Αυτό που βλέπουμε πλέον από τον Παναθηναϊκό δεν είναι απλώς κακή εικόνα. Δεν είναι «κοιλιά», δεν είναι «ατυχία», δεν είναι «κακή βραδιά». Είναι μια δομική αποτυχία, ένα ρόστερ φτιαγμένο σε σαθρά θεμέλια, με παίκτες που όχι μόνο δεν μπορούν να σταθούν στο επίπεδο που απαιτεί ο σύλλογος, αλλά σέρνουν και την ομάδα στον πάτο με τις ίδιες επαναλαμβανόμενες γκάφες.
Και όταν μια ομάδα επαναλαμβάνει κάθε εβδομάδα τα ίδια εγκληματικά λάθη, δεν μιλάς πια για μεμονωμένα περιστατικά. Μιλάς για ένα ρόστερ που χρειάζεται ολοκληρωτικό κάψιμο. Από την αρχή. Χωρίς συναισθηματισμούς. Χωρίς «ίσως» και «αν».
Μλαντένοβιτς – ο αρχιτέκτονας της αυτοκαταστροφής
Ο Μλαντένοβιτς έχει καταφέρει κάτι αξιοθαύμαστο: να μη δημιουργεί ποτέ αίσθηση ασφάλειας. Κάθε του παιχνίδι είναι μια ανοιχτή πληγή, ένα λάθος που περιμένει να γίνει. Πλέον, όταν η μπάλα πάει προς το μέρος του, δεν αναρωτιέσαι αν θα γίνει ζημιά. Αναρωτιέσαι πότε.
Ντραγκόφσκι – ο «αναστενάρης» κάτω από τα δοκάρια
Ένας τερματοφύλακας που αντί να εμπνέει εμπιστοσύνη, μεταφέρει άγχος σε όλη την άμυνα. Κακές αποκρούσεις, ασταθείς έξοδοι, καθυστερημένες αντιδράσεις. Και όλα αυτά χωρίς την παραμικρή αίσθηση ηγετικού ρόλου. Ο Παναθηναϊκός παίζει κάθε ματς με το φόβο της επόμενης γκέλας του.
Γεντβάι & Πάλμερ Μπράουν – η κεντρική άμυνα που λυγίζει με ένα φύσημα
Αν το κέντρο άμυνας είναι η ραχοκοκαλιά μιας σοβαρής ομάδας, τότε ο Παναθηναϊκός έχει… λαστιχένια σπονδυλική στήλη.
Αργές αντιδράσεις, λάθος τοποθετήσεις, κακή νοοτροπία, ερασιτεχνικά μαρκαρίσματα. Αντί να επιβάλουν ρυθμό, επιβάλλουν πανικό.
Τετέ – η χαμένη ευκαιρία που έγινε συνήθεια
Ένα τετ α τετ στο 89’ που σε άλλη ομάδα θα τελείωνε το ματς και το άγχος. Για τον Τετέ, όμως, είναι απλώς άλλη μια φάση που δείχνει την έλλειψη τεχνικής, αυτοσυγκέντρωσης και ψυχραιμίας.
Δεν γίνεται να λέγεσαι επιθετικός και να μη μπορείς να κάνεις ούτε ένα καθαρό πλασέ.
Το πρόβλημα δεν είναι οι διαιτητές – είναι αυτό το ρόστερ
Εδώ και καιρό ψάχνουμε δικαιολογίες. Διαιτησία, VAR, συγκυρίες, τραυματισμοί. Η αλήθεια όμως είναι ξεκάθαρη:
Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να γίνει ανταγωνιστικός με παίκτες που κάνουν τα ίδια λάθη κάθε εβδομάδα.
Χρειάζεται restart – όχι «βελτίωση»
Με ημίμετρα, με μπαλώματα και με ανοχές, δεν πάει πουθενά αυτή η ομάδα.
Το ρόστερ χρειάζεται συθέμελα γκρέμισμα.
Όχι 2-3 αλλαγές. Όχι επιλογές «να δούμε αν θα στρώσει».
Μιλάμε για πλήρη κατεδάφιση και χτίσιμο από το μηδέν, με παίκτες που:
-
έχουν ποιότητα,
-
έχουν χαρακτήρα,
-
έχουν προσωπικότητα,
-
ξέρουν πού παίζουν και τι σημαίνει Παναθηναϊκός.
Διαφορετικά, κάθε σεζόν θα ζούμε τα ίδια: ένα καράβι γεμάτο τρύπες που το επιδιορθώνουμε πρόχειρα, ενώ βυθίζεται μπροστά στα μάτια μας.
