Την περασμένη εβδομάδα ζήσαμε το 2-0, με έναν ΠΑΟΚ που είχε να κερδίσει δυο μήνες, να γίνεται για πλάκα 2-2 μέσα στη Λεωφόρο. Όμως δεν ήταν αυτός ο πάτος. Να που υπάρχει και πιο κάτω.
Έφτασες να χάσεις από μια ΑΕΚ που την σφύριζε όλο το γήπεδο από το 20ό λεπτό. Που την έπαιζες μονότερμα, που έφτανες φάτσα με το γκολ και δεν ήξερες τι να κάνεις. Από μια ΑΕΚ που κάποια στιγμή... τα είδε όλα μαζί σου και σκέφτηκε πως "ακόμη και μια εβδομάδα να κάτσουμε αυτοί γκολ δεν μας βάζουν, οπότε πάμε να τους το πάρουμε το ματσάκι, να τελειώνουμε". Και το πήραν. Και το είδαμε ΚΑΙ αυτό με τον φετινό Παναθηναϊκό.
Δεν μου λέει τίποτα το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος στη μεγαλύτερη διάρκεια του ματς. Ακόμη χειρότερα τα κάνει τα πράγματα. Χίλιες φορές να μην έπαιζε τίποτα και να έχανε με κάτω τα χέρια παρά αυτό το πράγμα. Πιο πολύ σε εξοργίζει. Δηλαδή αν δεν μπορείς να πάρεις ούτε αυτό το ματς ΠΟΤΕ θα κερδίσεις; Πότε θα σταματήσει το "αστείο" και η κατηφόρα;
Το έχουμε πει ένα κάρο φορές. Η σεζόν για τον κόσμο του Παναθηναϊκού έχει τελειώσει, με την χαριστική βολή να έρχεται στο Περιστέρι. Είναι αποτυχημένη από την κορυφή ως τα νύχια. Οσο όμως οι παίκτες εξακολουθούν να φοράνε τη συγκεκριμένη φανέλα που έχουν ματώσει γενιές και γενιές απαγορεύεται να συνεχίζεται αυτή η ιστορία. Καμία σεζόν δεν θα έσωζες αν νικούσες, αλλά διάολε θα έδειχνες ότι υπάρχει σφυγμός. Οτι λαμβάνεις τα "σήματα", ότι καταλαβαίνεις τι γίνεται γύρω σου. Οτι δεν παραμένεις στη χώρα του "δεν πειράζει" και του "δεν τρέχει τίποτα".
Πειράζει και... ΠΑΡΑΠΕΙΡΑΖΕΙ λοιπόν. Δεν μπορεί ο Παναθηναϊκός να χάνει από αυτή την ΑΕΚ και όποιος έχει μονίμως νοοτροπία "πάμε παρακάτω" δεν έχει ιδέα για ποια ομάδα μιλάμε, απαγορεύεται να λέγεται Παναθηναϊκός. Θα το βλέπαμε ως μεμονωμένο γεγονός και θα λέγαμε ότι "έτσι είναι το ποδόσφαιρο" αν δεν είχαν προηγηθεί ένα σωρό άλλα που σου προκαλούν και σου βιάζουν τη λογική.
Από το καλοκαίρι και την ΝΤΡΟΠΗ με την Καμπάλα "στα πάμε παρακάτω" και στα "κοιτάμε μπροστά" είμαστε. Το "είμαστε" είναι σχετικό. Διότι ξέρω κόσμο που δεν κοιμάται τα βράδια, που πεθαίνει για την ομάδα, που βγαίνει στους δρόμους και τα βάζει με όλους και με όλα. Σε άνισες μάχες. Και βγαίνει σχεδόν πάντα νικητής ή αν πέσει θα πέσει ΟΡΘΙΟΣ και ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ. Αισθάνονται όλοι το ίδιο; Νιώθουν όλοι ήσυχη τη συνείδησή τους;
Διότι τα πράγματα είναι απλά. Αν ξέραμε ότι το ρόστερ είναι για πέταμα και η ομάδα τόσο μπορεί θα ήταν και περιορισμένες οι απαιτήσεις. Θα το παίρναμε απόφαση ρε αδερφέ. Μα εδώ όμως βλέπουμε πράγματα που σε εξοργίζουν. Βλέπουμε μια ομάδα να παίζει λιγότερο από αυτό που μπορεί. Να πέφτουν τα χαστούκια και να μην ξυπνάει ποτέ. Να είναι στον κόσμο της, να συνεχίζεται η ζωή λες και είμαστε καλοκαίρι και κάνουμε προετοιμασία. Πράγματα ΜΗ ΑΠΟΔΕΚΤΑ για τον Παναθηναϊκό, πράγματα που απαγορεύεται να συνεχιστούν. Δεν έμεινε τίποτα άλλο. Ενα ματς στο Καραϊσκάκη σε δυο εβδομάδες. Ακούει κανείς;
ΥΓ: Η αντίδραση του Βλαχοδήμου στο φάουλ απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.
ΥΓ1: Το μαύρο του το χάλι να έχει ο Παναθηναϊκός, τα άπλυτα των άλλων δεν κρύβονται. Το λέω γιατί άκουσα κάτι "φωνούλες". Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Και όσο μας κρατάνε τα πόδια μας γερούς θα τα λέμε. ΚΑΙ τα δικά μας ΚΑΙ τα δικά σας.
