ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΕΔΟΥΛΑΚΗΣ
Ας με συγχωρήσουν οι πιο παλιοί. Γεννήθηκα τον Οκτώβριο του 1981 και άρχισα να κρατάω στη μνήμη μου πράγματα καμιά δεκαριά χρόνια αργότερα. Είμαι απ’ τους τυχερούς που γνώρισαν για τα καλά την σπουδαιότερη ομάδα που γέννησε ο ελληνικός αθλητισμός. Τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, των τελευταίων 18 ετών. Η μνήμη μου έχει καλά φυλαγμένες στο σκληρό της δίσκο όλες τις επιτυχίες, όλες τις κούπες, όλες τις μεγάλες νίκες από το 1996 και έπειτα. Από την βραδιά που το χέρι του… Θεού Βράνκοβιτς σηκώθηκε ως τον ουρανό για να κόψει το σουτ του Μοντέρο και έπειτα, ο Παναθηναϊκός δεν κοίταξε ποτέ πίσω του.
Εκείνη την τάπα του Βράνκοβιτς την ακολούθησε το πρώτο πρωτάθλημα μετά από 14 χρόνια, με Σούμποτιτς στον πάγκο και τον ΠΑΟΚ του Πέτζα αντίπαλο. Αργότερα ήρθε το δεύτερο ευρωπαϊκό στη Θεσσαλονίκη, το «ομορφότερο» στην Μπολόνια, το «εδώ θα το σηκώσουμε Παναθηναϊκέ» στην Αθήνα, το «καρδιοχτύπι» στο Βερολίνο, το «τελευταίο του Ζοτς» στη Βαρκελώνη. Κι όταν οι χρονιές δεν είχαν ευρωπαϊκό τρόπαιο, δεν υπήρξε ούτε μία σεζόν που δεν σηκώθηκε «πράσινη» κούπα.
Αν μη τι άλλο, στον Παναθηναϊκό είμαστε καλομαθημένοι. Όταν έφυγε ο Ομπράντοβιτς και μαζί του πολλοί παικταράδες από τον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 2012, πολλοί έφεραν τη καταστροφή. Επειδή μας αρέσει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν έδινα και πολύ άδικο σε αυτούς, που έλεγαν ό, τι έλεγαν. Θεωρούσα ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι αρκετά διαφορετικός (προς το αρνητικό) σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, έχοντας αναλάβει τα ηνία της ΚΑΕ, είχε «βουνό» μπροστά του. Είχε και την δυσπιστία του κόσμου της ομάδας, οι οποίοι θεωρούσαν ότι δεν είναι ικανός διάδοχος του πατέρα του και του θείου του (τώρα βεβαίως πίνουν νερό στο όνομά του, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης). Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ουδόλως ασχολήθηκε με τα όσα ακούγονταν γύρω γύρω, άρχισε το χτίσιμο της ομάδας και ανέθεσε την τεχνική ηγεσία (αφού είχε μιλήσει με Γιασικεβίτσιους και όχι μόνο) στον Αργύρη Πεδουλάκη. Ο Περιστεριώτης προπονητής, αυτός και αν αντιμετώπισε την δυσπιστία του κόσμου και οι λόγοι:
α) Το βάρος της διαδοχής του Ομπράντοβιτς ήταν τεράστιο και το όνομα του Πεδουλάκη δεν έμοιαζε ικανό να το αντέξει.
β) Ο Πεδουλάκης γενικώς έχει μεγάλη εμπειρία στους πάγκους, αλλά όχι στην Ευρωλίγκα. Ευρωλίγκα, που είναι ο «αιώνιος» και πολύ μεγάλος στόχος των Παναθηναϊκών.
Παρά τις δυσκολίες, παρά τις πολλές αλλαγές παικτών, ο Παναθηναϊκός με τον Πεδουλάκη στον πάγκο του πήρε το νταμπλ, και στην Ευρωλίγκα έπεσε πάνω στο «βουνό» της Μπαρτσελόνα με όχι λίγους Παναθηναϊκούς να τα βάζουν με την διαιτησία για τον αποκλεισμό. Αρα η χρονιά για το «τριφύλλι» ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχημένη. Ο Αργύρης Πεδουλάκης, που αντιμετώπισε τόσο μεγάλη αρνητική κριτική, έκανε κάτι, που δεν το είχε ξανακάνει στη 16χρονη πλέον καριέρα του (νταμπλ).
Και πάμε στην τρέχουσα χρονιά. Ασφαλώς ο προπονητής του Παναθηναϊκού οφείλει να αντέχει το βάρος της θέσης. Ασφαλώς κι οι ίδιες οι επιτυχίες της περσινής ομάδας ανέβασαν τον φετινό πήχη. Στην κριτική που γινόταν στον Πεδουλάκη, ωστόσο, άπαντες του καταλόγιζαν ευθύνες για τις ελάχιστα πειστικές εμφανίσεις, λίγοι όμως του αναγνώριζαν ελαφρυντικά, παρ’ ότι:
- ο MVP της περσινής σεζόν, Λάσμε, δεν δύναται λόγω διαδοχικών τραυματισμών να βγάλει στο παρκέ τα – μη συμβατικά, είναι η αλήθεια – αθλητικά προσόντα που τον κάνουν να ξεχωρίζει.
- ο πλέον «αθλητικός» του γκαρντ, Ούκιτς, κόντεψε να μείνει από… αχίλλειο και στα δυο πόδια κι απ’ την έναρξη της σεζόν έχει κάνει περισσότερες θεραπείες, παρά προπονήσεις!
- χάνει ταυτόχρονα τον 1ο (Ματσιούλις) και τον 4ο (Παππάς) σκόρερ του στην Ευρωλίγκα
- εξαιτίας όλων των παραπάνω απωλειών, επιβαρύνει υπέρμετρα ακριβώς εκείνον που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα… ξεκούραζε γι’ αργότερα (Διαμαντίδη).
Κανείς δεν αντιλέγει πως ο κόουτς είχε ευθύνες: αυτός είναι που δεν έχει κάνει ακόμη ενεργό μέλος της ομάδας έναν από τους ακριβότερούς του παίκτες (Μαυροκεφαλίδη), αυτός αδυνατεί να βρει ρόλο στον Γιάνκοβιτς, αυτός επέλεξε – ή, τουλάχιστον, συναίνεσε να επιλεγούν – στο ρόστερ δυο βετεράνοι Αμερικανοί (Κάρι, αλλά κυρίως Μπατίστ) που απαιτούν ιδιαίτερη μεταχείριση. Κι είναι υποχρέωσή του να τους αξιοποιήσει όλους, ειδικά τώρα που η διοργανώτρια Euroleague τα «κατάφερε» να δημιουργήσει έναν όμιλο με 14 υψηλών απαιτήσεων παιχνίδια ως τον Απρίλιο
Το ματς του Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό είχε ορισθεί ως το «παιχνίδι της χρονιάς» (μέχρι το επόμενο….). Το ρεπορτάζ έλεγε ότι αν ο Παναθηναϊκός έχανε, ο Πεδουλάκης θα αποτελούσε παρελθόν. “Η κάπως έτσι. Εν πάσει περιπτώσει, θα κινδύνευε πολύ η θέση του. Τελικώς ο άνθρωπος έκανε Χριστούγεννα ως προπονητής του Παναθηναϊκού. Κατάφερε να νικήσει για μία ακόμη φορά τον παντοδύναμο Ολυμπιακό, τον πρωταθλητή Ευρώπης, και να είναι αγκαλιά με τον πρώτο από τους τρεις τίτλους της σεζόν.
Πολλοί Παναθηναικοί άλλα και άλλοι φίλοι του αθλήματος έχουν καταλογίσει διάφορα στον Πεδουλάκη όπως:
1. Δεν παίζει καλό μπάσκετ η ομάδα
2. Δεν έχει συστήματα στην επίθεση
3. Κακές επιλογές παιχτών
4. Κακές σχέσεις με παίχτες(όπως σόφο, παππάς κτλ)
5. Στασιμότητα και όχι βελτίωση στους νέους παίχτες (γιανκοβιτς, παππάς)
6. 2 χρόνια τωρα δεν μπορεί να βρει λύση να αποφορτίσει τον μέγιστο ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ
Προσωπικά πιστεύω ότι ο Αργύρης είναι ένας εργατικός άνθρωπος ο οποίος έδωσε πολλά στον Παναθηναϊκό μας και ως αθλητής άλλα και σαν προπονητής τότε που όλοι τον είχαν παρατήσει. Θεωρώ όμως ότι έχει ταβάνι, ο Παναθηναϊκός πλέον με αυτόν προπονητή κινδυνεύει να χάσει TO DNA TOY την φιλοσοφία που διέπει τον παναθηναϊκό μας όλα αυτά τα χρόνια, αυτό που έχτισε τα τελευταία 18 χρόνια και κατάφερε να γίνει η καλύτερη ομάδα που γέννησε ο ελληνικός αθλητισμός, μια ομάδα που είχε πρωταρχικό στόχο την ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Μια ομάδα που πάνω σε αυτή άρχισαν όλες οι άλλες ομάδες να μαθαίνουν τι σημαίνει pick n’ roll (συνεργασία ψηλού με κοντό). Δυστυχώς το μπάσκετ που παίζουμε τώρα στηρίζεται στο πως θα καταστρέψουμε το παιχνίδι του αντιπάλου και πως θα κερδίσουμε με κλεφτοπόλεμο…. ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΔΕΝ ΑΡΜΟΖΕΙ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΞΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ…. ευτυχώς έχει μείνει μόνο ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ να μας συνδέει με αυτή την εποχή……
Με εκτίμηση
My proud
Always Loud Always Proud
