Ο αγώνας με τη Μακάμπι ήταν ένα περίεργο παιχνίδι καθόλη την διάρκειά του. Οι πράσινοι είχαν τον απόλυτο έλεγχο για περισσότερα από 30 λεπτά, χωρίς να αποδίδουν φοβερό μπάσκετ και η εξέδρα έμοιαζε και αυτή κοιμισμένη. Λες και περίμεναν όλοι να τελειώσει το παιχνίδι και να πάμε παρακάτω. Στο μπάσκετ όμως, όπως είχε πει και μία ψυχή, αν δε βγει η χοντρή να τραγουδήσει δεν τελειώνει ποτέ η παράσταση. Έτσι λοιπόν πήγε να την πατήσει και ο Παναθηναϊκός που με το καθιερωμένο πλέον μπλακ άουτ, που έχει σε κάθε παιχνίδι, απώλεσε μία διαφορά 16 πόντων (46-30). Στο τέλος δε, βρέθηκε και με την πλάτη στον τοίχο καθώς το 64-52 έγινε εν ριπή οφθαλμού 64-67. Εκεί χρειάστηκαν μερικές καλές άμυνες και το πάθος του Γκιστ ώστε να στείλει το παιχνίδι στη παράταση.
Πως όμως φτάσαμε σε αυτό το σημείο? Οι λόγοι είναι πολλοί και χρήζουν ανάλυσης πρωτίστως από το τεχνικό επιτελείο και μετά από όλους εμάς. Οι Ισραηλινοί έχουν μία περίεργη και άναρχη ομάδα που αποτελείτε από καλούς σουτέρ, χωρίς όμως να υπάρχει το μυαλό που θα τους καθοδηγήσει ούτε μέσα στο παρκέ ούτε στον πάγκο. Αυτό ήταν γνωστό πριν ξεκινήσει καν το παιχνίδι. Είναι μία ομάδα που πριν τον αγώνα είχε στην επίθεση σχεδόν 87 πόντους ανά αγώνα και παρόλα αυτά είχε κάνει ήδη 3 ήττες. Ο Πασκουάλ λοιπόν θα έπρεπε να περιορίσει στο δυνατό της σημείο δηλαδή την επίθεση. Και πράγματι η άμυνα του τριφυλλιού ήταν πολύ καλή αφού περιόρισε τη Μακάμπι στους 28 πόντους στο ημίχρονο και στους 67 στο τέλος της κανονικής διάρκειας. Μάλιστα και αυτοί οι 67 θα ήταν πολύ λιγότεροι αν δεν υπήρχε το καταστροφικό 4ο δεκάλεπτο.
Ο αγώνας ξεκίνησε και οι δύο ομάδες έπαιζαν χωρίς ρυθμό. Φοβόταν ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη! Στις δηλώσεις των δύο προπονητών προς τους παίκτες πριν το παιχνίδι ειπώθηκαν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Να μην αφήσουν τον αντίπαλο να τρέξει. Εν μέρει τα κατάφεραν και αυτό αποτυπώθηκε στο 35-28 του ημιχρόνου. Οι πράσινοι είχαν σε μεγάλη βραδιά τον Σίνγκλετον και καλό στην οργάνωση τον Καλάθη. Ο Γκιστ έδωσε πολλές μάχες, αλλά πέραν αυτών ουδείς. Στη αρχή του δευτέρου ημιχρόνου ο Πασκουάλ έδεσε πιο πολύ την άμυνα και έτσι η διαφορά διατηρήθηκε σταθερά πάνω από τους 10 πόντους. Σε αυτό βοήθησε αρκετά και η αστοχία των Ισραηλινών, που όμως με τους σουτέρ που διαθέτουν ήξερες ότι δεν θα είναι εσαεί άστοχοι. Οι πράσινοι από την άλλη είχαν σπάσει τα στεφάνια από μακριά.
Η Μακάμπι έκανε μία αναγνωριστική αντεπίθεση και μείωσε σε 52-50 στις αρχές του 4ου δεκαλέπτου. Εκεί μίλησε όμως ο Μποχωρίδης που με 2/2 τρίποντα και ένα κλέψιμο βοήθησε το τριφύλλι να ξεφύγει ξανά με 64-52. Εδώ να τονίσουμε ότι ο μικρός βοήθησε πραγματικά και για αυτό ο Πασκουάλ τον διατηρούσε μέσα στο παιχνίδι και στα κρίσιμα σημεία. Έπαιζε με πολύ ενέργεια στην άμυνα και στην επίθεση είχε καθαρό μυαλό. Μάλιστα τον είδαμε και στην ίδια 5άδα με τον Καλάθη για πρώτη φορά φέτος. Δυστυχώς δεν συνέβαινε το ίδιο και με τον Μπουρούση που σπατάλησε 3 επιθέσεις διαδοχικά χάνοντας την μπάλα μέσα από τα χέρια του και κάνοντας επιθετικό φάουλ. Η Μακάμπι πέτυχε τα τρίποντα που νομοτελειακά κάποια στιγμή θα πετύχαινε καθώς Γκάουντλοκ, Ουίμς και Σμιθ είναι κίνδυνος θάνατος έξω από 6,75. Έτσι ένα φαινομενικά ήρεμο βράδυ εξελίχθηκε σε θρίλερ. Την παρτίδα έσωσαν Σίνγκλετον και Γκιστ που σε επίθεση και άμυνα έδωσαν και τη ψυχή τους ώστε να μην οδηγηθεί ο εξάστερος σε ήττα.
Η παράταση ήταν από άλλο ανέκδοτο. Ο Παναθηναϊκός από τη στιγμή που τη σκαπούλαρε στη κανονική περίοδο δεν ήταν διατεθειμένος να φλερτάρει άλλο με την ήττα. Με καλή απόδοση σε άμυνα και επίθεση έφτασε εύκολα στο +10 και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Στην ατομική κριτική να πούμε ότι οι πράσινοι είχαν σε τραγική βραδιά τους καλύτερους σουτέρ τους. Ο Φελντέιν είχε 0/4 τρίποντα και ο Ρίβερς 0/5. Αν σε αυτά προσθέσουμε και το 1/8 του Καλάθη καταλαβαίνουμε ότι τα στεφάνια στο ΟΑΚΑ αναστέναξαν. Αυτός ήταν και ο λόγος που εν τέλει ο Παναθηναϊκός δε καθάρισε από νωρίτερα το παιχνίδι. Γιατί αν έμπαιναν 1-2 τρίποντα όταν οι Ισραηλινοί εξαπέλυσαν την επίθεσή τους τότε όλα θα είχαν πάρει διαφορετική τροπή. Επιθετικά δεν βοήθησε ούτε ο Νίκολς παρά τους 9 πόντους του. Για τον Μπουρούση τα είπαμε και πιο πάνω. Είναι ντεφορμέ και αυτό του επηρεάζει και το μυαλό. Έκανε air ball σε ελεύθερο τρίποντο και έχασε πάλι πολλές μάχες. Επίσης βρισκόταν αυτός στο παρκέ όταν η Μακάμπι επέστρεψε και πήγε να κλέψει το ματς. Θα πρέπει λοιπόν άμεσα ο προπονητής να τον εντάξει στο σύνολο καλύτερα για το καλό της ομάδας και το δικό του. Για τον Παππά που αγωνίστηκε μόλις 7 λεπτά η λογική λέει ότι ο Πασκουάλ έκρινε ότι δεν ταιριάζει στα αμυντικά ‘’θέλω’’ του για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Οι περιφερειακοί των Ισραηλινών είναι πυραυλοκίνητοι και μάλλον ο Νικόλας που δεν έχει και τόσο γρήγορα πόδια θα είχε θέμα.
Κλείνοντας να πούμε ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε ένα παιχνίδι έχοντας σε κακή βραδιά πολλά σημαντικά κομμάτια του παζλ. Αυτό από μόνο του είναι σημαντικό και μετράει. Η επόμενη εβδομάδα θα είναι πολύ κρίσιμη για τη συνέχεια της διοργάνωσης. Ειδικά το ντέρμπι αιωνίων θα πρέπει να τον κερδίσει για πολλούς και διάφορους λόγους που όλοι μας γνωρίζουμε. Εκεί βέβαια δεν χωρούν λάθη και κακές βραδιές από κανέναν. Όλοι θα πρέπει να αφήσουν και τη ψυχή τους στο γήπεδο. Οι πράσινοι στα τελευταία παιχνίδια, με εξαίρεση τον Ερ. Αστέρα, κέρδισαν με τη ψυχή στο στόμα δύο από αυτά και έχασαν μετά από δύο παρατάσεις στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό μας δείχνει ότι παλεύουν όλα τα ματς μέχρι τέλους και αρνούνται να χάσουν. Αν μειωθούν και τα κενά διαστήματα τότε θα μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι βαδίζουμε προς το σωστό δρόμο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσοι έχουν πρόβλημα με τη καρδιά τους καλό θα είναι να βλέπουν κανένα ντοκιμαντέρ όταν παίζει η ομάδα μας ή το ‘’’έχεις πακέτο’’ που είχε στο άλλο κανάλι. Παρεμπίπτοντος ίσως χρειαστεί να στείλουμε και εμείς πακέτο σε μερικούς παίκτες μας που έχουν χαθεί τώρα τελευταία!!
