Δεν ξέρω αν ο Τόμας Ερτό πει την ερχόμενη εβδομάδα το «ναι» για να ξανασμίξει με τον (αγαπημένο του προπονητή) Στραματσόνι και να αποτελέσει μέχρι το καλοκαίρι τον «αντι-Σάντσεθ» στον Παναθηναϊκό. Ετσι κι αλλιώς ακόμη και ο δανεισμός του 28χρονου Γάλλου a priori είναι μια αρκετά δύσκολη περίπτωση -αφού αντικειμενικά πρόκειται για στόπερ επιπέδου Serie Α, Σαμπιονά και Πρέμιερ Λιγκ- αλλά τουλάχιστον οι «πράσινοι» μπορούν να ποντάρουν στη... γοητεία που εξασκεί πάνω του ο Ιταλός κόουτς, σε συνδυασμό βέβαια με τις άκρες που διαθέτει ο «Στράμα» ειδικότερα στην Ουντινέζε και γενικότερα στο «κύκλωμα» του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Εγραφα χθες για τις άκρως ενδιαφέρουσες αγωνιστικές ιδέες και αλλαγές που προσπαθεί να περάσει στο «τριφύλλι» ο Στραματσόνι, έτσι ώστε να το κάνει πιο... πλουραλιστικό και απρόβλεπτο στη δημιουργία φάσεων και συγχρόνως πιο ελκυστικό σε σχέση με τη φετινή ομάδα του προκατόχου του. Καταλήγοντας με την πίστη πως αυτό που «μαγειρεύει» θα είναι καλύτερο από εκείνο του Αναστασίου, αλλά κρατώντας τις επιφυλάξεις μου για το αν θα αποδειχθεί και αποτελεσματικότερο. Ετσι κι εξωαγωνιστικά, συγκεκριμένα στα μεταγραφικά θέματα, η τωρινή παρουσία-ενεργοποίηση στο 100% του Στραματσόνι είμαι βέβαιος πως θα αποδειχθεί συνολικά καλύτερη-ωφελιμότερη για το κλαμπ (σε σχέση με την καλοκαιρινή λειτουργία του υπό των Φύσσα, Βόκολου, Αναστασίου) αλλά χωρίς να μπορώ να προβλέψω, για παράδειγμα, αν και πόσες μεταγραφές θα του βγουν άμεσα
Είναι, όμως, σημαντικό για τον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου, που δεν διαθέτει ούτε τις σοβαρές επαγγελματικές γνωριμίες και σχέσεις με μεγάλα διεθνή μανατζερικά γραφεία που έχει ο Ολυμπιακός, ούτε τα λεφτά που ξοδεύει ο Μαρινάκης, να εκμεταλλευτεί τη φήμη και τα κονέ του Στραματσόνι στην πατρίδα του έτσι ώστε να μπει σε «κανάλια» που θα τον ωφελήσουν. Κάτι που όπως φάνηκε μετά την απομάκρυνση του Νίκου Νταμπίζα δεν μπόρεσαν να το καταφέρουν ο ποδοσφαιρικός και ο τεχνικός του διευθυντής. Παρ' όλο που αυτήν τη φορά δαπανήθηκαν και αρκετά χρήματα συγκριτικά με την προηγούμενη 2ετία. Οι επιλογές Εσιέν, Βέμερ, Λουντ ακόμη και του Τελάντερ, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία (που δεν είναι του παρόντος να επεκταθούμε), έδειξαν βιασύνη, άγνοια και εντέλει ανικανότητα από πλευράς Φύσσα, Βόκολου.
Το γεγονός, λοιπόν, ότι την επομένη κιόλας του σοβαρού τραυματισμού του Σάντσεθ κι ενώ υπήρχε ο Σίλντενφελντ (αξιόπιστος, αλλά κακά τα ψέματα μοιάζει με ξαναζεσταμένο φαγητό, το οποίο μάλιστα ουσιαστικά είχαν απορρίψει την περασμένη άνοιξη οι Φύσσας-Βόκολος, γιατί διαφορετικά θα τον ανανέωναν με λιγότερα χρήματα από όσα δόθηκαν στον Ισπανό), ο Στραματσόνι σήκωσε το τηλέφωνο και «ψάχτηκε» στην Ιταλία για μια ποιοτική λύση (Ερτό) δείχνει και τη δυναμική του. Ενας προπονητής ο οποίος αναγκαστικά -με τις ευλογίες ασφαλώς του ιδιοκτήτη- λειτουργεί στο βρετανικό πρότυπο του μάνατζερ της ομάδας και που ο ίδιος θα κάνει όπου χρειάζεται τις επαφές για να φέρει παίκτες που θεωρεί ότι θα τον βοηθήσουν.
Με τον Στραματσόνι ο Παναθηναϊκός αποκτάει πρόσβαση στην Ιντερ, τη Μίλαν, την Ουντινέζε, τη Νάπολι αλλά και στα «κανάλια» -μιας συγκεκριμένης αλλά σπουδαίας αγοράς όπως η ιταλική, με τεράστια μάλιστα ικανότητα διείσδυσης στη Λατινική Αμερική- που βρίσκουν ή μετακινούν παίκτες, οι οποίοι μπορούν να αποδειχθούν «λαχεία». Τέτοιος μπορεί να είναι στην παρούσα φάση ο Εβανζελίστα, πόσω μάλλον ο Ερτό, εφόσον έρθουν από την Ουντινέζε.
Στο διά ταύτα: η συγκεκριμένη πόρτα που ανοίγει στον Αλαφούζο ο Στραματσόνι, αυτή δηλαδή του Πότσο -το αφεντικό εκτός από της Ουντινέζε και των Γρανάδα, Γουότφορντ- μπορεί κάλλιστα στο προσεχές μέλλον να αποδειχθεί «χρυσή» για την ελληνική ομάδα. Με την έννοια πως ο Πότσο ουσιαστικά διευθύνει ένα παγκόσμιο σούπερ μάρκετ παικτών, πολύ καλά οργανωμένο και με τεχνογνωσία που τουλάχιστον τώρα δεν υπάρχει αντίστοιχη στον Παναθηναϊκό. Τέτοιες στρατηγικές συνεργασίες κάνουν καλό, αρκεί βέβαια να έχεις φροντίσει και εσύ προηγουμένως για τον δικό σου σωστό μεταγραφικό προγραμματισμό. Νομίζω πάντως πως ο Αντρέα Στραματσόνι και σε αυτόν τον τομέα -εκτός δηλαδή από το αγωνιστικό- οδηγεί στον σωστό δρόμο τον ΠΑΟ...
