Όταν δεν μπορούν να τον σταματήσουν στο γήπεδο, αρχίζουν να ψάχνουν αλλού
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΤ
Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος για να καταλάβεις ότι ένας αντίπαλος αρχίζει να γίνεται πραγματικά ενοχλητικός. Σταματάς να ασχολείσαι μόνο με το τι κάνει η δική σου ομάδα και αρχίζεις να ψάχνεις πώς θα περιορίσεις τον άλλον. Και αυτή ακριβώς είναι η εικόνα που δημιουργεί ο Παναθηναϊκός μετά τους πρώτους δύο μήνες της σεζόν. Το Τριφύλλι δεν έκανε απλώς ένα καλό ξεκίνημα. Έχει δημιουργήσει μια πραγματικότητα στην οποία, όποιος θέλει να το αντιμετωπίσει, πρέπει πρώτα να βρει απαντήσεις στο δικό του παιχνίδι.
Πέντε στα πέντε στο πρωτάθλημα. Απόλυτο στις εγχώριες διοργανώσεις. Αήττητος στην Ευρώπη. Δεκατρία επίσημα παιχνίδια και μια ομάδα που ακόμη δεν έχει φτάσει στο αγωνιστικό της ταβάνι. Αυτό είναι το πραγματικό θέμα. Και ίσως αυτό να είναι που ενοχλεί περισσότερο.
Δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα
Ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να έχει ξεκινήσει με καλύτερες εμφανίσεις. Θα μπορούσε να έχει τελειώσει κάποια παιχνίδια πιο εύκολα. Θα μπορούσε να έχει περισσότερη ομοιογένεια. Όλα αυτά είναι απολύτως λογικά. Μιλάμε για μια ομάδα που άλλαξε προπονητή, ενίσχυσε το ρόστερ κατά τη διάρκεια των αγωνιστικών υποχρεώσεων και χρειάστηκε να διαχειριστεί συνεχόμενα παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την κατάσταση, δεν έχασε. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ένδειξη χαρακτήρα. Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται μόνο όταν όλα λειτουργούν στην εντέλεια. Κρίνονται κυρίως όταν ένα παιχνίδι στραβώνει, όταν η μπάλα δεν μπαίνει εύκολα στα δίχτυα και όταν χρειάζεται κάποιος να βγει μπροστά και να πάρει την κατάσταση πάνω του. Και ο Παναθηναϊκός το έχει κάνει ήδη αρκετές φορές.
Το 1-0 δεν χρειάζεται απολογία
Η νίκη απέναντι στην Καλαμάτα δεν ήταν το πιο θεαματικό αποτέλεσμα της σεζόν. Ήταν όμως νίκη. Και αυτό είναι που μετράει. Υπάρχει μια περίεργη λογική στο ελληνικό ποδόσφαιρο σύμφωνα με την οποία, όταν ένας μεγάλος σύλλογος κερδίζει χωρίς να εντυπωσιάσει, πρέπει να απολογηθεί για το αποτέλεσμα.
Όταν όμως χάνει βαθμούς, τότε αρχίζουν οι αναλύσεις για την «κρίση», την «πίεση» και τα «προβλήματα». Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι τέλειος. Χρειάζεται να συνεχίσει να κερδίζει. Και αυτό ακριβώς κάνει.
Το σημαντικότερο; Υπάρχει ακόμη περιθώριο βελτίωσης
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη διαφορά. Ο Παναθηναϊκός δεν παρουσιάζει ακόμη το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που βρίσκονται ακόμη σε διαδικασία προσαρμογής. Υπάρχουν παίκτες που δεν έχουν φτάσει στο 100% της αγωνιστικής τους κατάστασης.
Και υπάρχουν ακόμη σημαντικές μονάδες που μπορούν να ανεβάσουν επίπεδο ολόκληρη την ομάδα. Ο Παναθηναϊκός, δηλαδή, κερδίζει ενώ ακόμη χτίζεται. Αυτό είναι το στοιχείο που πρέπει να κρατήσουν όλοι. Γιατί η εικόνα μιας ομάδας που βρίσκεται στην κορυφή είναι σημαντική. Η προοπτική μιας ομάδας που μπορεί να γίνει ακόμη καλύτερη είναι ακόμη σημαντικότερη.
Τετέι, Ντε Φράι και η ποιότητα που κάνει τη διαφορά
Σε τέτοιες περιόδους χρειάζεσαι προσωπικότητες. Παίκτες που μπορούν να λύσουν ένα παιχνίδι ακόμη κι όταν η συνολική απόδοση δεν βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο. Ο Τετέι το έκανε με ένα γκολ που έδειξε την ποιότητά του. Ο Ντε Φράι προσφέρει την ασφάλεια και την προσωπικότητα που απαιτείται από έναν στόπερ αυτού του επιπέδου. Και όσο περνάει ο χρόνος, οι μονάδες αυτές θα δένουν περισσότερο μεταξύ τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παναθηναϊκός έχει πλέον τη δυνατότητα να κερδίζει με διαφορετικούς τρόπους. Άλλοτε με την ποιότητα. Άλλοτε με την ένταση. Άλλοτε με την άμυνα. Και άλλοτε με μια στιγμή ατομικής κλάσης. Αυτό δημιουργεί μια ομάδα πολύ πιο δύσκολη στην αντιμετώπιση.
Και υπάρχουν ακόμη Ουναΐ και Λιβάι
Εδώ είναι που τα πράγματα αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει πάρει ακόμη όσα μπορεί να πάρει από όλους τους ποδοσφαιριστές του. Ο Ουναΐ μπορεί να προσφέρει διαφορετικά χαρακτηριστικά στη μεσαία γραμμή και να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο κινείται η ομάδα. Ο Λιβάι μπορεί να δώσει ταχύτητα, ένταση, δύναμη και διαφορετική απειλή στην επίθεση.
Όταν αυτοί οι ποδοσφαιριστές βρεθούν στο επίπεδο που πραγματικά μπορούν να φτάσουν, η εικόνα θα έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Και τότε οι αντίπαλοι δεν θα έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο έναν καλό Παναθηναϊκό. Θα έχουν να αντιμετωπίσουν έναν Παναθηναϊκό με περισσότερες λύσεις.
Η διακοπή ήρθε στην κατάλληλη στιγμή
Οι τρεις εβδομάδες της διακοπής μπορούν να λειτουργήσουν ευεργετικά. Όχι επειδή υπάρχει ανάγκη να αλλάξει κάτι δραματικά. Αλλά επειδή υπάρχει ανάγκη να δουλευτούν οι λεπτομέρειες. Να ενσωματωθούν καλύτερα οι νέοι ποδοσφαιριστές. Να ανέβει η φυσική κατάσταση. Να αποκτήσει μεγαλύτερη συνοχή η ομάδα. Και κυρίως να μετατραπεί το καλό ξεκίνημα σε σταθερή αγωνιστική βάση.
Γιατί οι πέντε πρώτες αγωνιστικές δεν κρίνουν τίποτα. Δείχνουν όμως πολλά. Και αυτό που δείχνει ο Παναθηναϊκός είναι ότι φέτος δεν θέλει να περιμένει κανέναν.
Ας συνηθίσουν λοιπόν τη νέα πραγματικότητα
Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να ασχοληθεί με το τι λέγεται γύρω του. Δεν χρειάζεται να απαντά σε κάθε κριτική. Δεν χρειάζεται να μπαίνει σε κάθε συζήτηση. Η καλύτερη απάντηση βρίσκεται στο γήπεδο. Και μέχρι τώρα, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Δύο μήνες χωρίς ήττα. Πέντε νίκες στο πρωτάθλημα. Απόλυτο στις εγχώριες διοργανώσεις. Αήττητος στην Ευρώπη.
Και το σημαντικότερο; Η ομάδα ακόμη δεν έχει δείξει όλο το ταβάνι της. Αν λοιπόν κάποιοι ήδη ψάχνουν τον τρόπο για να περιορίσουν τον Παναθηναϊκό, ας συνεχίσουν να ψάχνουν. Το Τριφύλλι έχει πολύ πιο απλά πράγματα να κάνει. Να δουλεύει. Να βελτιώνεται. Να κερδίζει. Και να αφήσει το γήπεδο να μιλήσει.
Υ.Γ. Το πιο επικίνδυνο πράγμα για τους αντιπάλους ενός Παναθηναϊκού που ξεκινά με τέτοια αποτελέσματα δεν είναι ότι βρίσκεται ήδη στο 100%. Είναι ότι δεν βρίσκεται ακόμη στο 100%.
