Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Όχι με συνθήματα, όχι με δικαιολογίες, όχι με «θα δούμε». Με αποφάσεις. Ο Παναθηναϊκός δεν αντέχει άλλη στασιμότητα, άλλη μετριότητα, άλλη ανακύκλωση επιλογών που εδώ και χρόνια δεν τον πάνε ούτε ένα βήμα μπροστά.
Η ευθύνη είναι θεσμική
Η ευθύνη βαραίνει όσους σχεδιάζουν, επιλέγουν και επιμένουν. Όταν μια ομάδα επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, δεν φταίει η τύχη ούτε η διαιτησία. Φταίει ο σχεδιασμός. Φταίει η ανοχή. Φταίει η απουσία αξιολόγησης με αυστηρά αγωνιστικά κριτήρια.
Ριζική αλλαγή σημαίνει πράξεις
Αν έχει πράγματι αποφασιστεί ριζική αλλαγή, τότε αυτή πρέπει να εφαρμοστεί τώρα. Χωρίς εκπτώσεις. Χωρίς συναισθηματισμούς. Χωρίς «είναι καλό παιδί» και «έδωσε ό,τι μπορούσε». Ο Παναθηναϊκός δεν είναι χώρος κοινωνικής αποκατάστασης ούτε πείραμα υπομονής.
Η ομάδα χρειάζεται ποδοσφαιριστές που:
-
κάνουν διαφορά στο γήπεδο,
-
αντέχουν την πίεση του μεγέθους του συλλόγου,
-
έχουν συνέπεια, ένταση και προσωπικότητα.
Όσοι δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια, απλώς δεν κάνουν για τον Παναθηναϊκό. Τόσο απλά.
Τέλος στη μετριότητα
Η διαρκής παρουσία παικτών που δεν ανεβάζουν το επίπεδο –ατομικά και συλλογικά– έχει κοστίσει αγωνιστικά, ψυχολογικά και θεσμικά. Έχει φθείρει το brand του συλλόγου, έχει κουράσει τον κόσμο και έχει μετατρέψει τη λέξη «πρωταθλητισμός» σε ευχή αντί για στόχο.
Η μετριότητα δεν διορθώνεται με υπομονή. Διορθώνεται με αποφασιστικότητα.
Σκούπα στο πλάνο, όχι στα λόγια
Δεν ζητά κανείς θαύματα. Ζητά καθαρό πλάνο, αξιολόγηση χωρίς παρωπίδες και τολμηρές αποφάσεις. Όποιος δεν μπορεί να υπηρετήσει αυτό το πλάνο, αποχωρεί. Χωρίς δράματα. Χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις. Με σεβασμό στον σύλλογο.
Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται restart. Όχι επικοινωνιακό. Αγωνιστικό.
Το μήνυμα προς τα πάνω
Η υπομονή του κόσμου εξαντλήθηκε. Όχι γιατί χάθηκαν τίτλοι, αλλά γιατί χάθηκε η αίσθηση προόδου. Αν δεν υπάρξει άμεση και καθολική εφαρμογή της «ριζικής αλλαγής», τότε το πρόβλημα δεν είναι οι παίκτες.
Είναι αυτοί που αποφασίζουν γι’ αυτούς.
Ώρα μηδέν. Τώρα.
