Στο Ελσίνκι, ο Παναθηναϊκός δεν ηττήθηκε απλώς από τη Βίκινγκουρ. Υποχρεώθηκε να αγωνιστεί ουσιαστικά με εννέα παίκτες για ένα ολόκληρο ημίχρονο, καθώς οι Γερεμέγεφ και Μαντσίνι ήταν απελπιστικά κακοί, ανύπαρκτοι στον αγωνιστικό χώρο, χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό στην ομάδα.
Ο Σουηδός επιθετικός συνεχίζει να αποδεικνύει πως η απόκτησή του ήταν μία από τις πλέον αποτυχημένες επιλογές των τελευταίων ετών. Δίχως εκρηκτικότητα, δίχως κίνηση, δίχως καν την ικανότητα να σταθεί σε ένα ματς τέτοιου επιπέδου, δεν μπόρεσε ούτε να απειλήσει ούτε να συνεισφέρει στο παιχνίδι της ομάδας.
Ο Μαντσίνι, από την πλευρά του, έμοιαζε χαμένος μέσα στο γήπεδο. Αναιμικός, χωρίς καθαρή σκέψη και με ανύπαρκτη συνεισφορά τόσο δημιουργικά όσο και ανασταλτικά, έδειξε ξανά ότι δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος του ρόλου του στον Παναθηναϊκό.
Το ερώτημα που βασανίζει τους φιλάθλους είναι απλό: Γιατί αυτοί οι δύο παρέμειναν στο ρόστερ; Και κυρίως, γιατί τον Ιανουάριο δεν έγιναν μεταγραφικές κινήσεις για την αντικατάστασή τους; Ο Παναθηναϊκός πήγε στην πιο κρίσιμη φάση της σεζόν με δύο παίκτες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και το πλήρωσε με μία ήττα-ντροπή.
Όταν μία ομάδα επιλέγει να μείνει στάσιμη αντί να ενισχυθεί, η αποτυχία γίνεται σχεδόν αναπόφευκτη. Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτό.
