Καλησπέρα στην παρέα... Σήμερα θα μπω κατευθείαν στο ψητό και θα πω τα πράγματα με το όνομά τους γιατί παρατηρώ μια μεγάλη σύγχυση στους οπαδούς μας σχετικά με την εικόνα του μπασκετικού Παναθηναϊκού.
Ακούστε καλά λοιπόν όσοι δεν το έχετε αντιληφθεί ακόμα. Ο Παναθηναϊκός φέτος, πιθανότατα για να μην είμαι απόλυτος, θα τελειώσει τη σεζόν με ένα κύπελλο Ελλάδος. Ότι δηλαδή έκανε και τις προηγούμενες δύο χρονιές. Στη δε Ευρώπη θα αρκεστεί ξανά σε μια συμμετοχή με μειονέκτημα έδρας στα προημιτελικά και ως εδώ ήταν το παραμύθι και για φέτος. Τι σημασία έχει αν θα βγούμε 5οι, 6οι, 7οι, 8οι; Αλήθεια όσοι ξέρετε από μπάσκετ πιστεύετε ότι στο άθλημα που 9/10 φορές κερδίζει η καλύτερη ομάδα έχει τύχη ο φετινός Παναθηναϊκός; Ή μήπως θεωρείτε ότι μια ομάδα που έχει κάνει μόνο 2 διπλά θα είναι σε θέση να διεκδικήσει την είσοδό της στο Φάιναλ Φορ με μειονέκτημα έδρας; Θα γυρίσετε να μου πείτε μα μπάσκετ είναι δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει. Σωστά δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει μπορώ να διαβάσω όμως το μονοπάτι του φετινού Παναθηναϊκού με το λίγο μπάσκετ που έχω μάθει τόσα χρόνια.
Ας κοιταχτούμε λοιπόν όλοι στον καθρέφτη και ας αποδεχτούμε την πραγματικότητα και της φετινής σεζόν. Κάποιοι σίγουρα ως αρνούμενοι να δουν την πραγματικότητα μπορούν να ζήσουν το παραμύθι μέχρι την τελευταία αγωνιστική της Ευρωλίγκα με ανυπομονησία για το ποια θέση τελικά θα καταλάβουμε. Δεν μπορώ να πω σε κανέναν να μην το κάνει αυτό ακόμα και αν κάθε δεύτερη εβδομάδα βλέπει το ίδιο επεισόδιο του σίριαλ σε επανάληψη. Στην ουσία κάθε εβδομάδα είναι η ίδια υπόθεση και αλλάζουν λίγο οι λεπτομέρειες πότε υπερ μας και πότε υπέρ των άλλων.
Η ουσία είναι λοιπόν ότι πάντα ο Παναθηναϊκός κάνει ένα βήμα μπρός και ένα πίσω. Ακόμα και αν κάποια στιγμή έκανε 3-4 βήματα μπρος φρόντισε να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα κάνοντας άλλα τόσα βήματα πίσω. Μα γιατί μας φαίνεται παράξενο; Αυτό είναι ο φετινός Παναθηναϊκός και αυτός θα είναι μέχρι τέλους. Μπορεί πράγματι στην καλή του μέρα να φέρει ένα διπλό στο ΣΕΦ ή να νικήσει τη Φενέρ αλλά αυτό είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Και τι λέει ο κανόνας; Ότι ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα έδρας όπως αρκετές στην Ευρωλίγκα που δυστυχώς ακόμα δεν έχει τα φόντα να επικρατεί μακριά από το σπίτι του. Και είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημά του που ακόμα και αν έχει το παιχνίδι στα χέρια του δίνει μια και τα καταστρέφει όλα μέσα σε ένα 5λεπτο το πολύ. Αν θυμηθούμε τα παιχνίδια ένα προς ένα θα καταλάβετε όλη τη θλιβερή αλήθεια.
Αυτός ο Παναθηναϊκός λοιπόν που δεν μπορεί να κερδίσει εκτός έδρας δεν μπορεί και στην τελική δεν το δικαιούται ρε αδερφέ να περάσει στο Φάιναλ Φορ. Όλοι το θέλουμε σαν τρελοί αλλά δεν φροντίσαμε για μία ακόμη φορά να οχυρωθούμε έτσι ώστε να τα καταφέρουμε. Υπάρχουν ομάδες που είτε μας αρέσει είτε όχι είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς σε διάφορα επίπεδα και αυτοί θα πάνε. Είναι η ΤΣΣΚΑ που είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης που έχει την ίδια ομάδα, το μεγαλύτερο μπάτζετ και τα σφυριγματάκια που πρέπει. Είναι η Ρεάλ που έχει το δεύτερο μεγαλύτερο μπάτζετ και επίσης κορμό χρόνων. Είναι η Φενέρ που έχει επίσης την ίδια ομάδα αλλά είναι και Τουρκική και αν είσαι από αυτή τη χώρα τελευταία στην Ευρωλίγκα σε πάνε ιπτάμενο με Turkish AIrlines στο Φάιναλ Φορ στην Κωνσταντινούπολη. Είναι ο Ολυμπιακός που έχει τόσα χρόνια τον ίδιο κορμό παικτών και απολαμβάνει την καλύτερη διαιτησία με αριθμούς στην διοργάνωση. Είναι ακόμα και η Μπασκόνια που παρότι έχασε προπονητή και βασικά γρανάζια τα αντικατέστησε με ισάξια κρατώντας το επιτυχημένο περσινό μοντέλο. Ακόμα και η Εφες που είναι εκτός 8αδας την δεδομένη στιγμή έχει βασικό κορμό 2 ετών στο πρότζεκτ που έχει φτιάξει. Ο Ερυθρός Αστέρας έχει 4(!!!) χρόνια τον ίδιο προπονητή και αναλοίωτο τον βασικό κορμό και φιλοσοφία όσους παίκτες και αν προσθαφαιρέσει.
Ε συγνώμη δηλαδή αλλά όλοι οι παραπάνω είναι μ@λ@κες και εμείς είμαστε οι έξυπνοι να τους πάρουμε τη θέση έτσι απλά γιατί λεγόμαστε Παναθηναϊκός και θέλουμε να πάμε στο Φάιναλ Φορ; Όχι φυσικά και είναι μπασκετική ύβρις να θέλουμε κάτι τέτοιο. Για να περάσεις στο Φάιναλ Φορ χρειάζεται να βρέξεις πολύ κώλο και ο Παναθηναϊκός είναι ζήτημα αν έχει πλησιάσει έστω κοντά στο νερό. Κάθε καλοκαίρι σβήνεται μονομιάς η προηγούμενη σεζόν γιατί φυσικά έγιναν λάθη και κρίθηκε αποτυχημένη και ξεκινάει μια νέα και ξέρεις από το καλοκαίρι ότι θα σβηστεί και αυτή. Και μην ρωτήσει κανείς γιατί συμβαίνει αυτό. Αν μάθαμε κάτι τα χρόνια που μεσουρανούσαμε είναι ότι οι ομάδες χτίζονται στέρεα το καλοκαίρι και όπως μνημονεύω τα λόγια κάποιου ο Ιούνιος και ο Ιούλιος κάθε σεζόν σου δείχνουν που θα φτάσεις την επόμενη. Ο Παναθηναϊκός όμως δεν το εστερνίζεται αυτό τα τελευταία 4 χρόνια και αλλάζει τους προπονητές σαν τα πουκάμισα, τους παίκτες σαν βρακιά και η φιλοσοφία του είναι όπου φυσάει ο άνεμος. Φτηνοί ξένοι, Έλληνας προπονητής, μετά δεν μας κάνει ο Έλληνας ξαναφέρνουμε ξένο, μετά διώχνουμε ότι καλό διαλέξαμε σε ξένους παίκτες, μετά αποφασίζουμε Ελληνοποίηση με αμούστακα παιδαρέλια καταστρέφοντας μια ομάδα που πήρε 2 νταμπλ και ήταν στο τσακ για φάιναλ φορ, μετά αποφασίζουμε να το γυρίσουμε στο σέρβικο μοντέλο επειδή Σέρβος ήταν ο Ζοτς και είδαμε τον Τζόρτζεβιτς ως νέο Ζοτς, μετά δεν μας έκανε ούτε αυτό και ξαναφέραμε Έλληνα προπονητή που δεν μας έκανε τότε αλλά τώρα μας κάνει. Και αφού δεν μας έκανε τότε και χάνει το πρωτάθλημα του εμπιστευόμαστε και την μεγαλύτερη επένδυση μέχρι τώρα και αφού κάνει ερασιτεχνικό σχεδιασμό γνωρίζοντας ότι παίζει με τον Ολυμπιακό στην αρχή και θα χάσει με κάτω τα χέρια με 4 ξένους τον ξαναδιώχνουμε σε μία νύχτα.
Πολύ κούραση έτσι; Αυτή είναι όμως η πικρή αλήθεια για όλους μας. Αυτή η παράγραφος είναι ένα fast forward της 4ετιας του Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός από τον αιώνιο αντίπαλό του υστερεί σε Ελληνικό κορμό, συνοχή ομάδας και αγωνιστικό πλάνο. Όταν ο ένας τα έχει σταθερά και ο άλλος ψάχνεται δεν είναι παράλογο το αποτέλεσμα. Και προσοχή δεν είπε κανείς ότι ο Ολυμπιακός έχει καλύτερες μονάδες τουλάχιστον σε ξένους από τον Παναθηναϊκό. Οι μονάδες όμως δεν πήραν κανένα τίτλο αλλά η ομάδα. Και εδώ δεν θα βάλουμε στην κουβέντα την διαιτησία όχι γιατί δεν υπάρχει θέμα αλλά εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς. Το θέμα με τη διαιτησία σε Ελλάδα και Ευρώπη θα πρέπει να λυθεί από τους αρμόδιους. Εκτός όμως από αυτό το θέμα ο Παναθηναϊκός πρέπει να λύσει τα δικά του υπαρξιακά ζητήματα.
Τα λάθη λοιπόν του Παναθηναϊκού σταματούν τη μέρα που ανακοινώθηκε ο Πασκουάλ. Ήταν η πιο σωστή απόφαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου τα χρόνια της ηγεσίας του έστω και αν έγινε σε λανθασμένο χρονικό σημείο. Αν ο Πασκουάλ είχε έρθει το καλοκαίρι και είχε χτίσει ο ίδιος την ομάδα όπως θέλει τώρα ο Παναθηναϊκός θα ήταν σε ευνοικότερη θέση. Η διοίκηση ορθά του έκανε τριετές συμβόλαιο και ορθά θα τον στηρίξει μέχρι τέλους και υλικά και ηθικά. Ο άνθρωπος ήρθε μεσούσης της χρονιάς σε μια ομάδα με το μέγεθος του Παναθηναϊκού χτυπημένη από τους τραυματισμούς των Τζέιμς και Γκιστ και με ρόστερ που δεν έφτιαξε ο ίδιος και που όπως δήλωσε δεν είναι κοντά στην δική του φιλοσοφία. Αλήθεια τον ρώτησε ποτέ κανείς ποιους παίκτες θα ήθελε και ποιους όχι από αυτό το ρόστερ; Το καλοκαίρι θα καταλάβουμε όλοι μας πόσοι του έκαναν και πόσοι όχι. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να ζητήσει αλλαγές αλλά προς τιμήν του δεν το έκανε και αποφάσισε να προσπαθήσει να δουλέψει το υπάρχον ρόστερ και παράλληλα να αξιολογήσει τους πάντες ενόψει νέας σεζόν. Αλήθεια όλοι εσείς που λέτε ότι ξέρετε από μπάσκετ έχετε απλά σκεφτεί πόσο δύσκολο είναι να περάσει ένας νέος προπονητής την φιλοσοφία του μεσούσης της σεζόν σε μια ομάδα που είχε άλλο αγωνιστικό πλάνο και που παράλληλα πρέπει να κερδίζει κάθε ματς; Επίσης έχετε ιδέα πόσο δύσκολο είναι να ενσωματωθεί ένας νέος παίκτης στα συστήματα μέσα στη χρονιά; Τι είναι άιντε πατάμε ένα κουμπί και μπήκε; Και μάλιστα το κάνει ακόμα πιο δύσκολο όταν πάει να μπει σε μια ομάδα που δεν έχει ταυτότητα και ψάχνεται κάθε εβδομάδα.
Πιστεύει κάποιος ότι μια ομάδα με 8(!!!) Αμερικανούς μπορεί να παίξει κάτι διαφορετικό από το γρήγορο και πολλές φορές τσαπατσούλικο μπάσκετ; Ελάχιστοι είναι οι Αμερικανοί που μπορούν να πρεσβεύσουν ένα διαφορετικό στυλ μπάσκετ και να μπουν σε καλούπια όπως για παράδειγμα ο Ρίβερς. Ο συγκεκριμένος παίκτης βέβαια έχει φάει με το κουτάλι τα Ευρωπαϊκά γήπεδα. Αυτό που θέλω να πω λοιπόν είναι ότι ο Πασκουάλ και αλλιώς να ήθελε να παίξει πολύ απλά δεν μπορεί να το κάνει όσο και αν το θέλει όσο και αν το προσπαθεί. Μα θα μου πουν κάποιοι λεχει κάνει λάθη. Πάρα πολλά θα πω εγώ αλλά και τι έγινε; Ποιος προπονητής δεν έκανε και δεν κάνει λάθη για να καταλάβω δηλ; Δεν έχει χάσει δηλαδή ματς ο Ομπράντοβιτς για παράδειγμα; Αλλά τότε φυσικά δεν μιλούσε και δεν ασχολιόταν κανένας γιατί απλά ήταν ο Ζοτς. Τώρα έχει πέσει όλο το σύστημα και μαζί μεγάλη μερίδα οπαδών μας που τσιμπάει να φάει τον Πασκουάλ. Να φύγει, άχρηστος, λούζερ, δεν ξέρει να διαχειρίζεται τα ματς, μυρωδιάς και άλλα πολλά. Λυπάμαι που το λέω αλλά όσοι εστερνίζονται αυτά είναι μπασκετικοί μυρωδιάδες. Αν κάποιος πίστεψε ότι ο Πασκουάλ είναι μάγος και μέσα σε 3 μήνες θα πατήσει ένα κουμπάκι και θα μεταμορφώσει παθογένειες χρόνων τότε παρακαλώ πολύ να αλλάξει άθλημα. Ο Πασκουάλ είναι ένας πάρα πολυ καλός και έμπειρος προπονητής ο οποίος όμως θέλει χρόνο και το έκανε κατανοητό από την αρχή ζητώντας 3ετές συμβόλαιο. Αφήστε τον λοιπόν σας παρακαλώ πολύ να δουλέψει με την ησυχία του και στο τέλος της 3ετίας θα καθήσουμε ψύχραιμα να κάνουμε ένα πρώτο ταμείο. Όσοι λοιπόν ονειρεύεστε αποπομπές θέλω να σας πω ότι θα μείνει εδώ ακόμα και αν δεν πάρουμε τίποτα. Αυτή η αρρωστημένη νοοτροπία να φεύγει ένας προπονητής επειδή έχασε ένα ματς με τον Ολυμπιακό ή επειδή δεν πήρε κάποιο τίτλο θα τελειώσει. Συμβόλαιο με τον τίτλο δεν έχει κάνει κανείς ακόμα και αν έχει κάνει τα πάντα τέλεια για να τον κατακτήσει. Ας φροντίσει λοιπόν πρώτα ο Παναθηναϊκός να τα κάνει όλα σωστά και τότε θα δούμε αν θα κατακτήσει τίτλο ή όχι.
Και τελειώνοντας θέλω να αναφερθώ και στο άλλο αγαπημένο θέμα των ημερών τον Νικ Καλάθη. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ένας ηγέτης δεν είναι ή του ύψους ή του πολύ βάθους. Ένας ηγέτης φροντίζει ακόμα και αν δεν νιώθει καλά να βοηθάει την ομάδα σε άλλους τομείς. Ο συμπαθής λοιπόν Νικ δεν ήταν και δεν θα γίνει ποτέ ηγέτης, Είναι ένας σημαντικός παίκτης για τον Παναθηναϊκό αλλά ως εκεί. Είναι ένας παίκτης που τον έχουμε πληρώσει υπεραξία επειδή δεν έχουμε Έλληνες αλλά και αυτό πρέπει να το δεχτούμε. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι επειδή παίρνει 2,2 το χρόνο πρέπει ντε και καλά να έχει 80% στις βολές και 40% στα τρίποντα. Δεν θα τα έχει ποτέ αυτά τα νούμερα είτε γιατί δεν μπορεί είτε γιατί δεν θέλει να τα δουλέψει για να τα έχει. Κάνει άλλα πράγματα και για άλλα πράγματα αποκτήθηκε. Το αν αυτά τα άλλα πράγματα κοστολογούνται τόσο ακριβά αυτό θα το κρίνει η διοίκηση σκεπτόμενη πάντα ότι το μπάτζετ πλέον δεν είναι απεριόριστο. Άκουσα λοιπόν και το άλλο ότι ο Νικ κράτησε μόνος του την ομάδα 3 μήνες και φυσιολογικά κλάταρε. Και ποιος φταίει ρε παλικάρια για αυτό; Ποιος φταίει που δεν αποκτήθηκε άλλος οργανωτής για να τον πλαισιώσει; Ποιος φταίει που ακόμα και τώρα προσπαθούμε να κάνουμε άσσο τον Τζέιμς και τον κράζουμε κιόλας αν κάνει οργανωτικά λάθη; Ποιος φταίει που τον Μποχωρίδη το καλοκαίρι τον κάναμε τριάρι αντί να τον δουλέψουμε στο εμφανέσταστο πρόβλημα που έχει να κατεβάζει την μπάλα; Και τέλος δεν υπάρχει μεγαλύτερη παπάτζα από τη λέξη ντεφορμέ. Να δεχτώ ότι κάποιες περιόδους ένας αθλητής έχει παραπάνω σωματική και πνευματική κόπωση. Αυτό που δεν μπορώ να δεχτώ όμως είναι από έναν αθλητή της κλάσης και της εμπειρίας του Νικ να έχει στον δεύτερο γύρο 0% στις βολές, 5% στα τρίποντα, 29% στα δίποντα και ίσο αριθμό ασιστ και λαθών επειδή είναι ντεφορμέ. Κάτι δεν πάει καλά Νικ και ψάξε μέσα σου να το λύσεις το θέμα γιατί και πέρσι έκανες ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Αυτά είχα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα και περιμένω τα σχόλια όλων σας για να συζητήσουμε. Ξέρω φυσικά ότι δεν θα συμφωνήσουν όλοι αλλά καποια στιγμή πρέπει να κάνουμε όλοι μας μια ενδοσκόπηση και να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια για να έχουμε ένα καλύτρο μέλλον. Και όταν λέω όλοι εννοώ ΟΛΟΙ! Διοίκηση, παίκτες και κόσμος! Αυτό το τρίπτυχο πρέπει να είναι ενιαίο και μια γροθιά για να προχωρήσουμε!
