Ορισμένες βραδιές δεν χρειάζονται τακτική ανάλυση, ούτε περίπλοκα διαγράμματα. Χρειάζονται μόνο έναν αριθμό. Στη Λεωφόρο, απέναντι στον ΠΑΟΚ, αυτός ο αριθμός ήταν πέντε. Πέντε τελικές προσπάθειες σε ημιτελικό Κυπέλλου. Πέντε τελικές σε ένα από τα πιο κρίσιμα παιχνίδια της σεζόν. Και αυτή η στατιστική δεν εκθέτει μόνο τους παίκτες ή τον προπονητή — εκθέτει κυρίως τη διοίκηση.
Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε χωρίς καθαρό τρόπο ανάπτυξης, χωρίς δημιουργική σύνδεση κέντρου–επίθεσης και χωρίς προσωπικότητα στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε το παιχνίδι του σχεδόν ανενόχλητος, έλεγξε τον ρυθμό και απειλήθηκε ελάχιστα. Οι «πράσινοι» έμοιαζαν περισσότερο με ομάδα που προσπαθεί να αντέξει, παρά με ομάδα που κυνηγά πρόκριση.
Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Πώς γίνεται μια ομάδα με στόχο τίτλους να φτάνει στον Φεβρουάριο και να δείχνει τόσο φτωχή δημιουργικά; Πώς γίνεται σε νοκ άουτ παιχνίδι στην έδρα σου να μην μπορείς να παράξεις ούτε πίεση, ούτε φάσεις, ούτε έστω μια στοιχειώδη πολιορκία στο τέλος;
Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στον πάγκο. Βρίσκεται κυρίως στα γραφεία.
Ο σχεδιασμός του ρόστερ άφησε εμφανή κενά σε ποιότητα και φαντασία. Η ομάδα δεν έχει σταθερό δημιουργό που να «ξεκλειδώνει» κλειστές άμυνες, δεν έχει εξτρέμ που να κερδίζει συστηματικά καταστάσεις στο ένας εναντίον ενός, δεν έχει δεύτερο επιθετικό πλάνο όταν το βασικό μπλοκάρει. Κι αυτά δεν είναι προβλήματα φόρμας — είναι προβλήματα δομής.
Σε τέτοια ματς δεν κρίνεται μόνο η τακτική προσέγγιση. Κρίνεται αν έχεις χτίσει ένα σύνολο με λύσεις, βάθος και εναλλακτικούς τρόπους να επιτεθεί. Ο Παναθηναϊκός έδειξε πως όταν το αρχικό του πλάνο δεν λειτουργεί, απλώς… δεν υπάρχει δεύτερο.
Η διοίκηση είχε μπροστά της ολόκληρη μεταγραφική περίοδο για να προσθέσει ποιότητα κυρίως στον άξονα που θα έκανε τη διαφορά σε βραδιές πίεσης. Αντί γι’ αυτό, η ομάδα εμφανίζεται «στεγνή» από έμπνευση και επικίνδυνη μόνο σποραδικά και μεμονωμένα. Και η στατιστική των πέντε τελικών είναι η πιο σκληρή, αδιάψευστη απόδειξη.
Ο κόσμος μπορεί να ανεχτεί μια ήττα. Δύσκολα όμως ανέχεται μια ομάδα που δείχνει να μην έχει τα εργαλεία για να παλέψει πραγματικά. Γιατί τότε η συζήτηση δεν αφορά τη φόρμα ή μια κακή βραδιά — αφορά τις επιλογές αυτών που σχεδίασαν το σύνολο.
Και στη Λεωφόρο, αυτό που φάνηκε ξεκάθαρα ήταν πως στα πιο κρίσιμα ματς της χρονιάς, ο Παναθηναϊκός μπήκε… γυμνός.
