Μπορεί λοιπόν η εικόνα του Παναθηναϊκού να μην ήταν αυτή που θα περίμεναν οι πολλοί, μπορεί η εμφάνιση και το στυλ παιχνιδιού να μην διαφοροποιήθηκε ιδιαίτερα σε σχέση με τα όσα ξέραμε, αλλά η ουσία είναι πως οι «πράσινοι» είχαν ένα σχετικά άνετο απόγευμα με τον Τσάβι Πασκουάλ να μοιράζει περισσότερο τον χρόνο και να βγάζει συμπεράσματα.
Ο Αρης ορθά και λογικά προσπάθησε να αποκόψει τον Μπουρούση από την περιφέρεια του Παναθηναϊκού και στην ουσία πήρε την ίδια απόφαση με τον Ντέιβιντ Μπλατ στον πρόσφατο αγώνα με την Νταρουσάφακα. Προτίμησε να χάσει με τα μακρινά σουτ, παρά να επιτρέψει στον «Μπουρού» να εκτελέσει και να δημιουργήσει. Καλή ως σκέψη δύσκολη ως εφαρμογή, όταν έχεις σημαντικές απουσίες και δεν μπορείς να αντέξεις και στα 40 λεπτά.
Ο Παναθηναϊκός από την άλλη δεν χρειαζόταν να παίξει παραπάνω απ' όσο έπρεπε. Μόλις πατούσε λίγο το γκάζι ξέφευγε στο σκορ, μόλις το άφηνε επέτρεπε στον Αρη να μειώσει και να αισθανθεί απειλητικός. Βεβαίως, για μια ακόμη φορά τα νεκρά διαστήματα των «πράσινων» ήταν αρκετά, ειδικά στο ξεκίνημα των δύο ημιχρόνων. Και τις δύο φορές ο Πασκουάλ ξεκίνησε με Καλάθη, Φελντέιν, Χαραλαμπόπουλο, Φώτση, Μπουρούση και ισάριθμες φορές οι «κίτρινοι» πήραν κεφάλι στο επιμέρους σκορ.
Με δεδομένη τη διαφορά δυναμικότητας ο Πασκουάλ είχε τη δυνατότητα να μοιράσει τον χρόνο. Η μη χρησιμοποίηση του Αλεσάντρο Τζεντίλε ήταν ίσως το πιο σημαντικό γεγονός από το rotation του Παναθηναϊκού και μένει να δούμε αν η επιλογή αυτή έχει σαν στόχο να βοηθήσει τον Ιταλό να ξεκουραστεί ψυχολογικά ή αν σηματοδοτεί αλλαγή στάσης και κατ΄ επέκταση λιγότερων ευκαιριών στα επόμενα παιχνίδια.
Από 'κει και πέρα, η εικόνα του Παναθηναϊκού ήταν λίγο - πολύ ίδια. Τα πρόσωπα που συνήθως παίρνουν την ομάδα από το χέρι ήταν τα ίδια που το έκαναν όταν χρειάστηκε απέναντι στον Αρη. Ο Τζέιμς ήταν αναμφισβήτητα MVP με το πολύ καλό δεύτερο ημίχρονο, ο Ρίβερς ήταν σταθερά αξιόπιστος, ο Σίνγκλετον τελείωσε με 12 ριμπάουντ, ενώ ο Παππάς συνεχίζει σταθερά στο νέο του ρόλο με λιγότερες προσπάθειες και περισσότερη έμφαση στο αμυντικό κομμάτι.
Ο Αρης που έχει ταλαιπωρηθεί πολύ από την ατυχία, έφυγε ευχαριστημένος από τη συνολική του εικόνα, δεδομένων των προβλημάτων. Από πλευράς τακτικής έκανε ό,τι ακριβώς ήθελε ο προπονητής του, αλλά ήταν τόσο λίγοι σε ποσότητα οι παίκτες που δεν μπορούσαν να το εφαρμόσουν και στα 40 λεπτά. Με εξαίρεση τον μεγάλο αριθμό λαθών που πολλές φορές οφείλονταν και στην κούραση, στα υπόλοιπα κομμάτια του παιχνιδιού οι «κίτρινοι» ανταποκρίθηκαν στον βαθμό που μπορούσαν.
Πλέον ο Παναθηναϊκός μπαίνει στην τελική ευθεία της Ευρωλίγκας και στις 6 αγωνιστικές που απομένουν θα πρέπει να παρουσιαστεί βελτιωμένος για να μην αντιμετωπίσει προβλήματα. Πολύ σωστά ο Βασίλης Χαραλαμποόπουλος παραδέχτηκε στην κάμερα της NOVA πως «δεν παίζουμε καλά» και το ζήτημα είναι ότι ο Πασκουάλ δεν έχει άπλετο χρόνο για να διορθώσει τα κακώς κείμενα.
Ο χρόνος πιέζει, κάθε παιχνίδι στην Ευρωλίγκα είναι πλέον τελικός και κάθε χαμένη ευκαιρία αυξάνει την πίεση και το άγχος. Με δεδομένη την πίεση αυτή, ο Παναθηναϊκός είναι υποχρεωμένος να ξεκινήσει την προσπάθειά από το κομμάτι που χρειάζεται περισσότερο θέληση και λιγότερο χημεία κι αυτό το κομμάτι είναι η άμυνά του.
Οσο περνάνε τα παιχνίδια αυτό είναι που θα κρίνει προκρίσεις, κατατάξεις και πιθανούς αντιπάλους και είναι σαφές πως αυτό το στοιχείο μπορεί να βοηθήσει στο επιθετικό αδιέξοδο που κατά καιρούς εμφανίζουν οι «πράσινοι». Ο τρόπος που ο Πασκουάλ αντέδρασε σε μια λανθασμένη αντιμετώπιση του πλαϊνού πικ εντ ρολ στον αγώνα με τον Αρη είναι ενδεικτικός του πώς αντιλαμβάνεται τα πράγματα ο Ισπανός όσο πλησιάζουμε στην τελική ευθεία.
