Είχα χρόνια να φύγω έτσι χαρούμενος και γεμάτος μετά από ένα παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Αυτό το συναίσθημα το ένιωσα χτες και σε αυτό συνέβαλλαν πολλοί λόγοι. Αρχικά η προσμονή να μπεις πάλι στο σπίτι σου είναι κάτι μοναδικό από μόνο του. Το βαρετό και "κρύο" ΟΑΚΑ αντικαταστάθηκε από μια πραγματική έδρα που χαίρεσαι να βλέπεις αγώνα. Και αυτό το κατάλαβαν όλοι στη φάση του πέναλτι. Στο ΟΑΚΑ δεν θα το είχαμε κερδίσει ποτέ αυτό το πέναλτι. Δεύτερον στο γήπεδο και στην ομάδα πλέον επικρατεί υγεία και όχι μιζέρια και γκρίνια ελέω Βαρδινογιάννηδων. Τρίτον τα πρώτα μικρά δείγματα γραφής της ομάδας που χτίζει ο Αναστασίου. Ο Παναθηναϊκός θέλει πολύ δουλειά ακόμα και κάποιες προσθήκες μεσοεπιθετικά αλλά το σίγουρο είναι ότι φέτος θα είναι ομάδα με προσανατολισμό και ταυτότητα. Θα είναι ομάδα του προπονητή και θα ξέρει τι θα ζητάει στο γήπεδο και πως θα το πάρει. Απαρτίζεται από παίκτες που γουστάρουν να παίζουν για αυτή τη φανέλα και για αυτό τον κόσμο. Τα κυριότερα στοιχεία μέχρι τώρα του Παναθηναϊκού είναι το αδιάκοπο πρέσινγκ που ξεκινάει από ψηλά, οι αλληλοκαλύψεις, η κίνηση χωρίς τη μπάλα, η πάσα με τη μία και η προσπάθεια να επιτεθούν με συνδυασμούς αλλά και σουτ έξω από την περιοχή. Σαφώς η ομάδα θέλει δουλειά αλλά έχει και πολλά περιθώρια βελτίωσης. Είναι φανερό ότι οι μεταγραφές όλες είναι προσεγμένες και στοχευμένες στο στυλ ποδοσφαίρου που θέλει ο Αναστασίου και αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία. Αν ολοκληρωθούν και οι μεταγραφές των Ατζαγκούν , Πράνιτς, Ντιαρά η ομάδα θα ανέβει επίπεδο. Το κεφάλι κάτω λοιπόν και αυτό που χρειάζεται τώρα είναι δουλειά και νίκες που θα ανεβάσουν την ψυχολογία των μικρών.
Για τον κόσμο τι να πούμε; Απόλυτο συναίσθημα να βλέπεις το πέταλο της Θύρας 13 να μην σταματάει λεπτό να τραγουδάει και να ζητάει να μείνει ο Παναθηναϊκός για πάντα στη Λεωφόρο!
Κάτι όμορφο χτίζεται από την παρέα της Λεωφόρου!
