Το μπάσκετ είναι παιχνίδι μυαλού. Θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε αυτό. Εννοείται ότι απαιτούνται συγκεκριμένες αθλητικές και αγωνιστικές αρετές για να το φτάσεις σε κορυφαίο επίπεδο, ωστόσο αν δεν προσεγγίσεις το παιχνίδι επιστρατεύοντας τις πνευματικές ικανότητες είναι αδύνατο να πετύχεις μεγάλες νίκες και κατ’ επέκταση υψηλούς στόχους.
Είναι προφανές ότι η κυρίαρχη φιγούρα στο παρκέ του ΟΑΚΑ, όπου ο Παναθηναϊκός έστειλε ένα μήνυμα στην Ευρώπη κυριαρχώντας για τέταρτη φορά της περυσινής φιναλίστ Φενέρμπαχτσε του Ζέλικο Ομπράντοβιτς από το 2013 και εντεύθεν, ήταν ο Νικ Καλάθης. Δεν λειτούργησε, όμως, ως αυτόνομη οντότητα, αλλά μέσα από το πλάνο, που σχεδίασε (και) για αυτόν ο Τσάβι Πασκουάλ.
Θα επιχειρήσω να δω μπροστά και θα καταθέσω το εξής. Αν ο Καταλανός έχει την ευκαιρία να εργαστεί για πολλά χρόνια στον Παναθηναϊκό, αν δηλαδή έχει αποτελέσματα - τίτλους, που είναι απαραίτητα συστατικά για μακροημέρευση, και αν ταιριάξει ο ψυχισμός του με τον οργανισμό που λέγεται Παναθηναϊκός, είμαι πεπεισμένος (και δεν το λέω απαραίτητα έπειτα από μια πειστική νίκη) ότι θα προσθέσει σημαντικό λιθαράκι στην τεχνογνωσία του έλληνα προπονητή και του ελληνικού μπάσκετ γενικότερα.
Επειδή, όμως, έχουμε συνηθίσει τη φιλοσοφία του «pick and roll» και τις παραλλαγές του, που ανήγαγαν σε επιστήμη οι σέρβοι δάσκαλοι της προπονητικής και κυρίως ο κορυφαίος όλων Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ίσως είναι απαραίτητο να εξηγήσουμε στους λιγότερο μυημένους (δεν είναι όλοι απόφοιτοι του… μπασκετικού Χάρβαρντ) τι ακριβώς πρεσβεύει ο Τσάβι με δύο βασικές διευκρινίσεις.
Σε μια Ευρωλίγκα, που αλλάζει δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι από τη μια μέρα στην άλλη μπορεί να γίνει ΝΒΑ (εδώ γελάνε), ο Παναθηναϊκός έχει την καλύτερη άμυνα στη διοργάνωση. Και δεν κρίνω μόνο από τους 882 πόντους, που έχει δεχτεί σε δώδεκα ματς, επιτρέποντας στους αντιπάλους του μόλις 73,5 πόντους κατά μέσον όρο, αλλά από την ικανότητα και τα αθλητικά προσόντα των παικτών του να παίξουν καλή άμυνα και να «στραγγαλίσουν» τον αντίπαλο. Και να σκεφτεί κανείς ότι απουσιάζει ο Τζέιμς Γκιστ, το απόλυτο αμυντικό εργαλείο! Προφανώς, αυτές τις επιλογές παικτών τις πιστώνεται ο προκάτοχος του Τσάβι, Αργύρης Πεδουλάκης και τις αξιοποιεί ο Καταλανός.
Η μεγάλη διαφορετικότητα του Τσάβι, ενός ευφυέστατου ανθρώπου και προπονητή, ο οποίος πλην των ωρών που κοιμάται, εργάζεται και επεξεργάζεται το μπάσκετ, έγκειται στην επιθετική στρατηγική. Κακά τα ψέματα, παρά τις επιρροές που μπορεί να έχει ακόμη και από σέρβους συναδέλφους του, το βασικό στοιχείο του είναι η ταχύτητα. Στο δικό του μυαλό ο Παναθηναϊκός μπορεί και πρέπει να παίξει ακόμη πιο γρήγορα, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο για έναν προπονητή, που παραλαμβάνει μια ομάδα μετά το ξεκίνημα της σεζόν. Δεν είναι, όμως, μόνο η ταχύτητα, αλλά η στόχευση σε όλα (π.χ. ποστάρισμα Καλάθη στον Ντίξον), οι λεπτομέρειες στα πάντα. Κάθε κίνηση που γίνεται προϋποθέτει μελέτη.
Πάμε τώρα και στο φλέγον θέμα για τα παναθηναϊκά δρώμενα, την επικείμενη έλευση του Αλεσάντρο Τζεντίλε, η οποία καλώς ή κακώς θα επηρεάσει τους παίκτες που αγωνίζονται στην ίδια θέση με τον Ιταλό. «Μα αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνετε όλοι. Βάζετε ταμπέλες σε όλους και σε όλα! Η σεζόν είναι πολύ μεγάλη και μια ομάδα με υψηλούς στόχους χρειάζεται βάθος. Εχετε δει τη γίνεται σε όλη την Ευρώπη με τους τραυματισμούς;», μου μετεφέρθη λίγο μετά το ματς με τη Φενέρμπαχτσε και βιώνοντας τόσες σοβαρές απώλειες στις περισσότερες ομάδες δεν μπορώ να βρω κάτι λάθος σε αυτή την εκτίμηση.
Υπό αυτό το πρίσμα, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, αν συμφωνήσουμε ότι ο χρόνος του αναμένεται να περιοριστεί στη θέση «3», οφείλει να έχει εμπιστοσύνη στον προπονητή του, ο οποίος είναι προφανές ότι έχει σχεδιάσει συγκεκριμένο πλάνο για την ανέλιξή του. Αν το δούμε εντελώς κυνικά, ο 17χρονος Λούκα Ντόντσιτς είναι καλύτερος από τους άλλους γκαρντ της Ρεάλ Μαδρίτης. Στο χέρι του αρχηγού της Εθνικής Νέων είναι να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο και να γίνει πιο απαραίτητος από τον «χ», «ψ» Τζεντίλε. Οπως είχε διαπιστώσει προ ετών και ο Πεδουλάκης, οι κοινοτικοί παίκτες δεν ζημίωσαν τους Ελληνες, αλλά τους έκαναν να δουλέψουν περισσότερο και να γίνουν καλύτεροι.
Και δύο κουβέντες για τον Νίκο Παππά, ένα πολύ αγαπητό παιδί για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, ο οποίος έχει ξεχωριστές, για να μην πω σπάνιες, επιθετικές αρετές, οι περισσότεροι συμφωνήσαμε ότι είχε θέση στην τελευταία Εθνική Ανδρών, και το συμβόλαιό του με το Τριφύλλι εκπνέει το καλοκαίρι του 2018. Το είδα με τα μάτια μου ότι στην πρόσφατη αναμέτρηση με την ΑΕΚ δεν αισθανόταν καλά και έπειτα από άστοχο σουτ τριών πόντων, λέι απ και βολές, ζήτησε αλλαγή. Ενδεχομένως να χρειάστηκε λίγο χρόνο για να καθαρίσει το μυαλό του, αλλά για λόγους που δεν γνωρίζω δεν ξανάπαιξε.
Μου έκανε εντύπωση το όλο σκηνικό και υπέβαλα σχετική ερώτηση στη συνέντευξη Τύπου για να εισπράξουμε όλοι οι παριστάμενοι την απάντηση: «Δεν πρέπει να περιπλέκουμε τα πράγματα. Ο Φελντέιν είχε καλή απόδοση και έμεινε περισσότερο στο παιχνίδι». Πράγματι, ο Δομηνικανός είναι εξαιρετικός τον τελευταίο καιρό και το απέδειξε και απέναντι στην Φενέρμπαχτσε. Το είπα σε ένα «Euroleague Show», θα το καταθέσω προς συζήτηση και εδώ. Είναι ο παίκτης, που έχει ανταποκριθεί και με τους τρεις προπονητές που έχει συναντήσει στον Παναθηναϊκό (Τζόρτζεβιτς, Πεδουλάκης, Πασκουάλ). Το παιδί αξίζει, έχει βελτιώσει τη δημιουργία του, δείχνει διάθεση στην άμυνα, τι άλλο να κάνει;
Επιστρέφοντας και ολοκληρώνοντας με το θέμα Παππά, τείνω να καταλήξω στην ιδέα ότι ο Νίκος δεν ταιριάζει μπασκετικά με τον Τσάβι και ο Τσάβι με τον Νίκο. Ωστόσο, και αυτό είναι που μετράει, οφείλουν άπαντες να συνειδητοποιήσουν ότι η χρονιά είναι μεγάλη και όλοι οι υγιείς παίκτες είναι απαραίτητοι. Ειδικά οι ικανοί και ταλαντούχοι, οι οποίοι μπορεί να «καθαρίσουν» ένα παιχνίδι στην Α1 ή την Ευρωλίγκα και να κερδίσουν πόντους στο «rotation». Για να συμβεί αυτό χρειάζεται ψυχραιμία και πνευματική διαύγεια, υπομονή και εμπιστοσύνη. Λίγα λόγια και πολλή δουλειά. Αν μια έννοια από όλες αυτές υποβαθμιστεί, τότε θα καταρρεύσει όλη η εξίσωση.
