Ολοι σε φωνάζαν αρχηγό...
Φραγκίσκος Αλβέρτης
Καλοκαίρι του 1990 ήταν, όταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος πήρε την μεγάλη απόφαση. Απόφαση που ξεσήκωσε μεγάλες αντιδράσεις τότε για να δικαιωθεί τελικά στην πορεία του χρόνου. Τότε που έδωσε ένα πολύ μεγάλο για την εποχή ποσό συν τον πολίστα Σελετόπουλο, για να φέρει στην ομάδα μπάσκετ έναν νεαρό παίκτη από τη Γλυφάδα. Το όνομά του, Φραγκίσκος Αλβέρτης. Ο παίκτης που έμελλε να γίνει σύμβολο για την ομάδα του Παναθηναϊκού, ο παίκτης που αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην παλιά και τη νέα γενιά παικτών. Που έμαθε από τους παλιούς και δίδαξε τους νέους. Που «μαθήτευσε» δίπλα στον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Ντομινίκ Ουίλκινς, τον Βράνκοβιτς, τον Βολκόφ, τον Πάσπαλιε, που αγωνίστηκε δίπλα στον Μποντίρογκα, τον Ράτζα, τον Ρέμπρατσα, που «δίδαξε» τον Διαμαντίδη.
Και μέσα από αυτή την πορεία, πορεία 19 ολόκληρων χρόνων, διαμόρφωσε την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του. Κέρδισε σεβασμό και εκτίμηση. Εγινε αρχηγός με ό,τι σημαίνει αυτή η λέξη. Ηγέτης. Αυτός που θα παροτρύνει τους συμπαίκτες του και θα τους βοηθήσει να αποβάλλουν το άγχος. Αυτός που δεν φοβάται να πάρει τον αγώνα στις πλάτες του στις κρίσιμες στιγμές. Αυτός που θα λειτουργήσει ως κυματοθραύστης στα δύσκολα. Αυτός που θα φροντίζει να κρατηθούν οι ισορροπίες στα αποδυτήρια.
Ίσως ο μεγαλύτερος έλληνας σουτέρ. Οτι και να γράψεις για αυτόν ειναι λίγο. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Τα χρόνια στην Πανάθα (απο τον κατάμεστο Τάφο – μέχρι το sold out OAKA), τους συνεχόμενους τίτλους, τα ευρωπαικά, τα αξέχαστα τρίποντα, τις συνεχόμενες σφαλιάρες στα ντέρμπυ με τον σύλλογο φιλάθλων, χιλιάδες αναμνήσεις σε κατακλύζουν όταν κάποιος αναφέρει το όνομα αυτό.
Φραγκίσκος Αλβέρτης. Ενα όνομα, μια ιστορία. Μαζί με τον μέγιστο Ομπράντοβις, η σύγχρονη ιστορία του μπασκετικού Παναθηναικού. Παρόν σε όλους σχεδόν τους τιτλους της αναγέννησης του τμήματος, σαν παίχτης.
Και αν δεκαεννιά χρόνια στο παρκέ είναι μια ολόκληρη ζωή, δεκαεννιά χρόνια στην ίδια ομάδα είναι μια πραγματική ευλογία. Ο,τι καλύτερο μπορεί κανείς να ονειρευτεί.
Πώς το έλεγε εκείνο το πανό; Οτι όσους τίτλους έχει ο Αλβέρτης μόνος του δεν έχει στο σύνολο ο Ολυμπιακός; Κάπως έτσι! Σε 19 χρόνια καριέρας κέρδισε 25 τίτλους. Πόσο ευλογημένος μπορεί να είναι αυτός ο παίκτης. Μετρήστε:
11 Πρωταθλήματα (1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009)
8 Κύπελλα (1993, 1996, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009)
5 Ευρωπαϊκά (1996, 2000, 2002, 2007, 2009)
1 Διηπειρωτικό (1996)
Πώς να μην πάθει μετά ...υπερκούπωση ο Αρχηγός;
ΥΓ 1. “Η φανέλα σου, θα κυματίζει πάντα στην οροφή του ΟΑΚΑ συνδεδεμένη με την αναγέννηση του τμήματος, που έμελλε να εξελιχθεί ΣΕ ΔΥΝΑΣΤΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ, ΜΕ 6 ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΣΕ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 10 ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ ΣΕ ΦΑΙΝΑΛ 4.
ΥΓ 2. Ο πανηγυρισμός του Αρχηγού του Παναθηναϊκού στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2009 μαζί με τον Δημήτρη Διαμαντίδη, μετά από κάλεσμα του «διαδόχου» του, αποδεικνύει του λόγου το αληθές…
Τι είπα διάδοχος….???? ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΛΟΙΠΟΝ……..
Είναι ο αθλητής της τελευταίας στιγμής. Αυτός που την κρίσιμη ώρα αναλαμβάνει την ευθύνη και σχεδόν πάντα καταφέρνει να φέρει εις πέρας την αποστολή του.
Αυτός που δε λυγίζουν τα πόδια του την ώρα της ευθύνης.
Αυτός που είναι μέσα στο παρκέ ταυτόχρονα προπονητής, αρχηγός, ρολίστας, εμψυχωτής και οπαδός μαζί.
Στρατηγός και στρατιώτης.
Μπορώ να πω πως τόσα χρόνια δεν έχω δει άλλο αθλητή να μεταμορφώνεται κάθε φορά στα τελευταία λεπτά του αγώνα και να μετατρέπει το αδύνατο σε δυνατό.
Θυμάμαι έναν αγώνα Ευρωλίγκας όπου ο Παναθηναικός 75 δευτερόλεπτα πριν λήξει ο αγώνας έχανε 66-71 από την Ολύμπια Λιουμπλιάνας. Και ο Διαμαντίδης πέτυχε σε αυτά τα 75 δευτερόλεπτα 13 πόντους, σκοράροντας μόνο αυτός απ την ομάδα, στέλνοντας τον αγώνα στην παράταση με 79-79 σκορ.
Θυμάμαι ένα συγκλονιστικό αγώνα στο ΣΕΦ Ολυμπιακός-Παναθηναικός, όπου ο Διαμαντίδης κρίνει τον αγώνα με ένα ανέλπιστο κλέψιμο της μπάλας, μέσα απ τα χέρια του αντιπάλου του, 5 μόλις δευτερόλεπτα πριν τη λήξη και δίνει τη νίκη στην ομάδα του.
Σε ένα άλλο αιώνιο ντέρμπι, ο Διαμαντίδης είκοσι περίπου δευτερόλεπτα πριν τη λήξη κάνει ένα σπριντ διασχίζοντας όλο το γήπεδο και προλαβαίνει και κάνει μια απίστευτη τάπα στον Άκερ του Ολυμπιακού, που με καλάθι θα του έδινε πιθανότατα τη νίκη και το πρωτάθλημα.
Τον τελικό της Ευρωλίγκας, ενάντια στην μεγάλη ΤΣΣΚΑ Μόσχας, τον μετέτρεψε σε προσωπική μονομαχία με τον επίσης σπουδαίο Θοδωρή Παπαλουκά, με νικητή όμως τον ίδιο, σε ένα συγκλονιστικό τελικό.
Επίσης, ο Διαμαντίδης με τρίποντο στην εκπνοή του χρόνου του αγώνα, δίνει τη νίκη στην Εθνική Ελλάδος επί της Γαλλίας, στέλνοντάς την στον τελικό όπου κατέκτησε το 2ο ευρωπαικό της κύπελλο.
Απέναντι στους σχεδόν ανίκητους Ισπανούς έπαιζε μόνος του στο ευρωπαικό της Τουρκίας και παραλίγο να τους κερδίσει μόνος του.
Σαν highlight της καριέρας του θυμάμαι την καταπληκτική τάπα που είχε ρίξει στον μεγάλο και πανύψηλο Duncan, στον ημιτελικό εναντίον των ΗΠΑ, τις οποίες κέρδισε η εθνική ομάδα της Ελλάδας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Και είναι και τόσα άλλα που έχει κάνει αυτός ο θαυματοποιός του μπάσκετ. ΄
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;
Είναι τόσες οι συγκινήσεις που έχει προσφέρει στους φιλάθλους, που είναι αμέτρητες.
Και δεν μπορούν εύκολα να αποτυπωθούν σε ένα κείμενο. Ούτε καν σε ένα βίντεο.
Είναι όλα τυπωμένα μέσα μας, στις χαρές και στις πίκρες που δίνει ο αθλητισμός- χαρές στους νικητές, πίκρες στους ηττημένους.
Αλλά ακόμη και γι αυτούς, είναι γλυκές οι πίκρες γιατί νιώθουν πως έχασαν από έναν τεράστιο αθλητή.
Απαρνήθηκε την καριέρα και τα λεφτά που του προσέφεραν στο ΝΒΑ, για να μείνει στην Ελλάδα και στον Παναθηναικό, φανερώνοντας για άλλη μια φορά κάποια στοιχεία του χαρακτήρα του. Θεωρεί πως η ζωή του έχει φερθεί πολύ καλά σχετικά με την καριέρα του για να της φερθεί με απληστία και να πάει να αναζητήσει την ψεύτικη δόξα. Αν μη τι άλλο, αυτό μου δηλώνει ότι ο άνθρωπος αυτός έχει αξίες και παρότι επαγγελματίας, και μάλιστα με καλό συμβόλαιο, πάνω απ' όλα θέτει τις αρχές του και όχι τη δίξα και το χρήμα. Όπως για παράδειγμα έπραξε πολλάκις ο Βασίλης Σπανούλης.
Είναι πολύ καλός πλέι μέικερ. Και αποδεικνύεται και από το ότι είναι ο ρέκορντμαν σε ασίστ στην ιστορία της Α1 μπάσκετ και προσεχώς στην ευρώπη (είναι δευτερος)
Επίσης είναι ο κορυφαίος αμυντικός στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια. Διόλου τυχαία ψηφίζεται ως ο καλύτερος αμυντικός της Ευρωλίγκα συνεχώς από το 2005.
Είναι ο ρέκορνταμν και στα κλεψίματα στην ιστορία της Α1.
Είναι επίσης σπάνια η επίδοσή του στα κοψίματα (τάπες) για πλέι μέικερ.
Και όταν χρειαστεί... σκοράρει κατά το δοκούν.
Το πολυθρύλητο pick'n'roll, στο οποίο βασίστηκαν οι επιτυχίες του Παναθηναικού και της Εθνικής Ελλάδος τα τελευταία χρόνια, είναι η ειδικότητά του. Και καμιά φορά μπορεί σε ένα παιχνίδι να είναι λίγο υποτονικός. Αλλά όταν φτάσει το τελευταίο πεντάλεπτο... το μάτι του γυαλίζει, τα ρουθούνια του βγάζουν φλόγες και τα πόδια του φτερά! Και κάνει τα αδύνατα δυνατά!
Είναι σπουδαίος, τα κάνει όλα και... συμφέρει!
Είναι ένας αθλητής με 3 ευρωπαικά κύπελλα στην συλλογή του με τον Παναθηναικό, 8 πρωταθλήματα και 8 κύπελλα Ελλάδας.
Με χρυσό μετάλλιο με την Εθνική ομάδα στο Ευρωπαικό του 2005 και ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο του 2006.
Με αμέτρητες προσωπικές διακρίσεις.
Εξάλλου είναι ο αρχηγός και ηγέτης της πιο επιτυχημένης ελληνικής ομάδας όλων των εποχών, της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναικού. Της μόνης ελληνικής ομάδας που κατάφερε να χτίσει "δυναστεία" στο ευρωπαικό μπάσκετ όντας η πιο επιτυχημένη ομάδα της τελευταίας εικοσαετίας…. Σύντομα η φανέλα με το νούμερο 13 θα κοσμεί την οροφή του ΟΑΚΑ δίπλα σε αυτή του ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΑΛΒΕΡΤΗ να μας υπενθυμίζει την βαριά κληρονομιά που αφήνουν αυτοί οι 2 σύγχρονοι θρύλοι της πιο επιτυχημένης ομάδας του ελληνικού αθλητισμού…..
Υ.Γ Αφορμή στο να γράψω αυτό το κείμενο στάθηκαν τα σχόλια ορισμένων φιλάθλων του ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ σε αυτούς τους 2 τεράστιους αρχηγους…… ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΛΥΠΕΣ ΜΑΖΙ ΑΔΕΡΦΙΑ…!!!!!
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
MY PROUD
