Καλημέρα στην παρέα... Έχουμε καιρό να τα πούμε σε μορφή μπλογκ οπότε η συγκεκριμένη στιγμή θεώρησα ότι είναι καλύτερη για να ειπωθούν πράγματα. Καλύτερα να λες πράγματα όταν κερδίζεις παρά όταν χάνεις.
Αυτό που διαπιστώνω από προχτες είναι μια ανησυχητική και παράλογη θριαμβολογία σχετικά με το εύρος της νίκης. Θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό σε μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό; Δεν νομίζω. Ο Παναθηναϊκός ναι προχτες εμφάνισε ίσως το πιο πειστικό του πρόσωπο σε διάρκεια φέτος ισοπεδώνοντας την Γαλατασαράι. Εδώ όμως υπάρχουν πολλά αλλά σε σχέση και με την αντίπαλο που βρήκε απέναντί του ο Παναθηναϊκός.
Θα συμφωνήσω ότι κάθε ματς στην φετινή Ευρωλίγκα είναι παγίδα αλλά διάολε ο Παναθηναϊκός είμαστε και αν δεν μπορούμε να θεωρήσουμε μια νίκη στην έδρα μας ως αυτονόητη κόντρα σε ομάδες από το τελευταίο ράφι του φετινού πρωταθλήματος, τότε κάτι δεν πάει καλά. Ο Παναθηναϊκός λοιπόν κέρδισε πειστικά προχτες αλλά μέχρι εκεί. Αν επεκταθούμε περισσότερο κινδυνεύουμε να πέσουμε στη φάκα και να έχουμε νέες Μπαρτσελόνες και Εφές.
Φυσικά πλέον υπάρχει ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ στον πάγκο και ξέρει πολύ καλά πως να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις και ξέρει και ο ίδιος ότι δεν έγινε ο Παναθηναϊκός υπερομάδα σε ένα βράδυ επειδή συνέτριψε την Γαλατά. Ο Παναθηναϊκός παραμένει ακόμα ομάδα που θέλει πολύ δουλειά για να γίνει 100% ομάδα του Πασκουάλ και μεταξύ μας θα μου φανεί πολύ περίεργο αυτό να συμβεί φέτος με ρόστερ που δεν επέλεξε ο Πασκουάλ. Ο Παναθηναϊκός παραμένει ακόμα ομάδα με αδυναμίες και ελλείψεις σε 1-2 θέσεις στο ρόστερ με την περιβόητη προσθήκη στα γκαρντ ακόμα να μην έχει γίνει.
Από το παιχνίδι με τους Τούρκους δεν θα σταθώ καθόλου στο εύρος της διαφορά αλλά σε μεμονωμένα στοιχεία που είναι άξια προσοχής. Είναι δεδομένο ότι το αγωνιστικό στυλ του μπάσκετ που είδαμε προχτες είναι ότι πιο κοντινό στο στυλ παικτών που αποκτήθηκαν. Επίσης ο Πασκουάλ δείχνει πλέον να χρησιμοποιεί τον Καλάθη όπως ακριβώς πρέπει και όχι όπως άλλοι προπονητές που έβγαζαν σύστημα με τον Καλάθη να παίρνει το τελευταίο τρίποντο.
Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στο δίδυμο Ρίβερς-Σίνγκλετον που είναι ότι καλύτερο έχει έρθει σε Αμερικανούς από το 2012 και μετά. Είναι παίκτες του Παναθηναϊκού που όλοι έχουμε γνωρίσει και όχι του Παναθηναϊκού της Ελληνοποίησης και των ξένων από το πανέρι. Είναι παίκτες που σηκώνουν αυτή τη θεόβαρη φανέλα με τα 6 αστέρια και από αυτούς πρέπει να ξεκινήσει η βάση των ξένων για του χρόνου.
Θετικότατο δείγμα γραφής από τον Γκάμπριελ που όσο περνάει ο καιρός θα είναι και καλύτερος δείχνοντας σε όλους μας ότι η ενσωμάτωση ενός παίκτη είναι δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία. Για αυτό εμείς φωνάζουμε ότι οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι και όποια προσθήκη χρειαστεί μέσα στη χρονιά καλό είναι να γίνει όσο πιο σύντομα μπορεί για να κερδιθεί σημαντικός χρόνος. Καλό μακρινό σουτ λοιπόν και η μεγάλη του δύναμη το ριμπάουντ όπου θα βοηθήσει πολύ τον Παναθηναϊκό.
Ένας παίκτης που ανεβαίνει και αυτός μέρα με τη μέρα είναι ο Τζέιμς που κάθε λεπτό που περνάει στο παρκέ τον φέρνει και πιο κοντά στην κατάσταση που βρισκόταν πριν τον βλακώδη αυτοτραυματισμό του. Άλλωστε το είπε και ο ίδιος ότι ακόμα βρίσκεται στο 50% των δυνατοτήτων του.
Ανησυχητικά δείγματα γραφής συνεχίζουμε να έχουμε από τους Μπουρούση και Παππά που συνεχίζουν τις χαμηλές πτήσεις αλλά τουλάχιστον για τον Μπουρούση δεν ανησυχούμε. Όταν έχεις δείγματα γραφής από έναν παίκτη ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα πιάσει το μέγιστο της απόδοσής του. Δεν γίνεται να ξέχασε το μπάσκετ ο Γιάννης μέσα σε κάτι μήνες. Σαφώς και η Μπασκόνια δεν είναι Παναθηναϊκός αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχει πιάσει ούτε το 50% της περσινής του απόδοσης.
Πρόβλημα δείχνει να εξακολουθεί να υπάρχει στην οργάνωση όταν ο Καλάθης είναι εκτός παρκέ και αυτό δεν πρόκειται να λυθεί ούτε αν ο Τζέιμς πιάσει το 200% της απόδοσής του. Είναι εκνευριστικό που στον Παναθηναϊκό προσπαθούμε να βαφτίσουμε κάποιους παίκτες σε άλλες θέσεις για να δικαιολογήσουμε την μη πραγματοποίηση μεταγραφών. Όταν έχεις δόμήσει μια περιφέρεια με έναν οργανωτή και τέσσερα δυάρια τότε υπάρχει θέμα. Και μην μου πει κανείς ότι οι Τζέιμς, Παππάς, Φελντέιν και Ρίβερς δεν είναι δυάρια κατά βάση.
Επιπλέον ο Χαραλαμπόπουλος πήρε ακόμα μια ευκαιρία να αποδείξει (κάτι που άλλοι είπαν για αυτόν βέβαια) ότι μπορεί να σταθεί από τώρα στο υψηλό επίπεδο και την πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων. Φοβισμένος στην επίθεση και μεγάλη τρύπα στην προσωπική άμυνα αφού με το που μπήκε ο προσωπικός του αντίπαλος του έβαλε τρία τρίποντα για πλάκα.
Τελειώνοντας θέλω να τονίσω ότι το πρόβλημα μέχρι στιγμής και του φετινού Παναθηναϊκού είναι ότι δεν έχει μάθει να κερδίζει τα δύσκολα εκτός έδρας παιχνίδια. Για να υπάρχουν βλέψεις για κάτι καλό φέτος και όχι απλό πλασάρισμα στις θέσεις 7-8 που ισοδυναμούν με σχεδόν βέβαιο αποκλεισμό πρέπει να γίνει το 4/4 μέχρι να τελειώσει ο γύρος. Φενερ και Μπασκόνια εντός και Αρμάνι Ούνιξ εκτός δεν νομίζω ότι είναι δα και τόσο δύσκολα παιχνίδια για έναν Παναθηναϊκό που θέλει να λέει ότι έχει στόχο το Φάιναλ Φορ.
Υ.Γ Για τον Φελντέιν τα έχουμε πει πολλές φορές και το αν αξίζει να φοράει αυτή τη φανέλα στερώντας μας θέση ξένου και 450.000 που θα μπορούσαν ναεξοικονομηθούν για έναν οργανωτή που έχει πραγματικά ανάγκη η ομάδα.
Υ.Γ.1 Εσείς αν ήσασταν προπονητές που θα ενισχύατε την ομάδα; Ψηφίστε εδώ
