Για τον Παναθηναϊκό αυτό δεν ισχύει και έχει αποδειχτεί πανηγυρικά. Το υλικό που κατέβασε ο Στραματσόνι «μεγάλωσε» μέσα σε 90 λεπτά τον άξιο και μαχητικό Ηρακλή που κατέβηκε στο γήπεδο με... το ρόπαλο στο χέρι και στην ουσία πήρε δίκαια το φιλί της ζωής.
Οι «πράσινοι» για άλλη μια φορά, ήταν τραγικοί. Τόσο που σε κάνουν να αναρωτιέσαι που θα σταματήσει η κατηφόρα στην απόδοσή τους, αν και... δεύτεροι μαζί με τον Πανιώνιο στη βαθμολογία, τόσο που προσεύχεσαι να έρθει η στιγμή να σηκώσουν κεφάλι αγωνιστικά και να σταθεροποιηθούν επιτέλους σε ένα σημείο για να μπορέσουν να τραβήξουν μπροστά.
Από τη μία πλευρά ο Τριανταφυλλόπουλος με τον Αμπέντ και από την άλλη ο Πράνιτς με τον Ατζαγκούν, θύμιζαν βάρκα χωρίς κουπιά, Καρέλης-Μπεργκ μπροστά αποκομμένοι από τον κόσμο σα ναυαγοί και μπροστά από τον Στιλ ο Ταυλαρίδης να προκαλεί μόνο φόβο... στους συμπαίκτες του.
Όλα αυτά συμβαίνουν όχι επειδή οι παραπάνω είναι κακοί ποδοσφαιριστές. Ούτε επειδή είναι πρωτάρηδες, ούτε επειδή ψάρωσαν από το καυτό Καυτανζόγλειο των 5.000 οπαδών. Όλα αυτά φοβάμαι ότι είναι τα απόνερα από τη διοικητική τρικυμία, στη φουρτουνιασμένη βεβαίως Super League. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το τριφύλλι δεν έχει δίκιο σε πολλές από τις περιπτώσεις που φωνάζει. Σου δίνεται όμως η αίσθηση που αρχίζει και γίνεται βεβαιότητα ότι από Τετάρτη-Πέμπτη που θα μάθουμε τους διαιτητές, θα φωνάξουν στον Παναθηναϊκό, όποιος κι αν τους σφυρίξει. Το περασμένο Σάββατο κυριολεκτικά το τερμάτισαν και το μόνο που δε μας είπαν είναι ότι ο Παππάς βγήκε έξω κι άρχισε να τα κάνει όλα καλοκαιρινά. Προαναγγέλλουν συλλαλητήρια και μία μέρα μετά το ξανασκέφτονται. Ο Αλαφούζος αφήνει διαρροές για παραίτηση και φυσικά (πάλι καλά) δεν τις συνέχισε, ούτε τις έκανε πράξη. Με λίγα λόγια, νευρικότητα...
Η συνολικά εικόνα δεν βγάζει υγεία. Και πώς να «μυρίζει» από δαύτη στο σαθρό ποδοσφαιρικό και κοινωνικό περιβάλλον, θα μου πείτε. Σωστό κι αυτό, αλλά δεν αποτελεί άλλοθι για να τα πάρεις όλα μονόπαντα, να φωνάζεις τόσο πολύ την κακοτυχία σου σε σημείο που να σου γυρίζει μπούμερανγκ η... κακομοιριά.
Τόσο χαμηλής ποιότητας ποδόσφαιρο, τόσο πεσμένη ψυχολογία που βλέπεις στο πρόσωπο του Μπεργκ και την είδαμε στο απαράδεκτο και αντιαθλητικό μαρκάρισμα του Νίνη, αν δεν είναι ανεξήγητη, τότε σίγουρα έχει σχέση και συνδέεται απευθείας με τον αέρα που αποπνέουν οι διοικητικοί χειρισμοί.
Σκεφτείτε κι άλλες παραμέτρους: το ντέρμπι δεν παίχτηκε για τους λόγους που όλοι ξέρουμε, άσχετα αν είναι υπαίτια 100% η ομάδα του Αλαφούζου, ή 50% ή καθόλου. Το θέμα είναι ότι δεν έγινε το ματς στο οποίο μεγάλο φαβορί ήταν ο Ολυμπιακός. Αν οι πράσινοι κέρδιζαν, ενδεχομένως να ανέβαιναν με άλλο ύφος στη Θεσσαλονίκη. Αν όμως δεν κέρδιζαν, τότε τα πράγματα να γίνονταν ακόμα χειρότερα, με δεδομένο ότι δεν θα ευσταθούσε καμία δικαιολογία, όπως υπάρχει τώρα έστω και θεωρητικά, είτε επικαλεστούμε την πρώτη του Στραματσόνι, είτε του Εσιέν, είτε το πέναλτι που ζητήθηκε και που δεν φαίνεται να υπήρξε.
Συμπέρασμα; Ο Παναθηναϊκός, οι παίκτες του Παναθηναϊκού δείχνουν οι πιο προβληματισμένοι επαγγελματίες αυτή τη στιγμή στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Κομίνης στο Καυτανζόγλειο δεν τους πήγε κόντρα. Ισα-ίσα τους χαρίστηκε στην περίπτωση που ο Νίνης εκσφενδονίζει αυτή την κωλοπαιδαρίστικη κλωτσιά στον Σαραμάντα. Και πάλι τίποτα, παρά 1-2 αναλαμπές του ετοιμοθάνατου.
Ίσως τα παραπάνω να μη συνδέονται μεταξύ τους με την καμία. Ίσως να είναι σκόρπιες σκέψεις. Τίποτα δεν είναι σίγουρο παρά μόνο ένα: αν για την υπαιτιότητα των επεισοδίων στη Λεωφόρο οι απόψεις διίστανται, για την υπαιτιότητα της φετινής ασταθούς και κάτω του μετρίου απόδοσης δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Είναι όλη του προέδρου και των συνεργατών του.
