O Παναθηναϊκός έβγαλε τον χαρακτήρα που όφειλε στα Γιάννενα, αντέδρασε ως οργανισμός που έχει σφυγμό, συσπειρώθηκε και πείσμωσε από τις “ειδικές συνθήκες” που αντιμετώπισε για πολλοστή φορά στη διάρκεια ενός αγώνα και πλέον βλέπει τα ντέρμπι για να περισώσει το πρεστίζ του και να γεμίσει το ρεζερβουάρ της ελπίδας για το άμεσο μέλλον.
Επί της ουσίας βέβαια η φετινή σεζόν για το Τριφύλλι είναι αποτυχημένη, ό,τι και αν συμβεί μέχρι το τέλος.
Η συγκεκριμένη ομάδα εντούτοις είναι ξεκάθαρο και στον πλέον αδαή ότι χτίζεται από την αρχή.
Με νέο προπονητή, διαφορετικό σύστημα και ποδοσφαιρική φιλοσοφία εδώ και τρεις μήνες, με δομικές αναπροσαρμογές το χειμώνα στο έμψυχο υλικό και τη στρατηγική επιλογή να θέσει από την παρούσα φάση, τις βάσεις, τα θεμέλια, για το προσεχές καλοκαίρι.
Από την ενδεκάδα του Παναθηναϊκού στην αρχή της σεζόν και το οδυνηρό χαστούκι του ευρωπαϊκού αποκλεισμού από κάποια Καμπάλα είναι ζήτημα εάν έχουν διατηρηθεί τέσσερις παίκτες στον “κορμό” της ενδεκάδας.
Στη ρεβάνς της Λεωφόρου στις 27 Αυγούστου είχαν ξεκινήσει οι: Στιλ -Μπούρμπος, Σάντσεθ, Ταυλαρίδης, Νάνο- Κουτρουμπής, Ζέκα, Πράνιτς- Νίνης- Καρέλης, Μπεργκ. Το σύστημα ήταν 4-4-2 με ρόμβο, προπονητής ο Γιάννης Αναστασίου και τεχνικοί διευθυντές ο Φύσσας με τον Βόκολο.
Εξ αυτών βασικό ρόλο έχουν πλέον στην ομάδα μόνο οι Στιλ, Πράνιτς (τότε ως αριστερός εσωτερικός χαφ, άρα σε άλλη θέση και ρόλο), Κουτρουμπής (τότε ως αμυντικός μέσος, άρα σε άλλη θέση και ρόλο), Ζέκα (τότε ως δεξιός εσωτερικός χαφ, άρα σε άλλη θέση και ρόλο) και Μπεργκ.
Μόλις δύο παίκτες στους έντεκα δηλαδή, με τον έναν να είναι τερματοφύλακας και τον Σουηδό άσο να επιστρέφει ουσιαστικά την Κυριακή στα Γιάννενα, μετά τις αναποδιές που τον ταλαιπώρησαν.
Ο Παναθηναϊκός έχει ή πρόκειται να ενσωματώσει τους Μέστο, Μολέντο, Ευανζελίστα, Μπουμάλ, Π. Βλαχοδήμο, Ο. Βλαχοδήμο, Βιγιαφάνιες, Λέτο, Μαμούτε, αλλά και τους Τελάντερ, Σάντσεθ, Λουντ, Καλτσά και Εσιέν που ήρθαν το καλοκαίρι και διατηρήθηκαν στην ομάδα από το νέο καθεστώς του Στραματσόνι.
Υπό αυτό το πρίσμα και από αμιγώς ποδοσφαιρικής άποψης, συνεπώς, ο Παναθηναϊκός πρέπει να αντιμετωπίζεται ως νέα, ως καινούρια, ομάδα.
Που θέλει χρόνο, στήριξη και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη “αγκαλιά” από τον (πικραμένο φέτος) κόσμο, για να ενταχθούν όπως πρέπει να (πολλά) νέα μεταγραφικά αποκτήματα, να δέσουν όλοι μεταξύ τους και να μεγιστοποιηθεί η δυναμική της ποιοτικής ανακατασκευής της.
Η περασμένη φουρνιά ήταν πράγματι η πιο “χαϊδεμένη” όπως λέγεται κατά κόρον, αν και σηκώνει πολλή κουβέντα για την έννοια της λέξης και την αθλητική της προέκταση. Η συγκεκριμένη φουρνιά ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι τώρα ξεκινάει να κρίνεται και επί της ουσίας οι σοβαρές εξετάσεις θα ξεκινήσουν το καλοκαίρι.
Αρκεί να επικρατήσει η κοινή ποδοσφαιρική λογική. Σε αντίθετη περίπτωση, ο κίνδυνος να “καεί” πρόωρα και να μην μάθουμε ποτέ το μέλλον της, είναι υπαρκτός.
Καμία ομάδα στον πλανήτη, άλλωστε, όταν κάνει τόσες αλλαγές μαζεμένες δεν μεταμορφώνεται πατώντας ένα θεόσταλτο κουμπάκι.
Σαφώς και πρέπει να υπάρχουν απαιτήσεις αλλά με τις κρίσεις βουτηγμένες στο μυαλό και με γνώμονα τη λογική και όχι το θυμικό.
Εκτός όλων των άλλων το βασικό κριτήριο για τον Παναθηναϊκό επιβάλλεται να είναι η Ευρώπη. Η ανάκτηση του τσαλακωμένου του πρεστίζ και η κανονική επιστροφή του.
Ως πρωταγωνιστής, ως η ομάδα που θα διαφημίζει τη χώρα μας στα πέρατα του κόσμου όπως έχει πράξει κατ’ επανάληψη στο ένδοξο παρελθόν της.
Αυτός πρέπει να είναι ο αδιαπραγμάτευτος στόχος της μέχρις ότου οι υπάρχουσες συνθήκες διεξαγωγής των εγχώριων διοργανώσεων τροποποιηθούν και επιφέρουν επιτέλους την πολυπόθητη ισονομία.
