Μας τα ’χαν κάνει… κασέτα με τις «διαστημικές μετρήσεις», τα εργομετρικά και τις υποσχέσεις για ομάδα που θα τρέχει μέχρι το 95’. Και τι βλέπουμε στο γήπεδο; Το ίδιο έργο ξανά και ξανά: κατάρρευση μετά το 70’, παίκτες να σέρνονται, και κάθε προβάδισμα να μετατρέπεται σε… ανέκδοτο.
Ο Παναθηναϊκός φέτος έχει καταφέρει να «χτίσει» το πιο περίεργο σερί: να προηγείται και στα τρία παιχνίδια που έδωσε, αλλά στο τέλος είτε να ισοφαρίζεται είτε να χάνει. Μια ομάδα που μοιάζει να ξεκινάει με όρεξη, να δημιουργεί, να δείχνει ότι θα «καθαρίσει» το ματς, αλλά μόλις περάσει η ώρα, πέφτει σαν χάρτινος πύργος.
Η αρχή έγινε με τον Λεβαδειακό στη Λεωφόρο. Γκολ από το πρώτο λεπτό, αλλά ποτέ το «κλείδωμα» του αγώνα. Και ποιος ισοφάρισε; Ο παλιός γνώριμος, Βέρμπιτς. Μετά ήρθε η Κηφισιά στον Βόλο: οι «πράσινοι» γύρισαν το σκορ, αλλά στο τέλος αυτοί που πανηγύριζαν ήταν οι νεοφώτιστοι, με το 3-2 να αποτυπώνει όλη την ανικανότητα να κρατηθεί ένα αποτέλεσμα.
Και φυσικά, το κερασάκι στην τούρτα ήρθε στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Με τον Κόντη πλέον στον πάγκο, ο Παναθηναϊκός πήρε κεφάλι με τον Ντέσερς, αλλά και πάλι έμεινε από δυνάμεις και ιδέες. Οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν ό,τι ήθελαν στο δεύτερο ημίχρονο και ο Ελ Κααμπί στο 90+ έγραψε το τελικό 1-1.
Το μοτίβο είναι ξεκάθαρο: ο Παναθηναϊκός ξεκινάει δυνατά, φτιάχνει, αλλά στο τέλος γκρεμίζει. Αν αυτή είναι η περίφημη «προετοιμασία» και τα «τρομερά εργομετρικά», τότε οι αριθμοί μπορεί να βγαίνουν στα χαρτιά, αλλά στο χορτάρι οι παίκτες λυγίζουν. Και όταν μια ομάδα δεν αντέχει ούτε ψυχικά ούτε σωματικά, τότε όλα τα υπόλοιπα είναι απλά λόγια του αέρα.
