Είναι πολύ «ταλαιπωρημένη» ομάδα ο φετινός Παναθηναϊκός και ακόμη πιο ταλαιπωρημένοι οι οπαδοί του με αυτά που περίμεναν και αυτά που (δεν) είδαν.
Υπό αυτή την έννοια άνετες νίκες σαν αυτές επί της Καλλονής και ένα σερί τριών επιτυχιών σε μια βδομάδα είναι ένα φάρμακο και δείχνουν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ότι κάτι αλλάζει. Το τελικό 2-0 ήταν η πιο ευρεία εκτός έδρας φετινή επικράτηση για τον Παναθηναϊκό καθώς οι τέσσερις προηγούμενες (Αγρίνιο, Ξάνθη, Περιστέρι, Βέροια) ήταν στο γκολ και με αρκετό ζόρι.
Ο Παναθηναϊκός στη Μυτιλίνη είχε δυο πρόσωπα, με το δεύτερο (όπως συνηθίζεται) να είναι και το πιο καλό. Στο πρώτο μέρος ο δυνατός κόντρα άνεμος και το εξαιρετικά σκληρό παιχνίδι των γηπεδούχων (καλά έκαναν, αλλά να το κάνουν… πάντα) δυσκόλεψε το τριφύλλι που ζορίστηκε αρκετά στην ανάπτυξη και δεν έκανε επικίνδυνες φάσεις.
Στην επανάληψη το γρήγορο και πανέμορφο γκολ του Καλτσά (εσχάτως αρπάζει απο τα μαλλιά τις ευκαιρίες του Ιταλού) έδειξε ότι ο γάμος θα σχολάσει νωρίς και πράγματι από εκεί και πέρα το παιχνίδι ήταν ένας μονόλογος των πρασίνων που δημιουργούσαν και έχαναν τη μια ευκαιρία μετά την άλλη. Σαφώς και θα έπρεπε να καθαρίσουν ακόμη πιο γρήγορα το ματς, διότι στο ποδόσφαιρο ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ειδικά αν έχεις αντίπαλο τον Μανούσο που βούταγε σε κάθε φάση και τον Γιάχο που απλά είναι… Γιάχος και αυτό λέει πολλά.
Τέλος καλό όλα καλά με ένα προσωπικό γκολ του Μπουμάλ που άνοιξε λογαριασμό και έβαλε το κερασάκι στην τούρτα. Ένα ακόμη ματς μετά από αυτά με Αστέρα και Παναιτωλικό που ο Παναθηναϊκός χτυπάει ΚΑΙ στο τέλος και διευρύνει τη νίκη του, δείχνοντας ότι δεν σταματάει και δεν εφησυχάζει.
Γενικότερα το νέο μεταγραφικό απόκτημα των πρασίνων από τον Πανιώνιο είχε πολύ καλή παρουσία και υπήρξαν στιγμές που έκανε τη διαφορά προσθέτοντας στο παιχνίδι της ομάδας αρκετά στοιχεία που έλειπαν.
Ελπιδοφόρο ντεμπούτο και από τον Μέστο. Ουδείς φυσικά αμφέβαλε για την ποιότητά του, παρά μονάχα για τον βαθμό ετοιμότητας. Με την παρουσία του ο Ιταλός ανέδειξε με το καλημέρα το (χρόνιο) πρόβλημα που υπήρχε στη θέση αυτή κάνοντας απλώς τα… βασικά. Αν συνεχίσει έτσι (η λογική λέει ότι θα ανέβει κι άλλο) ο Παναθηναϊκός θα ηρεμήσει μια και καλή από τη συγκεκριμένη πλευρά.
Κλείνοντας να μην ξεχάσουμε να πούμε ένα μεγάλο μπράβο στους οπαδούς του Παναθηναϊκού από τη Μυτιλίνη που έκαναν το γήπεδο ΛΕΩΦΟΡΟ. Πέρσι η διοίκηση της Καλλονής με το έτσι – θέλω δεν έδωσε εισιτήρια στον Παναθηναϊκό εν αντιθέσει με όλες τις υπόλοιπες ομάδες της Λίγκας. Φέτος, σε ένα νησί που έχουν μεγάλη δύναμη οι πράσινοι, είχαν 600-700 «τρελούς» στο πλευρό τους και φυσικά ήταν σαν να παίζουν στην έδρα τους.
ΥΓ: Ο Εσιέν άργησε πολύ να μπει και ξενέρωσε κόσμο και κοσμάκη. Ακόμη και έτσι πάντως, ακόμη και χωρίς τα παλιά του τρεξίματα, με τον τρόπο που δημιουργεί, την ποιότητα που έχει και τα ηγετικά του χαρακτηριστικά, ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα και στέκεται για πλάκα στο ΑΣΤΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ.
