Θα ξεκινήσω με συμπέρασμα: την τελευταία 20ετία ο Παναθηναϊκός, μέσω της «παράγκας», έχασε το όραμά του και, μέσω της «εγκληματικής», αυτοκτονεί! Εξηγούμαι...
Αν αποδεχτούμε πως η «παράγκα» άλλαξε τα δεδομένα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και πως η «εγκληματική» συνεχίζει το έργο της, εδραιώνοντας μια συγκεκριμένη -αφού το Αιγάλεω ...δεν κέρδαγε- κυριαρχία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, έχει νόημα να δούμε και ποια ήταν τα αποτελέσματα όσων συνέβησαν αυτή την 20ετία στον ...ανταγωνισμό. Και, κυρίως, στο αντίπαλον δέος, τον Παναθηναϊκό.
Προ παράγκας, οι βασικοί «κυρίαρχοι» στο ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν δύο. Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός, Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός. Περιστασιακά, με τα «πάθη» και τις ιδιαιτερότητές της, η ΑΕΚ. Κι ακόμα πιο περιστασιακά, λόγω διαφορετικού DNA, ο ΠΑΟΚ.
Οι δύο τελευταίοι, οι Δικέφαλοι δηλαδή, μαζί με τον Άρη και κατά καιρούς κάποιες άλλες «δημοκρατικές» δυνάμεις, ήταν αυτοί που κατήγγειλαν συστηματικά τα όποια «κατεστημένα» και «παρασκήνια». Και συνεχίζουν στο ίδιο τέμπο. Με την προσφυγική περηφάνια της -και την αντίστοιχη γκρίνια της- η ΑΕΚ, ως ...«mes que un club» («κάτι περισσότερο από μια ομάδα» - εκπρόσωπος της «αδικημένης» Βόρειας Ελλάδας, με τα δίκια και τα άδικά του) ο ΠΑΟΚ. Κι ο καθένας με τα «δικά του» και με τα κάθε λογής «παράπονα» στην ημερησία διάταξη.
Οι άλλοι δύο δεν έδιναν σημασία σε αυτά τα παράπονα. Μπορεί και να το διασκέδαζαν ενώ, παράλληλα, προσπαθούσαν να φάνε ο ένας τα συκώτια του άλλου, καταφέρνοντας μικρότερα ή μεγαλύτερα χτυπήματα, από την υπόθεση Ρότσα μέχρι εκείνη του Κοσκωτά και με κάμποσες ακόμα ενδιάμεσα ή και αργότερα.
Μέχρι που ήρθε η «παράγκα». Με στέρεα βάση: έναν πρόεδρο ...κράτος! Ο οποίος πρόεδρος, αφού επί σχεδόν 15 χρόνια «έχτισε» μια παντοδυναμία πάνω (και) στην παράγκα, μόλις είδε να χάνει το κράτος από τα χέρια του, αποχώρησε αφήνοντας το δρόμο ανοικτό και τα σκυλιά δεμένα. Κι η «παράγκα» μετακόμισε. Κι η ζωή συνεχίζεται, με άλλη «παράγκα», με άλλο όνομα, πιθανώς και με καλύτερη οργάνωση. Και ως ...οργάνωση!
Την ίδια περίοδο ο Παναθηναϊκός έχανε το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Μετά την αποχώρηση του Καπετάνιου, ο οποίος με τους δικούς του «κανόνες» και τη δική του «ηθική» είχε προσπαθήσει να κουμαντάρει -όχι πάντα με απόλυτη επιτυχία- το «παρασκήνιο» τα προηγούμενα χρόνια, στη διοίκησή του βρέθηκαν κάποιοι πρόεδροι - διαχειριστές. Υπάλληλοι, εν ολίγοις. Οι οποίοι, ως υπάλληλοι, μετέτρεψαν τη δικαιολογία της αποτυχίας, σε άποψη και ...πολιτική. Η πολιτική της διαμαρτυρίας, της γκρίνιας, της μιζέριας. Η οποία, σιγά- σιγά, σταδιακά, άρχισε να ποτίζει τους διαδόχους τους και -μοιραία- την ομάδα. Να τη δηλητηριάζει, να την αρρωσταίνει και -εν τέλει- να την αδρανοποιεί. Ο Παναθηναϊκός έγινε η ομάδα της εύκολης δικαιολογίας, ενώ γύρω του το «σύστημα» (με όποιον τίτλο προτιμάτε, «παράγκα» ή «εγκληματική») έκανε τη δουλειά του.
Οι πρόεδροι (είτε οι υπάλληλοι-διαχειριστές είτε οι επόμενοι) δεν ευθύνονταν ποτέ και για τίποτα. Οι προπονητές το ίδιο. Οι παίκτες το ίδιο. Οι οπαδοί «αρρώστησαν» κι αυτοί. Όλοι μαζί, αντί να «χτίζουν» και να στηρίζουν την ομάδα, προσπαθούσαν να «γκρεμίσουν» το κατεστημένο με γροθιές στο μαχαίρι. Ματώνοντας εκ νέου τον άρρωστο Παναθηναϊκό. Ρίχνοντας το βάρος σε όλα τα υπόλοιπα, εκτός από αυτό που οφείλει να είναι μια ομάδα: ΟΜΑΔΑ!
Δεν ισχυρίζομαι ότι φταίει μόνο ο Παναθηναϊκός για τα όποια δεινά της 20ετίας. Ωστόσο, δεν γίνεται να φταίνε μόνο οι άλλοι και πάντα οι άλλοι. Βέβαια, όταν χάνεται η μπάλα, χάνεται και το μέτρο. Το δίκιο, για όποιον έχει μάτια και βλέπει, δεν χάνεται. Όμως, δεν γίνεται κάθε φορά να ψάχνεις να βρεις το δίκιο σου, ακόμα κι όταν δεν αδικείσαι. Όπως χθες για παράδειγμα...
Το αποτέλεσμα, σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές: ο Παναθηναϊκός, που ως κυρίαρχος, δεν έδινε σημασία στα παράπονα της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ και των λοιπών «δημοκρατικών» δυνάμεων, τώρα έγινε ένας από αυτούς και μάλιστα ο ...κυρίαρχος διαμαρτυρόμενος. Κι αυτό είναι σαφώς ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα της «παράγκας» - «εγκληματικής». Αν όχι το κορυφαίο...
