Τίτλους τέλους σε μια μεγάλη καριέρα αποφάσισε να βάλει η Αθηνά Παπαφωτίου, με την 36χρονη πασαδόρο να ανακοινώνει την αποχώρησή της από την ενεργό δράση μέσω ανάρτησης στα social media, αποτελώντας τη δεύτερη παίκτρια του τριφυλλιού που αποσύρεται μετά την Ναταλία Μεταξά. Στον "σύλλογο μεγάλο" αγωνίστηκε συνολικά 5 χρόνια σε δύο θητείες, έχοντας περάσει από τον Ηλυσιακό, την Αγία Παρασκευή, τον Πανιώνιο και την ΑΕΚ, ενώ δοκίμασε τις δυνάμεις της και στο εξωτερικό παίζοντας σε Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία και Πολωνία. Με την Εθνική ομάδα, στην οποία και αγωνιζόταν από το 2018, μέτρησε 76 συνολικά συμμετοχές, ενώ έχει κατακτήσει 5 Πρωταθλήματα Ελλάδος, 1 Πρωτάθλημα Γαλλίας, 1 Κύπελλο Ελλάδας, 1 Κύπελλο Γερμανίας και έχει αναδειχθεί πολυτιμότερη παίκτρια στο πρωτάθλημα Ελλάδας, τη σεζόν 2022/23 και στο πρωτάθλημα Γαλλίας, τη σεζόν 2018/19. Αναλυτικά η ανάρτησή της:
“Θα ήθελα να μπορώ να περιγράψω όσα σημαίνει για μένα ο αθλητισμός κι ο πρωταθλητισμός, αλλά μου ειναι δύσκολο. Ίσως γιατί δεν είναι κάτι που απλώς κάνεις…αλλά κάτι που γίνεσαι!
Είμαι ευγνώμων, γιατί κατάφερα να ζήσω πολλά από όσα είχα ονειρευτεί, αλλά και πολλά που ούτε φανταζόμουν. Τυχερή που κατέκτησα τίτλους και πρωταθλήματα, ακόμα κι αν ήταν πολύ λιγότερα απ’ όσα δεν ήρθαν. Και χαρούμενη που θυμήθηκα, λίγο πριν το τέλος (αν κι όχι μόνη μου), τους πραγματικούς λόγους που διάλεξα αυτό το παιχνίδι και το αγάπησα, πολύ πριν το αποτέλεσμα πάρει την πρώτη θέση.
Ένας από αυτούς, είναι τα αποδυτήρια. Εκεί δεν είναι τίποτα τέλειο, ούτε ιδανικό, είναι όμως το μέρος που συμβαίνουν όλες εκείνες οι μικρές ιστορίες που τελικά διαμορφώνουν τη μεγάλη!
Και το γήπεδο, εδώ που ακόμη αποδίδεται δικαιοσύνη, και σπανίως δεν κερδίζει ο καλύτερος. Εδώ που έμαθα πως δεν αγωνιζόμαστε μόνοι. Αγωνίζεται κι ο διπλανός μας, αγωνίζεται κι ο αντίπαλος.
Το να συνειδητοποιείς κάθε μέρα πως, ό,τι κι αν έγινε την προηγούμενη, έχεις την ευκαιρία να ξεκινήσεις απ’ την αρχή, είναι ισως το πιο πολύτιμο μάθημα αυτών των 25 χρόνων, κι ελπίζω να μην το ξεχάσω αφήνοντας τα γήπεδα.
Οι φανέλες που φόρεσα ήταν πολλές και τις αγάπησα με διαφορετικό τρόπο. Άλλωστε ο πρωταθλητισμός το απαιτεί αυτό, ή καλύτερα, το χαρίζει, χωρίς να σε ρωτήσει.
Οι άνθρωποι που γνώρισα, οι συμπαίκτες κι οι αντίπαλοι, οι προπονητές, οι διαιτητές κι οι δημοσιογράφοι, οι φίλοι, η οικογένειά μου, όλοι έχουν τον δικό τους μοναδικό ρόλο σε αυτήν τη διαδρομή.
Κι οι φίλαθλοι-αυτοί που κάνουν το παιχνίδι να λάμπει! Χωρίς εκείνους, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο.
Τα τελευταία 4 χρόνια, είχα την τύχη να ζήσω μοναδικές στιγμές με τον Παναθηναϊκό, επιστρέφοντας στη χώρα μου. Ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, και η μεγαλύτερη τιμή να είμαι αρχηγός αυτής της ομάδας. Στόχος μου ήταν να εκπροσωπήσω με τον καλύτερο τρόπο τις αξίες του Παναθηναϊκού και του αθλητισμού, και να φέρουμε την ομάδα πάλι στην κορυφή, με σεβασμό στην ιστορία της.
Το χειροκρότημα και το τραγούδι του κόσμου μας στον τελευταίο αγώνα, παρά την ήττα, ήταν ο πιο όμορφος αποχαιρετισμός που θα μπορούσε να έχει ένας αθλητής.
(Συνεχίζω λίγο ακόμη στα σχόλια)
Η διαδρομή από τα αποδυτήρια μέχρι το γήπεδο, φορώντας τη φανέλα του αγώνα, θα είναι πάντα η αγαπημένη μου στιγμή.
Κλείνω αυτόν τον κύκλο ως αθλήτρια με τη μεγαλύτερη χαρά και περηφάνεια πως υπηρέτησα αυτόν τον ρόλο με αφοσίωση, ζώντας στιγμές που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει.
Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου που ήσασταν κομμάτι της δικής μου ιστορίας.
Υ.Γ.1: Κι αν αυτή η ιστορία τελειώνει εδώ, ίσως είναι για να ξεκινήσει μια καινούρια…
Υ.Γ.2: Ακόμα ψάχνω μια φωτογραφία από τον Ηλυσιακό, από εκεί που ξεκίνησαν όλα” @ilisiakosvolleyball
