι για… συγγραφέας.
Ο τυπάκος αυτός από την Λέσβο πήρε το «σκαλπ» του Παναθηναϊκού σε ένα ντέρμπι που έπαιζε μονότερμα τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, τον αποτελείωσε και τον έριξε σε μια καταστροφική σεζόν. Με μια απόφαση με την οποία γελάνε και τα σκυλιά. Το παραμύθι της εποχής έλεγε ότι οι πράσινοι δεν πρέπει να μιλάνε επειδή τερμάτισαν πίσω και με μεγάλη διαφορά. Η αλήθεια είναι ότι τη μέρα του συγκεκριμένου οργίου ήταν στους τρεις πόντους από την κορυφή και από εκεί και μετά διέλυσαν σε τέτοιο βαθμό που εν τέλει έμειναν και εκτός Ευρώπης. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.
Για ποιον μιλάμε; Για την ομάδα που την προηγούμενη σεζόν είχε πάει στους «4» του Τσάμπιονς Λιγκ . Που έκανε αυτούς που πανηγύρισαν σαν τρελοί την μαϊμού του Παπουτσέλη ένα χρόνο πριν να σηκωθούν από τους καναπέδες και να πανηγυρίζουν ανακουφισμένοι τον αποκλεισμό από τον Αγιαξ που μας στέρησε για δεύτερη φορά την παρουσία μας σε τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Αυτά για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι. Που δεν ξέρουν και καταπίνουν καθημερινά το σανό που τους σερβίρουν οι επαγγελματίες ψεύτες της εποχής.
Σαν το «απλά άλλαξαν τα κόζια». Εχετε δίκιο «κύριοι». Από τα χρόνια του «Βαρδινογιαννισμού» που έπαιρνε πρωτάθλημα μέχρι και η Λάρισα, στην απόλυτη Χούντα, στη μπόχα, τη βρώμα και τη δυσωδία. Πράγματι ένα και το αυτό. «Όλοι τα ίδια κάνανε» όπως σας λένε ένα σωρό Φιλιππινέζες που έχουν και «βήματα». Αρκετά Αντε πάμε και για απεργία σιγά – σιγά και τα ξαναλέμε
