Πόσα ακόμα νομίζετε πως μπορεί να ανεχθεί ο κόσμος του Παναθηναϊκού; Την ώρα που δίνει σκληρή μάχη στους δρόμους για τον πόλεμο που δέχεται ο σύλλογος, η ομάδα συνεχίζει να χάνει τον ένα στόχο μετά τον άλλο με ντροπιαστικό τρόπο. Η αρχή έγινε με τον αποκλεισμό από την Καμπάλα, η συνέχεια δόθηκε με τις απανωτές γκέλες των «πράσινων» επί Αναστασίου στο Πρωτάθλημα. Και πάνω που κάτι έδειχνε να αλλάζει με τον Αντρέα Στραματσόνι και τις μεταγραφές του Γενάρη, ήρθε το χθεσινό στραπάτσο στο Περιστέρι.
Τα προβλήματα και οι απουσίες δεν αποτελούν δικαιολογία κόντρα σε ένα Ατρόμητο που μέχρι πριν μια εβδομάδα προσπαθούσε να σώσει την κατηγορία. Σε έναν τελικό όπως ο χθεσινός οφείλεις να ρισκάρεις τα πάντα και να παίζεις με περίσσιο πάθος και ψυχή. Κάτι που δεν έγινε ούτε σε ένα σημείο του αγώνα από τους παίκτες που αγωνίστηκαν, αλλά και τον προπονητή. Και το εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι πως σε 95 λεπτά οι «πράσινοι» δεν τίμησαν ούτε σε μια φάση τη φανέλα που φοράνε.
Σε έναν τελικό χωρίς αύριο σύσσωμος ο σύλλογος όφειλε να είναι με το μαχαίρι στα δόντια. Δυστυχώς οι μόνοι που το έπραξαν αυτό ήταν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού. Κόντρα στη φασιστική απόφαση να μην τους επιτραπεί να δώσουν το παρών στο γήπεδο του Περιστερίου και να στηρίξουν όπως μόνοι αυτοί ξέρουν την ομάδα τους, έκαναν την προσπάθειά τους, προσπάθησαν να βρεθούν έστω απέξω για να ενισχύσουν με τη φωνή τους. Όταν είδαν πως δεν γινόταν για να μην δημιουργήσουν πρόβλημα στην ομάδα, αποχώρησαν ειρηνικά.
Τι έκαναν από την άλλη όσοι βρέθηκαν στον αγωνιστικό χώρο; Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο παίκτη που αγωνίστηκε; Από τον προπονητή μέχρι τους βοηθούς; Στον τελευταίο στόχο που είχε απομείνει στον Παναθηναϊκό εμφανίστηκαν όλοι τους κατώτεροι των περιστάσεων. Σε δύο παιχνίδια δεν κατάφεραν να βάλουν ούτε ένα γκολ στον Ατρόμητο και μοιραία γνώρισαν έναν ακόμα οδυνηρό αποκλεισμό. Ούτε πάθος, ούτε δύναμη, ούτε το παραμικρό ίχνος να δείξουν πώς ήξεραν ότι χθες παιζόταν όλη η χρονιά. Οι Αμπέντ και Εσιέν ήταν με διαφορά οι πλέον αδύναμοι κρίκοι, αλλά όλοι ανεξαιρέτως έχουν ευθύνη για αυτή την εικόνα.
Ντρόπιασαν και πρόδωσαν τον σύλλογο, τον κόσμο, τον ίδιο τους τον εαυτό. Έβαλαν με κάθε επισημότητα πάνω τους την ταμπέλα των αποτυχημένων. Γιατί η χρονιά χάθηκε. Απέτυχαν όλοι από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Όχι μόνο οι παίκτες. Όλοι όσοι έχτισαν αυτή την ομάδα. Και φυσικά ευθύνη έχουμε όλοι όσοι παραχαϊδέψαμε τα αυτιά όλων τους. Δεν πειράζει στο ένα. Δεν πειράζει στο άλλο. Δεν θέλει και πολύ να συνηθίσεις στην αποτυχία και να μπαίνεις... χεσμένος σε κάθε μεγάλο παιχνίδι.
Οι άνιωθοι, οι αποτυχημένοι και οι χαϊδεμένοι πρέπει να αδειάσουν το χώρο για άλλους παίκτες που δεν θα έχουν αυτά τα στοιχεία στο χαρακτήρα και στο παιχνίδι τους. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πάμε στο άλλο άκρο του... αφανισμού και της ισοπέδωσης. Γιατί η χθεσινή τραγωδία δεν σβήνει ή αναιρεί όλα τα άλλα δεδομένα που ισχύουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η συγκεκριμένη γενιά ποδοσφαιριστών είναι με διαφορά και η πιο αδικημένη (από το σύστημα ή τη μαφία αν προτιμάται, που κάνει κουμάντο στην Ελλάδα). Όσοι έχουν ποτιστεί με αυτό το δηλητήριο και είναι καμμένα χαρτιά ας πάνε στο καλό. Όσοι έχουν τα... μπαλάκια να πιουν το αντίδοτο και να παίξουν μπάλα, κλείνοντας τα αυτιά τους στο μέτωπο που πρέπει να απασχολήσει ακόμα περισσότερο τη διοίκηση, είναι ευπρόσδεκτοι.
Το σίγουρο είναι πως το πισωγύρισμα είναι τεράστιο και χρειάζονται δραστικές, αλλά και ψύχραιμες κινήσεις. Και πάνω από όλα χρειάζονται κινήσεις με ποδοσφαιρική λογική. Στην Ελλάδα έχει χαθεί κάθε έννοια ποδοσφαιρικής λογικής και όποιος την αποκτήσει και την εφαρμόσει θα έχει κάνει το χρέος του σε αγωνιστικό επίπεδο. Δυστυχώς σε εξωαγωνιστικό επίπεδο αποδεικνύεται όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνάει πως μόνο μια «βόμβα» μπορεί να αλλάξει την κατάσταση.
