Αφού ηρεμήσαμε και τα είπαμε από την καλή και την ανάποδη για το χουνέρι που πήγαν να μας κάνουν στα Γιάννινα κι ας έφαγαν τα μούτρα τους, πάμε να δούμε δυο άλλα πραγματάκια, καθαρά αγωνιστικά. Όχι, πως τα όργια του κάθε «κόρακα» δεν αφορούν το αγωνιστικό σκέλος. Το αφορούν και το επηρεάζουν και με το παραπάνω και όποιος δεν σας το λέει για μένα σκοπίμως και εν γνώσει του το κρύβει και κάνει τον Κινέζο ή απλώς από… βλακεία. Αλλά πάμε παρακάτω, δεν είναι (πάλι) αυτό το θέμα μας.
Ας (ξανά) μιλήσουμε λοιπόν για τον Στραματσόνι. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τις γιορτές ο Ιταλός ήθελε αλλά δεν μπορούσε να περάσει πολλά από τα πράγματα που αφορούν τη φιλοσοφία του. Ελάχιστα είχε αλλάξει η ομάδα, οι ίδιες πάνω κάτω «ασθένειες» την ταλαιπωρούσαν. Κάτι εν μέρει λογικό, αφού θαύματα δεν γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη.
Όμως τις τελευταίες μέρες βλέπουμε ξεκάθαρα τις πρώτες σοβαρές αλλαγές και μπορούμε να πούμε πως αυτό που αρχίζει να φαίνεται είναι μια «ομάδα του προπονητή». ΠΡΟΣΟΧΗ για να μην παρεξηγηθούμε: Μιλάμε ΠΑΝΤΑ στο βαθμό που το επιτρέπει το χρονικό timing βεβαίως. Διότι ο… οποιασδήποτε κόουτς μεσούσης της σεζόν δεν μπορεί να αλλάξει και πολλά. Αυτά γίνονται το καλοκαίρι που στήνονται οι ομάδες από την αρχή και που δουλεύονται στις προετοιμασίες. Τότε θα κριθεί ΚΑΝΟΝΙΚΑ και αυτός και τότε θα δούμε ακριβώς τι ψάρια μπορεί να πιάσει.
Ένα από αυτά που ξεχωρίζει πάντως στον Στραματσόνι είναι πως δεν είναι δογματικός. ΟΚ, όλοι οι προπονητές έχουν τα κολλήματά τους και επιμένουν σε πράγματα που σε ορισμένους μπορεί να μοιάζουν εκτός λογικής, ο Ιταλός ωστόσο αν κάτι δεν του βγαίνει δεν θα το κυνηγήσει μέχρι θανάτου. Θα το πάρει αλλιώς, θα το αλλάξει.
Ξεκίνησε με 4-4-2 στην ευθεία, είδε πως δεν πάει πουθενά και το άλλαξε. Είναι σαφές πως στο μυαλό του έχει έναν πιο γρήγορο Παναθηναϊκό, που θα παίζει κυρίως από τα άκρα, με παίκτες καλούς στο ένας εναντίον ενός, «μπουκαδόρους», απρόβλεπτους, αλλά και κινούμενους σχετικά κοντά στον σέντερ φορ («forwords» που λέει και ο Κώστας ο «Μανώλο») και έτσι προσπαθεί να στήσει τον Παναθηναϊκό. Επέλεξε το 4-4-3 ενώ οι εντολές τους προς τη διοίκηση για τις μεταγραφές παίκτες με τέτοια χαρακτηριστικά αφορούν (Μπουμάλ) και τέτοιοι παίρνουν εκ νέου ευκαιρίες (Κλωναρίδης, Καλτσάς).
Είδε πως ο Πέτριτς με την κλάση που έχει αποδίδει καλύτερα μπροστά και τον έβαλε εκεί. Ο Κροάτης «εκμεταλλεύτηκε» και την προσωρινή απουσία του Μπεργκ και πήρε την ομάδα από το χέρι. Φυσικά και δεν λέμε πως ήταν σώνει και καλά λάθος του Αναστασίου που τον έβαζε πιο πίσω. Μα και αυτός επειδή ήξερε πόσο καλός παίκτης είναι ο Μλάντεν να τον χωρέσει ήθελε, να εκμεταλλευτεί την ποιότητά του και να τον έχει να «ταίζει» τους «καυτούς» Μπεργκ και Καρέλη που δικαίως ξεκινούσαν βασικοί.
Ακόμη και με τον Εσιέν τις προάλλες το πήρε το μήνυμα. Ο «Μιχάλης» απόντος και του Ζέκα και μην έχοντας τα ανάλογα τρεξίματα δημιούργησε άθελά του πρόβλημα ανασταλτικά. Ο Ιταλός έβαλε το πορτογαλικό «σκυλί» στη θέση του στον άξονα και πέρασε δίπλα του τον Εσιέν ο οποίος με την παγκόσμια κλάση που διαθέτει μπορεί να κάνει τη διαφορά με το πως φτιάχνει το παιχνίδι. Ακόμη και «σβηστός».
Είδε πως ο Νάνο δεν πατάει καλά (στον καθένα μπορεί να συμβεί για κάποιο διάστημα), δεν επέμεινε. Εβαλε στα Γιάννινα τον Πράνιτς στα αριστερά που σε αυτή τη θέση τόσο επί Γιάννη όσο και στην Κροατία ήταν και είναι αξιοπρεπέστατος και λύθηκε το θέμα.
Γενικώς πάντως θα πρέπει να επαναλάβουμε πως στην παρούσα φάση θαύματα κανείς δεν θα πρέπει να περιμένει . Η βελτίωση θα είναι δεδομένη. Για παράδειγμα στο δεύτερο ημίχρονο με Τρίπολη, Γιάννινα και στο ματς με Παναιτωλικό, η ομάδα ήταν πολύ ευχάριστη να την βλέπεις από τη μέσα και μπροστά, όμως δύσκολα θα κοπούν τα «πάνω – κάτω» (ποιος ξεχνάει το χάλι της Κομοτηνής) σε μια ομάδα πολύ ζορισμένη ψυχολογικά που κατέβηκε φέτος να κάνει τη διαφορά και ακόμη κανείς μέσα και γύρω της δεν έχει μπορέσει να ξεπεράσει και να συνέλθει πλήρως από τα καλοκαιρινά χαστούκια που την ακολουθούν ακόμη.
